The Who - WHO (2019)

Het is het einde van het jaar en er ligt een nieuw album van The Who in de winkels. Wie? The Who! Ontstaan uit de resten van de band Detour, werd The Who in 1964 in Londen opgericht, en behoorde het met The Beatles, The Rolling Stones, The Hollies, The Kinks en The Small Faces tot de grote Engelse bands van de jaren ’60. Zanger Roger Daltrey, gitarist Pete Townshend, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon maakten in dat decennium een aantal popklassiekers, zoals de singles “MY GENERATION” en “SUBSTITUTE” en het album “TOMMY” in 1969. De band ging rustig door in de seventies met het maken van eigenzinnige rock, met diverse sausjes eroverheen gegoten, zoals symfonische rock, pop en rock & roll. “WHO’S NEXT” en “WHO ARE YOU” waren de grootste kaskrakers, vooral in Amerika. Dat laatste album was tevens de laatste van The Who in de klassieke bezetting. Keith Moon overleed op 7 september 1978 aan de gevolgen van een overdosis tabletten. Het duurde even voordat er weer een nieuw album van het overgebleven trio verscheen, dat werd “FACE DANCES” in 1981 met daarop de schitterende single “YOU BETTER YOU BET”. Ex Small Faces en Faces drummer Kenney Jones nam de plaats in van Moon, maar het typerende geluid en stijl van de op 32 jarige leeftijd gestorven drummer was weg, hoe goed Jones ook kan drummen. In 1982 verscheen nog een album, maar de titel verraad ook de leden van The Who vonden dat het ging na het definitieve vertrek van hun oerdrummer, “IT’S HARD”. De band stopte, maar ook weer niet definitief. Diverse tournees en live albums volgden, maar nieuw werk volgde pas in 2006, zij het zonder de op 27 juni 2002 overleden John Entwistle. “ENDLESS WIRE” was een aardig album, maar geen groot succes. Ruim 13 jaar na het verschijnen van dat album, ligt nu “WHO” in de winkels. Met verschillende drummers en 2 bassisten hebben Daltrey en Townshend 11 nieuwe tracks opgenomen (meer bij deluxe edities) en die ademen natuurlijk het geluid van The Who. De stem van Daltrey is dan wel aan lichte slijtage onderhevig, maar is en blijft herkenbaar. De songs gaan van rockers (“BALL AND CHAIN”), naar het afwisselende “DETOUR”, het gedragen “STREET SONG”, het met harmonica en klein gehouden door Townshend gezongen “I’LL BE BACK” en het een jaren ’60 sfeer overgoten “BREAK THE NEWS”. Een afwisselend album, geen topper, maar één die lekker weg luistert. De fans zullen het als een verplichte aanschaf zien, maar nieuwe liefhebbers zullen ze hier niet mee krijgen. Dan adviseer ik toch de oudere albums van The Who.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - The Who - WHO (2019)

The Who behoort tot de dinosauriërs van de hedendaagse muziek. De band bestaat al dik 55 jaar en is nog steeds alive and kicking. Zo goed als dan, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon zijn al vele jaren niet meer onder ons maar zanger Roger Daltrey en gitarist Pete Townshend houden de band in leven. Veel platen worden er niet meer gemaakt, de laatste dateert uit 2006 (‘Endless Wire’) en dat was het eerste album sinds begin jaren 80. De band is daarentegen actiever on the road en geeft nog regelmatig concerten. Townshend stelde voor hun laatste tour alleen wel een belangrijke eis, geen tour zonder een nieuw album. En ja hoor, met ‘WHO’ hebben de heren na dertien jaar een nieuwe plaat opgenomen.

Daltrey en Townshend worden op ‘WHO’ bijgestaan door enkele gastmuzikanten. Zo zijn drummer Zak Starkey (zoon van Ringo Starr) en bassist Pino Palladino al een voor langere tijd betrokken bij The Who en spelen zij mee op het grootste deel van de nummers. Andere grote namen zijn Benmont Tench (Tom Petty & The Heartbreakers) op toetsen en sessiedrummer Joey Waronker (oa. Beck en R.E.M). Opvallend is dat ‘WHO’ behoorlijk energiek en gedreven klinkt. Toch knap als je bedenkt dat de heren ondertussen al een aardig eindje in de zeventig zijn. Daltrey is behoorlijk goed bij stem, al krijgt af en toe een beetje hulp van auto-tune zonder dat echt stoort. Tekstueel is het allemaal niet erg diepgaand maar wel typisch The Who.

Opener ‘All This Music Must Fade’ is direct het hoogtepunt van het album. Een lekkere rocksong die het live ook goed zou doen. Een behoorlijke oorwurm ook want ik heb hem al een tijdje in mijn hoofd zitten, in dit geval zeker geen straf. ‘Ball and Chain’, een herbewerking van het Townshend solonummer ‘Guantanamo’, is dan weer een wat rustiger rocknummer met een mooie opbouw. Het terugkerende toetsenloopje doet een beetje de oude tijden herleven. En op die goede oude tijd wordt teruggekeken in ‘I Don’t Wanna Get Wise’. Niet de meest sterke track maar de tekst tovert wel een enorme glimlach op mijn gezicht. ‘Detour’ is dan weer een lekkere stevige rocker en een van de betere tracks van de plaat.

