menu

The Offering - Home (2019)

mijn stem
3,94 (17)
17 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Century Media

  1. Waste Away (5:37)
  2. Lovesick (5:16)
  3. Ultraviolence (4:52)
  4. A Dance with Diana (5:23)
  5. Failure (S.O.S) (5:39)
  6. Hysteria (5:54)
  7. Glory (4:36)
  8. Home (14:42)
  9. Violets * (4:26)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 51:59 (56:25)
zoeken in:
avatar van namsaap
4,5
The Offering – Home | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Home is de eerste langspeler van het uit Boston afkomstige The Offering, en wat dit kwartet op het debuut laten horen is bijzonder indrukwekkend. De muziek is een samensmelting van diverse metalstromingen zoals progressive , thrash , death, nu en ouderwetse heavy metal die instrumentaal bijzonder knap gespeeld is. Grootste troef van de band is echter zanger Alexander Richichi. De veelzijdigheid van de stem van deze man lijkt werkelijk geen grenzen te kennen. Van screams en grunts naar bijtende thrashvocalen, Rob Halford-achtige heavymetalzang en cleane melodieuze stem, het lijkt hem allemaal erg gemakkelijk af te gaan.

Opener Waste Away zet na een kort gitaarintro de toon met furieuze metalcore-gitaarriffs, en strakke en energieke ritmesectie en de schizofrene zang van Richichi. Het klinkt alsof Testament, System Of A Down en SlipKnot in een blender zijn gegooid.
Het navolgende Lovesick klinkt al net zo vet, maar zet de luisteraar dan opeens met een melodieus refrein even helemaal op het verkeerde been. Gitarist Nishad Georde steelt hier in het tweede deel van het nummer ook nog even de show met een fantastische gitaarsolo.
Dan komt het geweldige Ultraviolence, dat begint als een stampende nu-metaltrack die langzaam transformeert tot een ouderwets heavymetalnummer.

Op A Dance With Diana neemt de band even gas terug om de luisteraar op adem te laten komen met een lekker midtemponummer. Veel tijd krijgt de luisteraar echter net, want bij Failure (S.O.S.) gaat het tempo net zo makkelijk weer omhoog.

Op het tweede deel van het album, of kant B voor de vinylliefhebbers, ligt het gemiddelde tempo iets lager en komt de melodieuze kant van de band nog iets meer naar voren. Op Gloria klinkt de band als een kruising tussen Pantera en Judas Priest, waarbij gitarist Geordie in zijn solo laat horen dat Dimebag Darrell zeker een van zijn invloeden is.

Net wanneer je niet meer verrast lijkt te kunnen worden, trakteert de band met het veertien minuten durende titelnummer de luisteraar op een indrukwekkende afsluiter waar de band Devin Townsend en Steve Vai weer lijkt te verenigen.

Ondanks de verwijzingen naar diverse andere artiesten, heeft The Offering op Home de uiteenlopende muzikale invloeden weten samen te smelten tot een herkenbaar eigen geluid waarmee dit album zich onderscheidt van de vele inspiratieloze releases die wekelijks worden uitgebracht. Wellicht is Home het beste debuut dat dit jaar zal uitkomen.

Score: 93/100

avatar van james_cameron
4,0
Overrompelend debuut van deze amerikaanse metalband. Het energieke, springerige geluid doet denken aan een mengeling van System Of A Down en Slipknot, met hier en daar een uitstapje richting Judas Priest. Sterke, aanstekelijke songs die keihard rammen maar tegelijkertijd lekker in het gehoor liggen, met name door de uitstekende zangpartijen en catchy refreintjes. De uitstekende productie leidt de gestructureerde chaos in goede banen en het album bevat geen missers. Wel een beetje jammer dat het erg lange afsluitende titelnummer niet tot de betere tracks behoort.

avatar van andnino
3,0
Deze plaat ligt me toch niet helemaal lekker. Het riffwerk, soleerwerk en ook de drumpartijen zijn virtuoos en strak ingespeeld. De songs en ook plaat in het algemeen kennen veel dynamiek en tempowisselingen, waardoor de plaat goed ademt. Maar toch vind ik de stijlen gek bij elkaar, er zitten breakdowns in die echt heel erg op metalcore geënt zijn, en ook sommige riffs passen in dat plaatje, maar sommige breaks en hooks lijken echt heel erg op Slipknot. En dan wanneer je het niet verwacht lijkt het inderdaad opeens alsof je naar Judas Priest zit te luisteren. Al deze associaties brengen mij een beetje in de war. Maar waar ik het meest mee zit: de vocalen klinken mij gewoon gek in de oren, ik vind ze maar matig passen bij het genre dat gespeeld wordt (als het al 1 genre is), en ik vind de cleane stukken ook niet mooi. Al met al zeker geen gemiddeld metalalbum, maar het moet nog iets meer uitkristalliseren om voor mij interessant te zijn.

avatar van ZAP!
3,5
Blij dat ik 'm nog es geprobeerd heb. Kwartje valt enigszins, al blijft het een heel aparte mix.
andnino schreef:
...Al deze associaties brengen mij een beetje in de war...
Goed verwoord. Voor mij kan het een kwestie van wennen zijn, maar ik durf niks te voorspellen. Gewoon over een tijdje nog es proberen.

'A dance with Diana' doet me tot het laatste stukje denken aan Apocrypha ('Area 54') en qua samenzang en gebruik van keys kom ik soms bij Cynic uit. Kom voorlopig op dik 3,5* en da's niet in de laatste plaats vanwege het heerlijke (solo)gitaarwerk!


P.s.: niet geschikt voor kinderen, zo vertelde YouTube mij!

Gast
geplaatst: vandaag om 00:15 uur

geplaatst: vandaag om 00:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.