Neil Young / Crazy Horse - Colorado (2019)

Milky Way klinkt alsof het op Sleeps with Angels had kunnen staan. Ik ben voorzichtig positief gestemd.

Idd best mooi nummer, maar zijn stem begin toch wel erg dunnetjes te worden. Altijd z'n charme gevonden, zo net langs het valse randje. Maar hier begint het me te ... tja wat? irriteren niet, Geeft een net niet gevoel.

Tja die stem, ik ben groot liefhebber van z'n vocalen.
Neil Young is voor mij zo'n beetje de ultieme zanger, al zijn gevoel komt tot uiting in z'n stem én gitaar natuurlijk.
Kippenvel, in positieve zin, krijg ik er van. Fantastisch.
Het klinkt inderdaad wat dunner maar nog steeds met dat typische Neil Young gevoel.

Milky Way klinkt des Crazy Horse, vertrouwd sober opgenomen. Als of de oude rotten in een, op in storten, schuur tussen de hooibalen en verroeste autowrakken staan te spelen.

Met terugwerkende kracht, één van de beste nummers van de jaren 60/70. Bevat alles wat Neil Young & Crazy Horse zo fenomenaal maakten.

Ik heb precies hetzelfde gevoel. Dat hij buiten de lijntjes zingt is niet onbekend, maar hij begint wel een beetje buiten mijn gevoelsmatig veilige marges uit te komen. Al heb ik het gevoel dat hij gedurende dit nummer er beter inkomt, of het went gewoon weer als je er even naar luistert. Even afwachten hoe dit op de rest van het album klinkt. Klinkt allemaal vrij negatief wat niet echt de bedoeling is, want Milky Way is evengoed een prachtnummer.

Heerlijk nummer, zeg. Verrassend laid-back, eerlijk gezegd, alsof een spontane jamsessie dit nummer geleidelijk heeft voortgebracht (wat nog goed het geval kan zijn ook!). Laat dat album maar komen!

dit deuntje ken ik al ergens van... Neil die 'jat'?? Dire Straits - Brothers In Arms??

Neil Young with Crazy Horse - Rainbow of Colors (Official Audio) - YouTube

Sorry, ik hoor het niet.

Op Thrasher's Wheat vergeleken ze het met Behind That Locked Door van George Harrison.

Daar zit ook een stukje dat inderdaad lijkt op Neil Young doet op de zijn nieuwe single, maar vind de overeenkomst met Dire Straits it's groter dan met George Harrison, ook als deze een sfeertje heeft die ik ook wel in Neil's oude werk hoor.

Op wie het lijkt laat ik aan jullie over, bovenal is het na Milky Way het tweede goede nummer op dit album. Erg benieuwd naar het geheel.

Het is bijna een copie van behind that locked door van George Harrison. Plagiaat ?.
Maar Neil young mag dat, de grote oude reus.
Behind That Locked Door (Demo) - YouTube

In het Engelse blad MOJO kreeg dit album zomaar 4 sterren. Ik ben benieuwd.

Die zijn dan ook doorgaans zeer genereus wanneer op Nonkel Neil aankomt. Zijn foto op de cover doet het ook altijd goed voor dat soort magazines. Maar wil de (voor)pret niet bederven. Laten we hopen dat deze plaat inderdaad een goeie is

Meerdere zeer positieve recensies verschenen inmiddels. Stemt hoopvol!

Na La Noise uit 2010 is Neil Young het vermogen tot reflecteren en kritisch nadenken kwijt geraakt. Niet elke oneliner die herhaaldelijk door een microfoon geschreeuwd wordt, hoeft uitgegeven te worden.
Waar de nummers op 'Living With War' meestal nog een beetje doordacht waren, zijn de meeste nummers op 'Colorado' losse ideeën die van cliché's aan elkaar hangen en Neil is vergeten uit te werken.

PS: 'Een regenboog van kleuren' is een pleonasme.

Wat een zure review. Leg deze plaat, zowel muzikaal als tekstueel, eens naast alles wat hij de laatste jaren heeft gedaan.. bv. Zijn werk met Promise of the Real.. en vraag jezelf dan nog eens af waar die 2 vandaan komt.

