Neil Young / Crazy Horse - Colorado (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young & Crazy Horse - Colorado - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young & Crazy Horse - Colorado
Neil Young probeert het maar weer eens met zijn oude liefde Crazy Horse en het pakt geweldig uit

De combinatie van Neil Young en Crazy Horse staat lang niet altijd garant voor goede albums, maar vaak is er die bijzondere chemie die je ook weer hoort op Colorado. Neil Young en zijn band trokken naar een oud goudzoekersdorp op ruim 2000 meter hoogte, maar klinken net zo loom en gruizig als in de Californische woestijn een aantal decennia geleden. Crazy Horse heeft een impuls gekregen door het toetreden van jonkie Nils Lofgren (geboortejaar 1951) en het geweldige gitaargeluid van de band inspireert Neil Young tot een aantal prima songs, waarin de muzikant op leeftijd zich ouderwets boos maakt om alles dat we doen om de aarde ten gronde te richten. Zomaar één van de beste Neil Young albums in vele, vele jaren.

Ruim 50 jaar geleden maakte Neil Young voor het eerst een album met zijn band Crazy Horse. Het in 1969 verschenen Everybody Knows This Is Nowhere was ook meteen één van de beste albums van Neil Young en zijn inmiddels legendarische band en werd wat mij betreft alleen voorbij gestreefd door het tien jaar later verschenen Rust Never Sleeps, dat behoort tot de klassiekers in het oeuvre van de Canadese muzikant.

De combinatie van Neil Young en Crazy Horse stond zeker lang niet altijd garant voor goede albums. Het afgelopen decennium maakten Neil Young en Crazy Horse er tot dusver twee, waarvan Americana één van de slechtste Neil Young albums van de afgelopen tien jaar was en Psychedelic Pill één van de beste.

Beide in 2012 verschenen albums worden nu gevolgd door Colorado, dat volgt op een aantal soloalbums en op een aantal albums met Promise Of The Real, de band rond de zonen van Willie Nelson. Neil Young is de 70 inmiddels dik gepasseerd en hetzelfde geldt voor de meeste leden van Crazy Horse (leden van het eerste uur Billy Talbot en Ralph Molina zijn nog steeds van de partij), die dit jaar zestiger Nils Lofgren verwelkomden als nieuw lid van de band. Het is de terugkeer van een oude bekende, want de huidige gitarist van Springsteen’s E-Street Band speelde aan het begin van de jaren 70 als jonkie ook al een paar keer in de band van Neil Young en is te horen op de man’s beste platen.

Of het aan Nils Lofgren ligt weet ik niet, maar op Colorado klinken Neil en Crazy Horse weer verrassend geïnspireerd. Colorado werd opgenomen in de gelijknamige Amerikaanse staat in een dorp op hoogte dat in het verleden vooral goudzoekers aantrok. Het album klinkt echter of het in de Californische woestijn is opgenomen. Het tempo op het album ligt laag, het geluid is broeierig en het gitaarwerk zo ruw en gruizig als je van een Neil Young album met Crazy Horse mag verwachten.

Er is de afgelopen tien jaar veel gemopperd over de zang van Neil Young, maar in de ijle lucht van Colorado klonk het prima en raakt hij af en toe ook een verrassend zuivere noot. Neil Young is nooit een heel groot zanger geweest en klinkt op Colorado hier en daar ook weer behoorlijk onvast, maar de rocker op leeftijd klinkt ook gedreven, net als zijn band, die er wederom in slaagt om het uit duizenden herkenbare en zo geliefde Crazy Horse geluid te produceren.

50 jaar na Everybody Knows This Is Nowhere, 40 jaar na Rust Never Sleeps en 28 jaar na het ook uitstekende Weld mag je van Neil Young en Crazy Horse geen onbetwiste klassieker meer verwachten, maar Colorado is zeker niet minder dan het zeven jaar oude Psychedelic Pill en is daarom wat mij betreft het beste Neil Young album in heel wat jaren.

Neil Young & Crazy Horse laten op Colorado horen dat ze hun wilde haren nog niet kwijt zijn. Dat hoor je uiteraard in het schurende en gruizige gitaarwerk op het album, maar je hoort het ook in de teksten, waarin Neil Young zich ouderwets kwaad maakt over alles dat er fout gaat in de wereld in het algemeen en met het klimaat in het bijzonder.

