Rory Gallagher - Tattoo (1973)

Beste studio album van rory, met alleen maar pareltjes, vaste klant in mn autoradio!!

Goed weer een fan van Rory te mogen verwelkomen. Irish Tour op nummer 1

Ik ben het niet helemaal met je eens dat dit zijn beste studio album is. Ik vind Deuce en vooral Photo-finish toch een stuk leuker.
Ja een heleboel mooie liedjes op dit album maar als ik ze wil luisteren zet ik bijna altijd Irish Tour op daar vind ik ze toch beter dan op deze studioplaat.

Dit is ook mijn favoriet. Rory was in die jaren heel goed bezig; "Blueprint", van voor "Tattoo", en "Irish Tour" van erna zijn ook uitstekend.

Hhaha ineens kruipen de Rory fans uit hun schulp!!!
Leve Rory, waar blijven de andere fans!!

They don't make them... is echt een geweldig nummer, dat zou ik nou wel eens op de radio willen horen!

Ook het bonusnummer Tucson, Arizona is wonderschoon. Luister dit maar eens in de auto op een broeierige zomerdag, rijdend op een verlaten weg

Waar die andere fans blijven?
Komt vanzelf wel goed, je hoeft per slotte niet altijd voor aan te staan.
Een echte fan ben ik niet maar ook dit is weer een lekker album waarbi je nooit bekocht hoeft te voelen zoals de tegenwoordige bands.

Tattoo'd lady, Craddle rock, A million miles away allemaal weer super hoogstandjes.

Prachtig Rory album. Een van de beste gitaristen aller tijden! Jammer dat we hem nooit meer live horen spelen...

Uit de hoogtijdagen van Rory Gallagher. En wat was het toch een meesterlijke gitarist.
Tattoo bevat louter sterk werk , waar hij lekker in de weer is met Blues/rock en zelfs wat Jazzy spul uit de hoge hoed tovert.
(They don't make them like you anymore)
Het swingt, rockt en is zelfs wat mystiek in bijvoorbeeld A Million miles away.
Sterke pure en zonder opsmuk gemaakte topsongs, met een gezonde dosis power op de plaat geslingert.
Rory Gallagher was een gigant. Gelukkig is er ook op beeld veel van hem bewaard gebleven, en kunnen we blijven genieten van zijn kunsten.

Lekker weg te luisteren blues-rock. Na Jimi toch wel m'n favoriete gitarist van omstreek 1970!

Van bluesrock tot ingetogener blues, Rory soleert de sterren van de hemel met z'n wel HEEL erg vintage Fender Stratocaster.

4*

Geweldig songmateriaal, maar dit hoort natuurlijk niet zo. Rory Gallagher was een echte live artiest, in de studio komen deze nummers niet goed tot hun recht. Hij moet hier netjes binnen de lijntjes spelen, dat haalt de charme voor een deel uit zijn fantastische gitaarspel. Toch 4 sterren, maar zeer tegenvallend vergeleken bij ieder willekeurig live optreden van Rory.

En weer een prachtig album van Rory. Tattoo'd lady is gelijk een knaller van een opener natuurlijk! Daarna gaat Cradle rock nog even onveranderd door met rocken. They don't make them is inderdaad, zoals hierboven al door iemand aangegeven, een wonderschoon nummer. En het ultieme Rory live nummer A million miles away staat hier in z'n, iets mindere, studioversie op. Verplichte kost voor alle Rory anhangers!

Dit is wel zo'n beetje zijn beste studioplaat van Rory die het natuurlijk vooral van zijn live optredens moest hebben. Erg goed is, naast Irish Tour, de 5 dvd box van Rockpalast.

Die dvd box zag ik laatst liggen en twijfelde....ik heb namelijk de Montreux box al. En eerlijk gezegd vind ik die wel aardig maar niet meer dan dat.

