menu

Van Morrison - Three Chords & the Truth (2019)

mijn stem
3,91 (29)
29 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Exile

  1. March Winds in February (4:37)
  2. Fame Will Eat the Soul (4:51)
  3. Dark Night of the Soul (5:56)
  4. In Search of Grace (3:41)
  5. Nobody in Charge (4:12)
  6. You Don’t Understand (6:17)
  7. Read Between the Lines (3:41)
  8. Does Love Conquer All? (4:42)
  9. Early Days (3:40)
  10. If We Wait for Mountains (2:42)
  11. Up on Broadway (6:23)
  12. Three Chords and the Truth (5:00)
  13. Bags Under My Eyes (4:05)
  14. Days Gone By (7:43)
totale tijdsduur: 1:07:30
zoeken in:
avatar van Poles Apart
Van the Man blijft een productief baasje. Z'n vijfde studio album sinds 2016.

avatar van Arrie
Ja als je maar drie akkoorden gebruikt is 't ook niet zo moeilijk.

avatar van heartofsoul
“Dark Night of the Soul” staat al op YouTube en dat klinkt alvast veelbelovend.
Kan helaas niet linken op mijn I-pad, maar zie het artikel op bluesmagazine.nl

avatar van gaucho
Arrie schreef:
Ja als je maar drie akkoorden gebruikt is 't ook niet zo moeilijk.

Dat maakt het juist lastiger, lijkt me. Als je tenminste een beetje wilt variëren.

Ik weet het niet. Ik geef toe dat het knap is dat Van Morrison op hoge leeftijd nog zo productief is met nieuw werk. Dat kun je van veel van zijn generatiegenoten niet zeggen; die teren toch vaak op oude roem, toeren vooral veel of grossieren is verzamelaars en live-registraties.

Aan de andere kant: ik heb aardig wat Van Morrison-LP's en CD's, maar de laatste die ik actief aanschafte, is al heel wat jaartjes geleden. Back on top en No plan B zijn mijn recentste aankopen. Af en toe leg ik mijn oor nog wel eens te luisteren, maar echt verbazen doet-ie me niet meer. Het is vertrouwd en kabbelt aangenaam voort. Slecht is het meestal niet, maar ik ren niet meer zo snel voor een nieuw Van-album naar de platenwinkel (of plaats een bestelling online). Toch zal ik ook deze gaan beluisteren.

avatar van Wandelaar
heartofsoul schreef:
“Dark Night of the Soul” staat al op YouTube en dat klinkt alvast veelbelovend.
Kan helaas niet linken op mijn I-pad, maar zie het artikel op bluesmagazine.nl
De man klinkt verbazend vertrouwd en tijdloos. Dat is een kwaliteit op zich. Nieuwe wegen hoeven we niet te verwachten. Dat heeft hij ook niet nodig. Vraag me wel even af vanwaar die enorme productie de laatste jaren. Iets misgegaan met de pensioenvoorziening? Jammer daarbij is dat veel van zijn oudere werk al jaren niet meer verkrijgbaar is. ik denk aan zijn indrukwekkende reeks uit de jaren ‘80. Probleem met zijn maatschappij?

avatar van Poles Apart
Wandelaar schreef:
Vraag me wel even af vanwaar die enorme productie de laatste jaren. Iets misgegaan met de pensioenvoorziening?

Denk eerder een gevalletje "het is nu of nooit" vanwege het toenemende besef dat Magere Hein zomaar opeens voor de deur kan staan (met zeis).

Zie bijv. ook de ongekende productiviteit in de laatste jaren van peers als Willie Nelson en David Crosby, die er het beste van willen maken nu de gezondheid het nog toe laat.

avatar van gaucho
Wandelaar schreef:
Jammer daarbij is dat veel van zijn oudere werk al jaren niet meer verkrijgbaar is. ik denk aan zijn indrukwekkende reeks uit de jaren ‘80. Probleem met zijn maatschappij?

Ik hoor aan de recentere output van Morrison in elk geval af dat hij er zin in heeft. Volgens mij doet-ie het vooral voor zijn eigen plezier en kan de rest hem gestolen worden.

Dat laatste lees je ook af aan het niet verkrijgbaar zijn van een groot deel van zijn oudere albums. Van de meeste platen heeft-ie de rechten zelf verworven, behalve van zijn vroege Warner-albums en enkele Mercury-platen die in de VS door Warner zijn uitgebracht. Die laatste zijn dan ook nog verkrijgbaar, maar al die andere albums niet meer, en dat zijn er tientallen. Het kan hem niet schelen, en als enige rechthebbende heeft hij het voor het zeggen. Ik vermoed dat die albums pas weer fysiek worden uitgebracht als Van het loodje heeft gelegd. Als het dan al niet te laat is voor fysieke releases...

Ik heb er in het verleden nog aardig wat moeite voor moeten doen om de albums die ik per se wilde hebben via de tweedehands markt daadwerkelijk in bezit te krijgen. Al zijn ze niet heel moeilijk te vinden en valt het prijstechnisch meestal ook nog wel mee als je wat geduld hebt.
Maar Van ontvangt daar dan weer geen cent van. Is dus niet bevorderlijk voor zijn pensioenvoorziening. Al vermoed ik dat-ie zich daar niet zo heel veel zorgen om hoeft te maken.

avatar van Wandelaar
gaucho schreef:

Ik hoor aan de recentere output van Morrison in elk geval af dat hij er zin in heeft. Volgens mij doet-ie het vooral voor zijn eigen plezier en kan de rest hem gestolen worden.
Dat hoor ik er ook wel aan af. Het klinkt niet als verplicht opdraven voor de kost. Toch zou ik graag die verloren albums nog eens gebundeld terug zien op CD. Veel prachtig werk lijkt nu toch wat in de vergetelheid te raken. Nee, nog niet te laat voor fysieke releases.

avatar van Lura
4,0
Het is hoorbaar dat hij er plezier in heeft. Zag zelfs een recente foto waarop hij lachte, het moet niet gekker worden.

