Op reis door new wave en aanverwanten reis ik op chronologische volgorde door 1978, maar regelmatig blijkt dat ik eerder werk heb overgeslagen. Zo reis ik nu vanaf het debuut van
Siouxsie and the Banshees uit november '78 terug naar maart dat jaar, als het debuut van Generation X verschijnt. Single
Ready Steady Go belandde in mijn afspeellijst met wave uit die maanden, te vinden op hun eerste langspeler.
Met zanger Billy Idol maakte ik pas echt kennis in het videocliptijdwerk, toen hij zijn pruillip tot marketinggadget had verheven. Ik werd daar niet vrolijk van, met de gemaakte muziek erbij - maar dit is een dikke tien jaar eerder. Generation X hoorde bij de eerste generatie punks en Idol was onderdeel van de Bromley Contigent, een groep fans die de Sex Pistols overal volgde. Hier is hij nog geen imago op tv, maar een straatratje.
Zoals het me met de meeste punk van de eerste generatie vergaat: Generation X klinkt erg braaf. Mijn beeld van punk als 'wild en gevaarlijk' kan ook hier beter worden vervangen door 'lief en stevig'. Scheurende gitaartjes en popmelodietjes en bijbehorende oe-hoe-aa-koortjes. Als de teksten nou confronterend waren geweest, hadden we een ander verhaal, maar ook wat dat betreft is het nogal veilig. "I don't want no uniform, I don't want no book of rules".
Okay, het is een statement, maar op hun eerste demo, die in februari 1977 werd opgenomen voor het label Chiswick, stonden teksten tegen de neonazi's van het National Front en over de Troubles in Noord-Ierland, meldt Wikipedia helaas zonder bronvermelding.
In april '77 treden ze op in Parijs met The Police en The Jam, waarna de BBC ze in hun studio laat opnemen en vervolgens tekent Chrysalis hen. Met Martin Rushent en Alan Winstanley aan de studioknoppen wordt hun debuut opgenomen. De twee zijn uitgekozen vanwege hun werk voor The Stranglers.
Non-albumsingle
Your Generation haalt in september 1977 #36 in de Britse hitlijst,
Ready Steady Go in maart 1978 #47 en het titelloze album een maand later #29.
Punk beloofde de muziekelite omver te halen, weg met de rockdinosaurussen. Wie de
top 50 van de Britse hitlijst van april bekijkt, weet beter. Neem de top 5: feeërieke pop van Kate Bush op 1, new wave van Blondie op 2, folkpop met kinderkoor van Brian and Michael op 3, kwaliteitspop van Gerry Rafferty op 4 en Duitse disco van Eruption op 5.
Tegelijkertijd past
Generation X hier wel bij als een ruigere variant, al is
Five Minutes van The Stranglers op 35 wel een stuk ruiger gezongen.
Kortom, het debuut van Generation X bevat een aangename verzameling poppunk of punkpop, geschikt om af te spelen in je tienerkamer en je af te zetten tegen je ouders en leraren. Grappig is de tekst van Kleenex, over wat je allemaal met die zakdoekjes kunt afvegen:
"sex (...), love (...), John Paul George." Ook
"governments use Kleenex, use a Kleenex, solve world problems, Better blow your nose right now."
Het is de livereputatie die de groep een zwaarder imago bezorgt, de woorden in het bericht hierboven zijn terecht:
"geen Eredivisie, meer power pop dan punk". Al werd dat in 1977-78 anders beleefd! De plaat eindigt met het ruim zes minuten durende
Youth Youth Youth, compleet met woeste gitaren. En nee, soleren was helemaal niet taboe in punk, zoals ook hier weer eens blijkt.
In
2002 volgt een cd-editie met diverse bonustracks, waaronder de non-albumopnamen.
Mijn reis vervolgt bij een ex-lid van Generation X, dat terecht kwam bij
Alternative TV. Op naar mei 1978.