Dan is de dvd van Irish Tour wellicht iets voor je. Leuke beelden afgewisseld met Rory off-stage. Niet duur die dvd.

De dvd van van Irish Tour is geweldig, ook al is de montage soms behoorlijk amateuristisch.

Hele gave sfeer van een band in vorm, volgens mij net na het uitbrengen van Tattoo. Er grappig vind ik al die houten kistjes bier in de kleedkamer, de drummer die een pond talkpoeder over zijn voeten doet omdat ie anders zweetvoeten heeft en natuurlijk Rory: op podium helemaal uit zijn bol, daarbuiten erg verlegen.

Die dvd heb ik en is inderdaad te gek!

De dvd is meer dan te ge gek. Dit soort dvd's worden vandaag de dag op de een of andere manier bij het vuilnis gezet. En nooit meer naar omgekeken naaa Heerlijk simplistisch, ameteuristisch maar dat doet geen reet af op de originaliteit,eerlijkheid enz. ik kick oa op de manier waarop rory met zijn guitaarkoffertje de auto instapt en hup zijn tour start. Prachtig man.

En deze plaat is ook nog eens een van zijn betere. Er vallen weinig gaten in de compositie's van gallagher. De nummers hebben over het algemeen diepgang. Daar mee wil ik zeggen dat zijn kapstok niet alleen zijn uitmuntend guitaarwerk is. Waarmee hij wel eens zijn mindere songs mee kan/wil verbloemen. Dit plaatwerk staat bol van goede nummers. neem de eeste 2 gallagher op zijn best denk ik hij kreunt zaagt en speelt een blanke blues die maar weing blanke dude's in de vingertjes hebben oef man. Quo moet toch naar dezelvde bron hebben geluisterd als rory!? Een licht uitstapje naar de jazz op they don't make them.. Heerlijk man. Livin' prima. Nr 6 en 7 vind ik juist weer qua compositie minder maar zijn guitaarwerk blijft het interessant houden maar niet mijn favorieten. a millions miles away aha daar komen beide componenten weer eens bijelkaar wat een nummer alles klopt heerlijk. Admit ook alweer prima.
Normaal zijn bonus tracks nonsense maar ini wini baby ha Knalt er toch behoorlijk lekker vettig in. Verdomd jammer van die idiote fade out

Dit album haalt bij nog net een voldoende.

Er steken twee nummer met kop en schouders boven de rest uit:
A million miles Away
Admit It


Drie nummers vind ik niet te pruimen:
They don't make them like you Anymore
Tucson, Arizona
20:20 Vision

Sterke blues/rock album van mijn favoriet gitarist.mijn nummer 3 studio cd van hem.
1-jinx 2-top priority 3-tattoo.
Wat n heerlijk gitaar geweld.
Mooiste nummers tattoo'd lady ,cradle rock,sleep on a clothes-line en de mooiste a million miles away geweldig nummer.
Rory forever

Ik ben ook een behoorlijke rory liefhebber. Grappig om dan te concluderen dat viking jinx zijn beste vind. Terwijl ik jinx juist als een van zijn mindere platen beschouw. Ach ja smaken he

De eerste twee albums van Rory Gallagher vind ik geweldig, waarbij ik het gelijknamige debuut fenomenaal vind. Het derde album ”Blueprint” vind ik dan ook wat tegenvallen. Niet slecht uiteraard, maar in vergelijking met de eerste twee, gewoon wat minder. Het vierde album ”Tattoo” is dan in mijn beleving weer een stap voorwaarts. Vooral de diversiteit van ”Tattoo” vind ik aansprekend. Dit album bevat blues, rock en tevens elementen uit folk en zelfs wat flirts met jazz op ”They Don’t Make Them Like You Anymore”. Naast fantastisch gitaarspel zijn ook de liedjes gewoon goed, en dus niet alleen een middel om het gitaarkunsten van Gallagher te etaleren. Of het nu elektrisch, akoestisch of slide is, Gallagher draait er zijn hand niet voor om. Dit alles komt mooi tezamen op ”Who’s That Coming?”. Een ander hoogtepunt is ”A Million Miles Away”. Heerlijk bluesy en een lekker loom (positief bedoeld) ritme. ”Tattoo” reken ik tot de betere studioalbums van Gallagher. Maar als het er op aankomt blijft Gallager een echt podiumbeest en komen zijn liedjes live het beste tot zijn recht. Wat dat betreft is zijn veel te vroege overlijden nog steeds een gemis.

