Simple Minds - Live in the City of Angels (2019)

Ben benieuwd waar het heen gaat. Wordt het net zo hopeloos overgeproduceerd vehikel als "Live in the City of Light" of net zo rauw en puur als "5x5 Live". Hoop op het tweede, maar dan zonder het probleem dat de overgang tussen de tracks niet altijd even soepel is.

Vol verwachting klopt ons hart...

Nee hoor...
Weer een zoveelste overbodig live album van de Schotten.

Leuk dat de cover van het album refereert naar het live-album "Live in the city of Light" uit 1987. Het hart en de kroon zijn hetzelfde gebleven, alleen de handen zijn vervangen door engelenvleugels, leuke vondst wel,..City of Angels- Los Angeles. Er ligt wel zo'n lange tijd tussen beide albums dat je van een 2-luik ook niet echt kan spreken. Ik vind het album "Live in the city of Light" zelf zeer energiek en genietbaar, hoewel dit natuurlijk niet op de verste verten lijkt op Simple Minds 1e helft jaren '80, het is inderdaad erg schreewerig. Hopelijk dat "Live in the city of Angels" iets voller klinkt. Jammer dat er niet nog meer gekozen is voor live-versies van metname hun laatste 30 jaar, dat had dan een mooie aanvulling geweest op hun Çity of Light' registratie. Als ik de setlist zie, naar mijn mening te weinig. Nummers als 'Moscow Underground' met die geweldige baspartij, had geweldig geweest. het nummer 'Stay Visible', leent zich ook uitstekend als live-nummer. Of het iets gewaagde, maar vooral aparte 'Glitterbal. Dus als ik de set-list zie,.. veel van wat op andere albums al te horen was. Volgende maand komt "Simple Minds the best of 1979-2019" uit. Word Simple Minds zo langzamerhand niet erg uitgemolken?

P.s. Als ik nog aanraders heb uit hun jaren '80. Voor mij 1 van van de beste Simple Minds nummers ooit 'This earth that you walk upon', en 'Leugue of Nations'. Beiden zo sterk, ook vooral live, zo sterk Simple Minds. En deze nummers kan je absoluut niet schreeuwerig live presenteren.

Simple Minds line-up sinds Walk between Worlds niet mijn favoriet. Wordt langzamerhand wel een heel circus om Jim en Charlie heen. De nummers die al online staan beloven niet veel goeds in mijn ogen. Big Music live was een prima album en ligt nog redelijk vers in het geheugen. Waarom dan dit album??? Maar goed eerst maar even het hele album luisteren, misschien valt het mee.

Bospop 2018 Simple Minds live, wat een aanfluiting. Het was een circus-act, waarbij naar mijn mening geen noot “live” werd gespeeld. Na afloop droop het publiek af van deze teleurstelling zonder toegift.

Ook ik vind het jammer dat de samenstelling van de band zo veranderd is. Buiten Jim en Charlie om is Ged Grimes nog enigszins van vaste waarde de laatste jaren,..goeie bassist trouwens. Maar de rest vind ik het maar een bij elkaar geschraapt zootje,..niet dat deze nieuwelingen trouwens bij voorbaat niet goed zijn in wat ze doen, maar ook ik mis een beetje het bandgevoel wat het vroeger wel was. Ik vind het nu meer een formatie. Hopelijk keert Mel Gaynor nog wel een keer terug. Dat Simple Minds live een aanfluiting is, ik heb ook wel eens mindere dingen van ze gezien maar over het algemeen vond ik ze toch goed. Kwestie van de mood waarin ze verkeren zeker?

Ik was daar ook en voelde...
NIETS....

Maar op de Lokerse Feesten was het nog tien keer erger. Toen ben ik boos naar huis gegaan...
En wetende dat ze op de mini-tour van de Walk Between Worlds-cd-voorstelling in topvorm waren! Het concert in The Roundhouse in London blies me omver....

Simple Minds is een van mijn persoonlijke top bands omdat ik altijd heen en weer slinger tussen geweldig en (zoals de jeugd van tegenwoordig dat zegt) oef. Vanaf Promised You A Miracle is het voor mij al een paar decennia waarderen, wenkbrauwen fronsen en herwaarderen. U2, die andere band die in mijn tienertijd (vrijwel exact de jaren 80) opgroeide, was mij begin jaren 90 kwijt omdat niks wat ze deden mij op het verkeerde been zette.
Na een eerste luistersessie voel ik me weer alle kanten op gaan maar het kost nog een paar rondjes voor ik het kan gaan duiden.

Ik denk dat Simple Minds zelf weinig te zeggen heeft wanneer er een verzamel-album uit komt. de platenmaatschapij beslist meestal

Ik besprak het album op Luminous Dash, en ga nu ergens onderduiken, veilig afgeschermd voor de toorn van mening Simple Minds-fan die iets minder kritisch is en alles van Kerr & co slikt

"Met maar liefst 40 nummers en een overdaad aan “Lemme see your hands” en de toch vaak pijnlijke vocale lijdensweg die Jim Kerr op dit traject aflegt, is luisteren naar deze live-plaat best een flinke zit."