Zeker als de band de tijd neemt voor soleren is het gitaarwerk van Crazy Horse onweerstaanbaar, maar ook de songs met een kop en staart spreken me meer aan dan ik op voorhand had verwacht. Gewoon weer een prima album van Neil Young en de band waarmee ik hem het liefst hoor. Het mag best een prestatie van formaat worden genoemd. Erwin Zijleman

Mooi hoe de meningen scherp uiteenvallen hier boven.

Voor mij is het heel makkelijk. Ik zit a) te luisteren naar een plaat van ome Neil met Crazy Horse zoals ik hem wil horen en b) hij bevalt gewoon heel erg goed, maar c) ook deze ga ik (weer) niet kopen.

Neil Young heeft er een straf tempo in zitten de laatste jaren en ja, dat heeft ook heel matige platen opgeleverd, maar ook een aantal die beslist en goede aanvulling van oeuvre zijn. Het feit dat ik genoeg platen van hem in huis heb, waar onder heel matige uit de jaren 80, wil niet zeggen dat ik zijn recente output niet waardeer. 'The Monsanto Years' vond ik heel sterk zelfs. Bevlogen en op dreef. Dat geldt ook voor Colorado. De man heeft wat te zeggen en rommelt heerlijk in de mid-tempo rock waarop hij toch een soort van patent heeft gevestigd. De verrassingen zitten aan de twee uiteinden van de plaat, waar hij atypische Crazy Horse muziek uitbrengt, maar van niveau.

Zijn stem, ja, die is duidelijk "roadworn" om het zo maar te noemen. Nu is Neil Young nooit een kandidaat voor het kerkkoor geweest, maar zijn stem is hier en daar uiterst dun. Dat past bij Colorado. Het album rammelt, soms lijken het meer repetities dan nummers. Dat doet niets af aan de kracht er van. Colorado straalt iets uit, wilskracht en dat komt bij mij positief over. Zelfs die 13 minuut zoveel van 'She Showed Me Love' vervelen geen seconde. Geen idee waarom, want helemaal niemand anders komt bij mij met zoiets weg. Ome Neil wel.

Misschien zit het ook in het feit dat ik 's mans best gewaardeerde platen minder hoog inschat. Hele delen van 'Harvest' kom ik niet door heen en 'Tonight's The Night' kan ik nauwelijks naar luisteren. 'Colorado' wel, graag zelfs, merk ik. Sterker, als de LP niet zo achterlijk geprijsd was, € 60,=, had ik hem waarschijnlijk gekocht vandaag. Nu niet dus. (Het werd daarom 'Ode To Joy' van Wilco.)

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Omdat ik toch wel content was met Barn, dacht ik met terugwerkende kracht ook maar wat van Youngs platen te beoordelen die ik de afgelopen jaren aan me voorbij heb laten gaan. Na een eerste luisterbeurt vreesde ik toch het ergste. Met opener 'Think of Me' was nog niet zoveel aan de hand, maar 'She Showed Me Love' was ik na drie minuten al redelijk beu, en dan moest ik driekwart van het nummer nog doorploegen, waaronder de laatste zes minuten die toch wel ongeveer het saaiste moeten zijn dat Neil Young ooit heeft opgenomen. Zo stond de plaat na twee nummers eigenlijk al met 3-0 achter. In de volgende nummers hoorde ik vooral modderige rock van het soort 'heeft ie weleens beter gedaan', en dik aangezette ballads die me er vooral op wezen dat de stem van Young er niet jonger op wordt.

Maar nu ik het nog een paar keer de kans heb gegeven, moet ik zeggen: mja. Niet een meesterwerk ofzo, en echt wel een flink stukje minder dan Barn. De eco-booschap klinkt oprecht maar soms wel wat gemakzuchtig (al stoor ik mij er niet zo erg aan als sommigen lijken te doen). Het gitaargeweld op de plaat is meestal wel weer in orde. Ik heb nog geen liedjes in mijn playlist 'Neil Young-favorieten' gezet, maar op die laatste ze minuten van 'She Showed me Love' en het erg van dik hout planken zagen 'Rainbow of Colors' na, kan ik het meeste wel met plezier luisteren. Ik zou dit zomaar nog ooit kunnen gaan draaien, en dan alsnog besluiten 'Help Me Lose My Mind', 'Milky Way', of 'I Do' echt bovengemiddeld goed is. Tot die tijd: drie sterren.