Ik vind dit persoonlijk een tegenvaller met uitzondering van 'A million miles away' - ben geen folk fan

StijnS heeft een sterk punt. Vergelijk dit album, dat overigens nog lastig te verkrijgen is (ik kon het bv. niet vinden op de officiële site van RG en op deze site heeft ook nog niemand het ingevoerd) en dan met name CD-1:

Gallagher, Rory - The G-man bootleg series vol.1 (1973-1978) - Progboard

ook bekend als

Calling hard ; vol.1 - Rory Gallagher - Muziekweb

Drie van de vier beste nummers zijn hier te vinden. Van de vierde, het briljante A Million Miles Away, zijn er ook genoeg live versies te scoren.
Alle vier doen het beter op het podium. Daarmee is dit album een tikkie overbodig geworden.

Deze en de eerste, gedeelde eerste plaats. "Tattoo'd Lady", "They Don't Make Them Like You Anymore", "Who's That Coming" fuck man... hoe goed kan muziek zijn. Diverse plaat ook, laat veel van zijn kunnen open en bloot voor de luisteraar om van te genieten. Een klassieker in elke vorm, net als de man zelf was. En net als bij de eerste, een pracht hoes!

blijft toch een briljant album van Rory Gallagher, naast 'Live in Europe' ere-plaatsje in de platenkast. Blues en bluesrock, vermengt met (h)eerlijk Ierse folk en zelfs een beetje jazz. Masterpiece

Over sommige beroemde gitaristen raak je nooit uitgepraat en het helpt tragisch genoeg als je er niet meer bent.
Zomaar wat giganten: Stevie Ray Vaughn, Jimi Hendrix, Randy Rhoads, Tommy Bolin en uiteraard Rory Gallagher.
Er bestaat een verhaal dat een journalist ooit aan Hendrix de vraag stelde hoe het was om de beste gitarist te zijn...."Ask Rory Gallagher" zou Jimi droogjes geantwoord hebben.
Zonder een echte bluesliefhebber te zijn, (ik heb er weinig van in de kast staan zeg ik eerlijk) heb ik altijd een zwak gehad voor Rory.
Komt het door zijn anti ster attitute? Is het omdat hij wars was van commercie en toch vooral zijn eigen gang ging?
Nou, Rory was naast een geweldenaar en virtuoos op gitaar, toch ook zeker een prima vocalist en componist.
Een artiest die het podium op kwam, even aan wat knoppen draaiden van zijn versterker en je vervolgens de show van je leven voorschotelde.
Tattoo uit 1973 ken ik inmiddels al heel lang en het is een album die nooit verveeld en is mogelijk zijn hoogtepunt.
Het is heel afwisselend zonder dat de Ier zich te buiten gaat aan gekke stijlbreuken.
Hij blijft dicht bij zijn roots met stevige bluesrockers als Tattoo'd Lady en Cradle Rock als tegendraadse pompende machine, wat een spetterend gitaarwerk!
Dan gas terugnemend met het jazzy 20:20 Vision, waar hij ook heel licht en subtiel kan klinken.
En dan They Don't Make Them Like You Anymore is ook pinnige vlotte bluesjazz met wederom zeer subtiel gitaarwerk. Rory kon veel op gitaar.
Het hoge niveau blijft en fillers zijn er eigenlijk niet.
Who's That Coming is een uitgerekte fijne rocker wat stuwt, scheurt en geen minuut verveeld.
A Million Miles Away is epic en verhalend, verdwaald en gedoemd op zee.
Misschien onbewust een beetje zoals wat Rory uiteindelijk zijn ondergang werd; de controle kwijt rakend door overmatig drankgebruik,(iets waar hij halverwege zijn carrière mee te maken kreeg) door misschien druk van buiten af en personelijke struggles.
Admit It sluit het album af en grooved lekker dwingend en de solo is geniaal.
Een enorm energieke plaat met de typerende 'Gallagher' livefeel die aanwezig is en een stel puike songs. Een geweldige band achter hem, dat moet gezegd.
Ik luisterde er vandaag weer eens naar en dit is echt zo'n plaat die maar blijft aanspreken.
De volle mep sterren en dat had ik natuurlijk veel eerder moeten doen.
Nog altijd node gemist deze geweldenaar.

