Bill Scorzari - Now I'm Free (2019)

Poeh, dit valt me niet mee zeg. Las wat positieve stukjes nadat ik via Spotify bij hem terecht was gekomen. Maar deze New Yorker overtuigt bepaald niet. Grootste manco is zijn stem. Ik houd van rauwe stemmen. Ruwe bolster blanke pit doet het altijd goed bij mij. De composities die Scorzari speelt vragen echter om gevoel en subtiliteit. Dat beseft hij zelf ook wel en hij probeert er ook wel wat van te maken. Dat verzandt echter in een soort schrapend gefluister in de geest van Tom Waitz, Sam Baker, Ryan Bingham, maar die 3 dan in een uitgebluste toestand. Dat is al snel heel vermoeiend en een heel album is eigenlijk niet te doen. Het is me toch gelukt, maar Scorzari is het niet voor mij.

Eigenlijk heeft deze Bill Scorzari muzikaal gezien een cd gemaakt dat helemaal in mijn straatje past.
Een album met fantastische roots/ americana, maar Hendrik68 heeft gelijk, die stem van hem is de opvallende spelbreker. Zijn schrapende, gorgelende stem geeft zijn zang weliswaar het soort authentieke oldtimer-crackigheid waar veel mannelijke roots/ americana-artiesten de helft van hun leven met behulp van een flinke dosis zware shag en whiskey voor nodig hebben.....zijn stem is op het eerste gehoor opvallend, maar begint al na het vierde nummer te irriteren.
Bij 'Steel Wheels', niet eens de beste, maar wel een uptempo bluesrock-nummer, past zijn stem nog het best. Luisterend naar het fraaie 'Into the Light of the Day' is zijn stem aanvaardbaar, evenals 'It All Matters' dankzij de vrouwelijke 2e stem. 'San Miguel County', 'It's Just What I Know' en 'You're Gonna Miss Me When I'm Gone' zijn wederom fantastische nummers, die niet al te zeer door zijn stem worden verpest.
Vanaf 'Yes I Will', 'Cypress Tree' en het irritante 'Don't You Ever Go Away from Me' kan ik dat onzuivere gegorgel en gefluister echter niet meer aanhoren en dan begint het al moeilijk te worden om het hele album af te luisteren, dan haak ik bijna af. Het slotnummer 'New Mexico', hoewel een mooi liedje, die overigens veel te lang duurt (07.19) brengt daar geen verandering meer in. Aan het einde van het album ben in murw geslagen en een beetje Bill Scorzani moe.