Link naar het artikel:
SIMPLE MINDS – Live in the City of Angels (BMG) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Mooie recensie, c-moon.
Vandaag in 'Het Nieuwsblad': 3 sterren op 5, voornamelijk positieve zaken.
Ik ken het album nog niet en heb er ook niet veel zin in.

Zeker een mooie recensie. Heb al veel van dit album op YouTube beluisterd, ik kan c-moon's recensie alleen maar beamen, niet echt een hoogvlieger.

Herken het meeste wel in de vernietigende recensie van c-moon.
Ik ben ook een Simple Minds fan sinds jaar en dag, maar evengoed ook kritisch.
De synths zijn inderdaad een aanfluiting, net als het continue uit- en in-faden van het publiek.
Jim Kerr is nooit een geweldige zanger geweest, maar bedient zich hier te vaak van nodeloos geschreeuw en irritant "Let me see your hands".

Wat ik wel leuk vind is dat een aantal persoonlijke favorieten die tot nu toe ontbraken op hun (officiele) live catalog, nu niet ontbreken. Wel is het opmerkelijk dat er geen enkel nummer van mijn persoonlijke favorite Streetfighting Years op staat.

Maar goed… Het ticket voor het concert in Sportpaleis is al weer in de pocket. Dat dan weer wel.

Spot on, c-moon. In de huidige samenstelling en met een setlist welke hoogst ongelukkig is ( er zijn talloze nummers die Kerr & Co. nu beter passen) en het ontbreken van duidelijke synth partijen laat ik ook dit werk passeren. Wanneer ik behoefte heb zet ik maar weer de Arras registratie op of andere pareltjes uit een live verleden zoals Sleeping Girl uit 2006, hemels. Ik blijf hopen op een terugkeer van SM als solide band en geen theater act.

Ik vind Simple Minds een prima band, maar dit is voor mij toch echt te veel van het goede. Bovendien vind ik de live-versies weinig toevoegen. Ik heb wat tracks beluisterd vanavond en kreeg het gevoel liever de studio-versies te horen. Daarbij: 40 tracks is een lange zit...

En ik ga hier gewoon niet aan beginnen....ik luister wel weer eens naar oude live-opnames, zo tot en met 1982/83 (zoals het optreden in de De Vereeniging te Nijmegen).

Denk dat ik dit album ook laat passeren, had ook geen trek om het akoestische album van vorig jaar aan te schaffen want die viel behoorlijk tegen. Ik zet 5x5 nog maar eens op met live pareltjes uit hun beginperiode.

Ik durf mezelf wel een Simple Minds-kenner te noemen. Veel concerten gezien van deze band, ook de laatste jaren nog. Kerr is geen groot zanger maar ik vind hem opvallend goed bij stem op dit livealbum. Ook muzikaal fijne improvisaties van oudere nummers die goed uit de verf komen. Heb nog niet alles gehoord maar de serie tracks die ik wel gehoord heb, vond ik overtuigend klinken. Nog even geen beoordeling, eerst alles horen.

Ik durf mezelf wel een Simple Minds-kenner te noemen. Veel concerten gezien van deze band, ook de laatste jaren nog. Kerr is geen groot zanger maar ik vind hem opvallend goed bij stem op dit livealbum. Ook muzikaal fijne improvisaties van oudere nummers die goed uit de verf komen. Zeker niet het slechtste album van Simple Minds.

[quote]rkrijger schreef:
Herken het meeste wel in de vernietigende recensie van c-moon.
Ik ben ook een Simple Minds fan sinds jaar en dag, maar evengoed ook kritisch.
De synths zijn inderdaad een aanfluiting, Na het vertrek van Michael McNeil is het nooit helemaal goed gekomen. Deze man was briljant.

net als het continue uit- en in-faden van het publiek. Mee eens!

Jim Kerr is nooit een geweldige zanger geweest, maar bedient zich hier te vaak van nodeloos geschreeuw en irritant "Let me see your hands". Dat hoort wel bij hem, en laten we wel wezen, als je erbij bent gaan die handjes inderdaad in de lucht in. Entertainer pur sang.

Na een aantal luisterbeurten niet overtuigd. De huidige Simple Minds is slechts een schim van wat het een aantal jaren geleden was (Big Music). Het akoestische album was wat mij betreft het begin van de aftakeling.
Bring back Mel Gaynor, Andy Gillespie of voor mijn part Michael McNeill en Derek Forbes. Maar.... Ged Grimes mag blijven!

Ik kijk altijd een beetje meewarig naar ouwe knakkers die bibrozaloos krijgen van een 50 years anniversary uitgave van een Beatles of Stones album. Ouwe meuk in nieuwe formats en hup, de portemonnee wordt weer getrokken voor een suffe nostalgie trip.

Maar ach....ik heb mijn eigen jeugdclubje dat ik, soms tegen beter weten in, maar blijf volgen. Simple Minds dus. Ter verdediging, ze maken in ieder geval nog nieuwe muziek. Nee, niet zo goed als in the old days en soms zelfs van bedenkelijk niveau. Maar ze doen het. The Cure niet

Dit live album dan? Tja, als je niks hebt met muziek uitgebracht na 1985, laat gerust liggen. Maar aan de andere kant worden de songs wel lekker vol weggezet met af en toe een geinig nieuw arrangementje. Commentaar over de synths..mwah, ik hoor het niet. Fade out? Who cares.