Sommige gitaristen kunnen mij enorm raken met hun spel. Eric Bell van Thin Lizzy is er zo één en een ander is Rory Gallagher, die bovendien een groot talent voor het schrijven van liedjes had. iggy beschreef het hierboven treffend:

"Er vallen weinig gaten in de composities van Gallagher. De nummers hebben over het algemeen diepgang. Daar mee wil ik zeggen dat zijn kapstok niet alleen zijn uitmuntend gitaarwerk is. Waarmee hij wel eens zijn mindere songs mee kan/wil verbloemen. Dit plaatwerk staat bol van goede nummers."
Mijn instapplaat was Gallaghers hardrockplaat Stage Struck (1980) en pas later leerde ik de platen van voordien kennen. Die zijn subtieler en op andersoortige wijze toch intens. Hoe is het mogelijk dat een gitaarlijntje mij zó kan raken? Daarbij was hij geen wereldzanger, maar toch kan zijn stem me raken, sowieso altijd getuigend van een innemende vriendelijkheid.

Ook ik heb de dvd Irish Tour 1974 staan. Een verbluffend concert, gegeven in het door de Troubles verscheurde Belfast. Op de setlist veel werk van Tattoo, dat overloopt van goede ideeën en afwisseling.

Net als op de dvd is Lou Martin pianist, Gerry McAvoy bassist en Rod De'Ath drummer. Spelen omdat je niets liever doet, intens tot het zweet in je bilnaad staat. Ze doen het alle vier.
Crème de la crème blijft They Don't Make Them Like You Anymore met z'n adembenemende twee gitaarsolo's (twee!!). En de banjo in Who's That Coming, tweede nummer van kant 2, heerlijk als variatie, gevolgd door slidegitaar. Of het prachtige A Million Miles Away, waarin Gallagher weer eens de pure blues ontstijgt en blazers er soul inbrengen met een eigen (rockende singer-songwriter-)draai tot gevolg.

Ik had 'm al op cd maar voor de sfeer heb ik Tattoo nu ook op elpee. Heeft in dit geval véél meer. De vorige eigenaar heeft zijn naam maar liefst vijfmaal op de hoes gezet. Was hij bang Tattoo kwijt te raken? En zo ja, waarom kwam ik hem dan in een bak met tweedehands vinyl tegen?
Ik vrees dat droevige omstandigheden daaraan debet zijn, want een plaat als deze vrijwillig wegbrengen? Nee, dát doe je niet. Dankjewel Harry, het ga je goed, waar je ook moge verblijven.

"They Don't Make Them Like You Anymore", maar dan wijzend naar artiesten zoals Rory. Wat een waanzinnige muziekkant man, en ik kan alleen maar RonaldjK wederom volgen in zijn voetsporen en zijn woorden, een klasbak van een artiest die ik oprecht mis, ondanks dat ik misschien met mijn leeftijd hem wel had gemist live, maar goed. Er had waarschijnlijk nog zoveel meer in gezeten..