Ik hoef dit album toch geen 4 sterren te geven omdat het misschien beter is dan zijn album met Promise of the Real? Moet ik After the Goldrush dan 7 sterren geven?

Nee, ik geef dit album heel gul 2 sterren gebaseerd op de rest van Neil's ouevre én mijn waardering van (recente) releases van andere bands. De nieuwe van Elbow geef ik 3,5 ster; de nieuwe Wilco 2,5 en dit vind ik maximaal 2 sterren waard.

Nee hoor, maar je stelt zelf dat Neil sinds Le Noise het vermogen kritisch te denken is kwijt geraakt. In 2010, 10 jaar geleden bijna. Bij wijze van spreken is met die bewering alles wat er na komt dus niet goed, want dat is de indicatie die je geeft.

Er zit een sloot platen tussen, die je dus allemaal niet goed vind(hypothetisch). Daarnaast haal je een plaat uit 1970 aan.. bijna 50 jaar geleden. Ik denk dat dat vooral iets met verwachting en realisme te maken heeft. Dan hoef je dit alsnog niet goed te vinden, maar vraag jou wel om 'kritisch' te denken (te kijken naar) wat je van de vorige platen vind én dan naar Colorado kijkt.

Blijft een beetje appels en peren. Tot op zekere hoogte volg ik je, maar hoe je het brengt had er geen andere uitkomst kunnen zijn dan de uitkomst die je hier boven plaatst. Muzikaal en productioneel sluit dit prima aan bij Psychedelic Pill(die derhalve ook al weer 7 jaar oud is), die je derhalve helemaal links laat liggen in je oordeel en zou dus ook geen goede plaat zijn omdat er "niet kritisch" naar wordt gekeken door de artiest zelf.
Ik val je niet aan, ik vind het alleen wat kort door de bocht. Iedereen is uiteraard vrij om er van te vinden wat hij of zij wil, maar ik open de discussie hier(of zet hem verder waar jij hem startte).

Vrij tam album. De energie van de langere nummers op Psychedelic Pill ontbreekt hier en ik vind de zang ook een beetje mat.

Ducoz 'Psychedelic Pill' heb ik 3 sterren gegeven, maar inderdaad: na 'Tonight's The Night' heeft Neil niks meer uitgebracht dat echt goed is. En dat vind ik niet alleen, dat zie je ook terug in de beoordeling van alle albums die daarna komen op deze site! Is het dan raar dat ik verwijs naar de gloriedagen van toen Neil nog wel goede platen kon uitbrengen? Hij is geen Paul Simon, hoor!

Waar een nummer als 'Cortez the Killer' nog lange tijd kan boeien als rocknummer met de elektrische gitaren, en 'Ramada Inn' kan boeien zoals de langere nummers van Bob Dylan op onder andere zijn album 'Tempest', is 'She Showed Me Love' op dit gewoon een gedrocht van een plaat. Net als 'Walk Like a Giant' op 'Psychedelic Pill'.
Maar het kan nog erger hoor: zie bijvoorbeeld 'A Letter Home'...

Rust never sleep!! Ragged Glory !!, Freedom, Harvest moon en Prarie wind dan

Ik kan me hier wel in vinden...Tot deze plaat was het allemaal meer dan goed daarna zwakte het al af naar redelijk tot aardig en vervolgens al snel naar overbodig en ronduit slecht....

RoyDeSmet Akkoord, ik volg je opzich wel. Zeker als dát de Young is waar je van houd.

Voor mij is Prairy Wind uit 2005 zijn laatste goeie plaat. Daarna veel brak, demoplaatjes, en albums met de occasionele uitschieter zoals Chrome Dreams II met het zeer goeie Ordinary People. Niettemin kijk ik altijd wel uit naar nieuw werk van hem, zo ook naar deze plaat.

Wat wil je hier precies mee zeggen? Dat Neil seniel aan het worden is? Beetje een wijsneuzige reactie als je het mij vraagt. Bovendien worden pleonasmen wel vaker opzettelijk als stijlfiguur gebruikt.