Helaas begint het niveau hierna wel wat te zakken. ‘Beads On One String’ is niet bepaald sterk en vrij suffig eigenlijk. ‘Hero Ground Zero’ en ‘Street Song’ zijn aardige tracks maar wel aan de middelmatige kant. Met het door Townshend gezongen ‘I’ll Be Back’ gaan we meer de ballad kant op. Het nummer is redelijk origineel qua opbouw maar komt voor mij helaas niet helemaal goed uit de verf.

In de staart van de plaat vinden we dan weer twee wat betere nummers. Townshend’s broer Simon die ook meespeelt op het album en in The Who live band zit draagt ‘Break The News’ aan. Het is vrij glad maar heeft een erg aanstekelijk refrein en is daarmee toch wel een geinige song. Een beetje een guilty pleasure misschien, maar ach ik word er wel vrolijk van en het zou een verademing zijn als ie eens langs zou komen op de radio. ‘Rockin’ in Rage’ trekt dan weer wat steviger van leer en steekt wat minder voor de hand liggend in elkaar wat het nummer wat interessanter maakt. Afsluiter ‘She Rocked My World’ is dan weer heel relaxed en rustig maar helaas niet erg sterk.

Toch ook maar even wat aandacht voor de bonustracks op de Deluxe en Japanse uitgaves, allemaal door Townshend gezongen trouwens.. Het is eigenlijk jammer dat ‘This Gun Will Misfire’ niet op het album zelf staat want dat is best een mooi track die een van de mindere nummers had mogen vervangen. ‘Got Nothing to Prove’ en ‘Sand’ zijn oude opnames uit de jaren 60 en leuke extraatjes. ‘Danny and My Ponies’ is beetje folky achtig maar wordt helaas verpest door de auto-tune. Ongelofelijk zonde om een nummer zo te verminken.

‘WHO’ laat een band horen die nog opvallend vitaal en passievol staat te spelen. Toch knap van de oude rotten die al dik vijftig jaar aan de weg aan het timmeren zijn. Je hoort dat de heren er zin in hebben en dat werkt enorm aanstekelijk. Dat compenseert voor een deel het toch iets wat magere songmateriaal.

Het is erg lastig om hier iets marathontechnisch iets over te zeggen. The Who is bij mij zo niet in de smaak gevallen dat ik inmiddels ook niet meer weet hoe de platen klinken. Puur op cijfer gooi ik deze maar ergens tussen.

Het album zelf? Het heeft eigenlijk al verloren. Ik heb eerder aangegeven dat ik de heren niet bijzonder vind als muzikanten en de stem van Roger Daltrey trek ik slecht. Daar is niets aan veranderd. In mijn poging om het niet bij voorbaat al af te fakkelen, geef ik het wel gewoon een kans. Dat WHO geen verrassingen te bieden heeft, kon ik al raden. Op zich vind ik het idee wel leuk dat heren op leeftijd voor de lol nog een plaat opnemen. Dat het allemaal niet moet, hoor je er ook aan af. Ik geloof oprecht dat Townshend en Daltrey er veel plezier aan hebben beleefd en gelukkig zijn er fans zoals de user boven me die hun geluk er niet mee op kunnen. Helemaal prima.

Dit album symboliseert een levensloop. Was The Who eerst jong, onbezonnen en lekker rebels, nu zijn ze oud, kalm en vol wijsheden. Dit album past wel bij die fase. Het is gewoon niet spannend. Ik ben eigenlijk wel blij dat er niet geëxperimenteerd wordt. Gewoon akoestische gitaarmuziek. Soms zweverig, soms iets sneller.

Nieuwe eindstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. Quadrophenia
4. The Who Sell Out
5. Who Are You
6. Tommy
7. WHO
8. Who's Next
9. Face Dances
10. Endless Wire
11. The Who By Numbers
12. It's Hard

Hehe, de openingsakkoorden van All This Music Must Fade gaven me een glimlach en de zelfspot in de tekst liet me goed grijnzen. Lekker felle opener die de klassieke sound goed weergeeft en Daltrey klinkt echt nog goed. Dit wordt doorgezet op Ball And Chain, waardoor de hoop op een goed album er meteen in zit.

Verhip, het album is ook gewoon goed. In ieder geval sowieso tot we bij I'll Be Back aankomen waar helaas Townsend zich weer moet laten horen (die man kan gewoon beter blijven spelen in plaats van zingen) en de autotune ook ineens duidelijk wordt. Nee, dan liever toffe tracks als Street Song of Rocking In Rage die me toch erg blij maken. Ik hoor de spelvreugde en de kwaliteit in ieder geval beduidend beter terug dan de gemiddelde score hier doet vermoeden.

Eindstand:
1. Who's Next 4.5*
2. Quadrophonia 4.5*
3. Tommy 4.5*
4. A Quick One 4*
5. WHO 4*
6. Who Are You 3.5*
7. My Generation 3.5*
8. Endless Wire 3*
9. Face Dances 3*
10. It's Hard 2.5*
11. The Who Sell Out 2.5*
12. The Who By Numbers 2.5*