Leuke onnodige release voor de echte fans. Misschien ben ik er dan wel eentje. For old times sake. 4 well deserved stars

Eigenlijk zouden al deze grote bands uit de jaren '80, nog 1x een super-album uit moeten brengen, of in ieder geval het beste van hun kunnen, en spetterend hun carriere af moeten sluiten, inclusief met een grote wereldtournee. Natuurlijk klinkt het nog enorm toekomstig, laten we eerlijk zijn, ze worden allemaal ouder. Laat ze de eer aan zichzelf houden en maak nog 1x het beste wat in je zit en sluit in eer af, inplaats slap te eindigen als iets als Night of The proms. Nog 1x echts een spectaculair album inplaats nog eens jaren doormodderen. Niet dat alles echt slecht is, maar nog 1x alles eruit halen wat er in zit. Dit geld voor mijzowel voor Simple Minds, Depeche Mode, The Cure, U2, en nog een aantal bands in die tijd die ik ben vergeten te noemen, inplaats dat het straks echt slappe hap word. Niet iedereen kan flikken wat The Rolling Stones of Golden Earring wel lukt.

Grote verschil met de door jou genoemde bands, is dat deze bands live nog indruk maken met hun oude repertoire. Simple Minds probeert helaas met een rariteiten kabinet een mislukte swung te geven aan hun carrière.

Zo is dat, je zal maar vanaf 1985 bij elke SM release je pen diep in de azijn moeten dopen, ga gewoon wat leuks doen met je leven.

Ik was overigens zelf voornemens om dit live te laten liggen maar zwak als ik ben lukte dat uiteindelijk in mijn gang door de platenzaak niet.

Een mooie verpakking staarde mij aan met daarin 4 cd's voor een zeer redelijke prijs. De kwaliteit is prima te noemen, lekker ruimtelijk en Jim doet goed zijn best. Ik raad wel iedereen de 4 disc aan want daar zit een hele hoop materiaal op wat weinig voorbij komt. Vooral cd4 (vanaf Let the Day Begin) zit er vol mee.

4 cd voor nog geen twintig euro... kon ik niet laten liggen. En ben er echt wel blij mee! Je kan wel leuteren over gebrekkige synths en Kerrs stem maar ik hoor en mis het niet echt...

Ik kan het betoog redelijk volgen. Maar mij is het vervolgens wel onduidelijk waarom twee vandaag de dag totaal belegen bands met een piek nog veel eerder dan de bands die je noemt, als lichtend voorbeeld zouden moeten gelden. Met respect voor vroegere prestaties (jaren 70 and before). Maar Golden Earring bijvoorbeeld redelijk recent nog gezien en dat behoort tot de meest tenenkrommende concerten ooit meegemaakt. Daar gaan Simple Minds, Depeche Mode, The Cure, U2 echt overheen hoor. Even los van het songmateriaal, waar je het ook al over kunt hebben.

Simple Minds heeft een paar jaar n flinke dip gehad daar ontkom je niet aan maar The Cure en zeker Depeche Mode hebben qua albums een veel constanter niveau laten horen dan The Earring en die hadden die dat al veel eerder in hun carrière. En nee ik ben zeker geen GE hater maar dit vergelijk slaat eigenlijk nergens op.

U2 (als Bono zich wat terughoudend opstelt) en The Cure zijn live nog steeds relevant. Depeche Mode kan ik niet over oordelen (nog nooit live gezien). Simple Minds proberen nu in hun vernieuwde samenstelling nog steeds relevant te zijn en laten met dit album horen, dat dit jammerlijk mislukt.
Nog teveel grootse gebaren en een soul benadering van hun songs, die de plank mis slaat..

Wat een waardeloos slecht album is dit, komt niet in de buurt van de albums van welleer. Bagger.

Met Simple Minds trek ik altijd de vergelijking met mijn voetbalclubje Telstar. Iedere seizoenstart (release ) is op het eerste gezicht (gehoor) veelbelovend om na 10 wedstrijden (luisterbeurten) volledig in te klappen. Net zoals ik trouw iedere thuiswedstrijd bezoek van Telstar , zo trouw koop ik ook iedere release van Simple Minds .Waar ik voor mijn voetbalclubje nog iedere twee weken trouw vanuit Den Helder naar Velzen Zuid afreis heb ik de Simple Minds al lange tijd niet live gezien. Dit ook omdat mijn omgeving en ook mijn vrouw niks heeft met Kerr en consorten. Even over dit album : Aangeschaft , 10 luisterbeurten gehad , in de hoek geslingerd en vandaag nog maar eens een kans gegeven. Vocaal is het al een tijdje niet zo heel best , maar enthousiasme kan niet ontzegd worden. Als cd op de achtergrond tijdens het klussen is het een feest der herkenning echter en heeft de plaat zo zijn functie. 3 sterren en een halfje voor the good old days. 3 en halve pingel dus