Billy Idol - Rebel Yell (1983)

Dit album raakt me al meer ik verwacht had eigenlijk. Het debuut is niet bijster indrukwekkend en de score van Rebel Yell valt me eigenlijk ook wel wat tegen. Toch groeit het album groeit wel met iedere luisterbeurt. Het vervolg klinkt al doordachtzamer. De hits zijn wat mij betreft al een stuk beter. Vooral Eyes Without A Face vind ik erg mooi. Het verschil zit 'm ook in dat de overige nummers vrij goed meekomen. Een ballad als The Dead Next Door is prachtig en laat horen dat Billy Idol ook in het rustige segment uit de voeten kan. De sfeer is goed overeind gebleven en dat is natuurlijk ook belangrijk.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Billy Idol

Noem me maar gek, maar ik vind Rebel Yell een van de stoerste songs ooit. Ergens begin vorige eeuw trapte ik in de 'Timelife presents: classic rock' reclames en heb ik zodoende (vrijwillig) enkele jaren vastgezeten aan om de maand een dubbelaar met classic rock te ontvangen. De tweede cd begon met Rebel Yell en ik was als 13-14(?)-jarige helemaal omver geblazen over hoe stoer en rebels dit lied klonk. Helemaal die ronkende piep en knars gitaarsolo die eindigt in een soort futuristisch gespetter (waar ik nog steeds niet van begrijp hoe hij dat effect produceert) is weergaloos. Daarna vond ik ergens de cassette, kreeg ik de lp en heb ik nu in de tussentijd ook de cd nog gekocht. Rebel Yell is het enige album dat ik op drie verschillende media in mijn collectie heb.

In vergelijking met het debuut zit het songmateriaal hier toch echt beduidend beter in elkaar. Nog steeds gezegend of vervloekt met een jaren '80 sound met droge drums, klinische synthesizers en gitaareffecten die alles laten klinken alsof het album uit een dystopische toekomst komt waar motorbendes vechten met restanten van de politie (waar het hele corps karate kan) om de heerschappij. En dat is een goed iets.

Eyes Without A Face blijft intrigerend. Mierzoet, maar Stevens' riff halverwege die overgaat in piepende, galmende gitaarlijn brengt het naar grote hoogtes. Flesh For Fantasy is een van de meest sexy songs ooit. Funky ritme met een ongelooflijk catchy gitaarlijn onder het eveneens aanstekelijke refrein (FLESH *klap klap* FLESH FOR FANTASY!). Stevens gooit halverwege dan weer zo'n lekker overstuurde gitaarriff eruit (ondersteund met vette baslick), om het lied daarna weer terug te brengen naar Idol's zwoele zangstem. Tel die videoclip met dansers en Duits-impressionistische kunst er nog even bij op en je hebt een ware klassieker. I like good music and I like to dance!

Catchy My Fall is ook al zo'n heerlijke track. De saxofoon zorgt voor een fijne, opbeurende melodielijn en Idol's zanglijnen gaan van voorzichtig kreunend naar lekker oprecht schreeuwend in het refrein. Wederom produceert Stevens hier enkele prachtige gitaarpartijen. Ik wil het refrein meeschreeuwen als een ode aan het leven. Hetzelfde geldt voor het eveneens machtig aanstekelijke Do Not Stand In The Shadow met stiekem best ruig gitaarwerk. The Dead Next Door is een zwartgallige en mooie afsluiter.

Met Blue Highway en Crank Call heeft het album ook enkele iets minder goden. Geen slechte songs, maar wel nummers die ervoor zorgen dat ik niet de volle mep geef. Buiten dat zal Rebel Yell altijd een speciaal plekje in mijn hart houden!

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Billy Idol

Prachtig album met een duidelijke insteek voor de Amerikaanse markt. Billy Idol is de cliché man in the flesh en in interviews soms lachwekkend (onzeker). Zijn poses en gebaartjes deden het misschien goed toen hij jonger was en de tienermeisjes natte dozen kregen van zijn moves en blonde piekhaar. Die tijden zijn inmiddels voorbij. Ten tijde van deze plaat was hij echter wel het mannetje en ondanks zijn imago schuilt er een gedegen songwriter in hem. Het gitaarwerk van Steve Stevens (hoe cliché kun je een naam maken) is waanzinnig goed en ook erg lekker. Billy heeft een toffe stem en de productie van Keith Forsey maakt er een homerun van.

Wat ik zelf ook wel interessant vind is dat Billy helemaal aanwezig was bij het begin van de punk scene in Engeland en hij staat ook helemaal vooraan (met Siouxsie) bij het eerste live optreden van Joy Division en ook bij de Sex Pistols. Hij was er dus echt bij in de opkomende punk scene en was toen de zanger van Generation X. Dat is ook wat ik bij Billy Idol vaak niet begrijp, hij hoeft zich niet zo krampachtig te bewijzen door stoer en nonchalant te doen, hij is interessant genoeg van zichzelf. Zal de testosteron wel zijn.

Dit is een meer dan prima album wat heel wat draaiuurtjes in huize Rainmachine heeft gemaakt. Ik pak 'm ook nu nog regelmatig even uit de kast voor een potje ongegeneerd knallen. Er is ook nog een MTV Unplugged versie van dit album en ook daar is het gitaarwerk belachelijk goed. Daar kun je ook goed horen dat deze nummers goed in elkaar zitten.