Dit autoritaire toontje van je is nogal misplaatst. Ook na Tonight The Night zijn er voldoende goede albums verschenen en ook zo gewaardeerd; Comes A Time, Freedom, Harvest Moon, Hitchhiker (eigenlijk van 1976), Rust Never Sleeps en Ragged Glory worden alle ruim beloond. Dat geldt dan waarschijnlijk niet voor jou maar om dan bovenstaande te beweren gaat een beetje mank.

I kan me helemaal vinden in je mening over A Letter Home, een neuzelplaat. Maar over een nummer als Walk Like a Giant valt wel te twisten. Kun jij niks vinden maar ik denk dat een hele hoop anderen dit nummer wel weten te waarderen. Een echt Crazy Horse nummer. Net zoals Psychedelic Pill een verrassend goede plaat is temidden van enkele zwakkere broeders.

Geen slechte plaat maar ik had toch graag wat meer nummers zoals Help Me Lose My Mind, (hierin is de woede van Neil goed merkbaar). Wederom terug geen essentiële plaat maar toch de beste sinds Psychedelic Pill & Peace Trail. (niet zo geheel moeilijk want A Letter Home & Storytone komen meer over als experimenten dan volwaardige platen zoals bv. ook Americana, de studioplaten (& de live plaat meets dierentuin) met Promise Of The Real halen ook de top 20 niet voor mij

Wel een beetje sneu dat de man die zo tekeer kan gaan tegen het etablissement & het groot kapitaal en hun gevolgen voor de wereld dan toch weer 50€ vraagt voor de vinyl versie omdat er een extra singletje bij zit (Rainbow Of Color, 1ste solo acoustische versie & Truth Kills een exclusieve track), om nog maar over z'n concertprijzen te zwijgen

Om tot de kern te komen: vanaf Prairie Wind inderdaad.

Ik denk eerder dat Neil na z'n aneurysma het gevoel heeft dat de tijd dringt en dat hij z'n boodschap moet uitbrengen, eender hoe.. geholpen door het feit dat hij nu meer dan ooit onafhankelijk is van platenfirma's om hem af te remmen brengt hij op eigen goeddunken nummers uit (vormen ze een goeie plaat? goed, is het een hit & miss? ook prima).

Naast z'n archivesproject die online gekomen is heeft hij feitelijk de vrijheid om eender wat uit te brengen (z'n archives series toevallig in de jaren na Prairie Wind, met Live At Massey Hall, A Treasure, Bluenote Café & Hitchhiker als absolute meesterwerken).

Living With War, Fork In The Road & The Monsanto Years moesten uit het systeem van Neil en zo snel mogelijk (3 mindere platen, Fork is wel zeer middelmatig, Living With War verouderd niet zo goed).

Chrome Dreams II, Le Noise, Psychedelic Pill & Peace Trail zijn voor mij degelijke, sterke albums (niet dat er van iedere plaat geen nummer kan getrimd worden....)

Americana, Storytone, A Letter Home zijn platen die zeer wisselvallig zijn en voor mij persoonlijk zeer sterk tegenvallen soms en soms zeer verhelderend zijn (zeer mood gericht) maar feitelijk platen waarmee ik prima zonder kan.

The Visitor laat me koud noch warm.

Colorado zelf dan... bij momenten stoor ik mij aan She Showed My Love (live zal dit weer veel te lang gerekt worden zoals bv Love To Burn, Love And Only Love etc), Olden Days heeft Neil al een paar keer beter uitgebracht, Eternity & I Do: hier heb ik het moeilijk om de Crazy Horse meerwaarde te vinden (ik weet ook dat ze niet iedere keer hun gitaren in flarden moeten spelen).

Moest ik een best of opstellen van Neil zn' laatste 15 jaar zal er van dit album (voorlopig) enkel Help Me Lose My Mind opstaan (als ik mild ben soms mss zelf Rainbow Of Colours).

Soit sowieso wel aanschaffen om de verzameling compleet te houden, leuk om eindelijk nog eens een mooie hoes te hebben, sinds Le Noise was dit niet meer zo speciaal (buiten Hitchhiker dan)