Profetus - The Sadness of Time Passing (2019)

Het album komt pas volgende maand uit, maar er staat al een officiële stream van de plaat op YouTube:

The Sadness of Time Passing

Prachtige melancholische funeraldoom uit Finland. Net als landgenoten Skepticism gebruikt Profetus geen bas, maar zet het orgel in het middenpunt van de belangstelling. Het zou mooi zijn dat met het succes van Mirror Reaper van Bell Witch platen als deze ook wat meer ruchtbaarheid krijgen.

Dit is nog zo'n juweeltje uit 2019 dat nu pas op mijn draaitafel is beland. Het houdt maar niet op.

Profetus wordt geafficheerd als funeral doom maar dat dekt de lading niet helemaal. Ja, het is sloom en groots maar niet massief en allesverstikkend. Deze Finnen geven veel lucht aaan hun compisities zonder de luisteraar te vervelen met verstilde postrockpassages. Eigenlijk keert de band terug op melancholische schreden van Anathema in een overtreffende trap. De typische treurmelodieën die afgewisseld door gitaar en toetsen gebracht worden herinneren daaraan.

De extra onderstreping zit hem in het mooi opgebouwdee Northern Crown waarin bewust of onbewust een ode aan Anathema's They Die zit verwerkt. De frivole uitgeleiding met de kickdrum is wel heel verrassend.

Kortom, The Sadness of Time Passing is een wonderschoon album voor de geduldige melancholicus. Er zit overigens nog altijd genoeg zwaarte in het geluid zo zonder bas. Ik mis hem niet. Al beginnen die onconventionele bezettingen wel een beetje als een gimmick aan te voelen. Maar dat terzijde.