Het is trouwens een mooi, degelijk album geworden.

avatar van Kronos
Arrie schreef:
Ja als je maar drie akkoorden gebruikt is 't ook niet zo moeilijk.
gaucho schreef:
Dat maakt het juist lastiger, lijkt me. Als je tenminste een beetje wilt variëren.

Ter verduidelijking voor wie het echt niet wist, het is niet zo simpel als het lijkt.

Het gaat om drie basisakkoorden. Bijna alle blues, country en rock-'n-roll is daarop gebaseerd. Bij R&B en hiphop zijn drie akkoorden soms al te veel: Veel coupletten bij R&B-muziek berusten op twee akkoorden. In hiphop komt ook vaak één aanhoudend akkoord voor tijdens het couplet, waardoor de muziek de zangflow minder beïnvloedt. (wiki).

De titel van het album heeft Van Morrison geleend van liedjesschrijver Harlan Howard: "Country music is three chords and the truth".

avatar van Tonio
4,5
Ik volg Van al sinds 1970 en heb ook al zijn albums (zo'n 45 stuks), zij het op verschillende media. Van is op zijn oude dag opmerkelijk productief: 5 albums in 4 jaar. Maar waar de kwaliteit bij andere oudjes vaak begint na te laten is dat bij Van niet het geval. Uiteraard evenaart hij niet het niveau van zijn oude jaren, met een groot aantal meesterwerken, maar hij kruipt er de laatste jaren aardig dicht tegen aan. Eerst een bijzonder fraai Keep Me Singing, met zijn gebruikelijke mix van celtic soul. Dan een drietal albums, waar hij covers afwisselt met eigen nummers, die zich alle meer bewegen in de jazz richting, en ook een tikkeltje retro sound. Prima, je merkt dat hij er erg veel plezier in heeft.

En nu is daar weer een lang album met eigen nummers, waarbij hij weer terugkeert naar de celtic soul. Heerlijk album!

avatar van Zwaagje
4,0
Mooi gedreven album; niks nieuws onder de zon. Dat hoeft ook niet; genoeg ingrediënten om te genieten. Mooi geproduceerd en goed gemusiceerd en dan die stem.....ondanks de leeftijd nog vol energie en power. Voorlopig 4.0*

avatar van Kronos
Vooral niks nieuws onder de zon. Meer van hetzelfde maar minder sterk. Momenteel zie ik hier een stemgemiddelde even hoog als voor Into the Music terwijl dat album toch net iets beter is, zou ik met een understatement zeggen.

avatar van Bartjeking
4,0
Nou, ik vind dit een magistraal album. En dan heeft ie nog niet eens kunnen rijpen. Mijn bescheiden vonnis; misschien wel de beste plaat sinds No Guru, No Method, No Teacher dik 30 jaar terug. Heel knap; hier zit alles in wat ik mooi vindt aan Van Morrison. Vooral zijn allerbelangrijkste instrument, zijn stem, steekt nog steeds in geweldige vorm.
Nee, kan niet echt kritisch zijn op deze man. Als hij in dit tempo doorgaat mogen we nog wel even smullen!

avatar van LucM
4,5
Deze man blijft verbazend productief en hij brengt nog steeds prima albums uit. Dit is misschien zijn beste van dit decennium: even spiritueel als gezellig, vakkundig begeleid en geproduceerd, het is een tijdloos album dat enigszins aansluit bij Astral Weeks en No Guru, No Method, No Teacher, twee van zijn beste albums met een mengeling van blues, folk en jazz. Van Morrison is tevens uitstekend bij stem.

avatar van spoon
3,5
Niets nieuws onder de zon maar wederom geen straf om naar te luisteren.

Krijg het gevoel dat Van Morrison op z'n ouwe dag plezier krijgt in het leven..

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Van Morrison - Three Chords And The Truth - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Van Morrison - Three Chords And The Truth
Van Morrison weet van geen ophouden en blijft maar albums afleveren, waaronder af een toe een hele goede zoals deze

Er zijn nog flink wat ouwe rotten die muziek blijven maken tot ze er bij neervallen, maar hoeveel zijn er die ook nog platen maken die er toe doen? Van Morrison is de laatste jaren zeer productief en steekt in een verrassend goede vorm. Het met eigen songs gevulde Three Chords And The Truth is wat mij betreft de beste van het stel. Het is een album zonder opsmuk, waarop gelouterde muzikanten muziek zonder poespas maken en de Ierse muzikant er Van Morrison songs van maakt met zijn uit duizenden herkenbare stemgeluid. Een typisch Van Morrison album dus en daar kun je er niet genoeg van hebben.

Van Morrison werd afgelopen zomer 74 jaar oud, maar lijkt de afgelopen jaren productiever dan ooit tevoren. De Ierse muzikant bracht de afgelopen jaren nogal wat albums uit en een slecht album zat er niet tussen. Het waren wel albums waarop het werk van anderen centraal stond, maar met Three Chords And The Truth laat de ouwe rot horen dat hij ook als songwriter nog niet versleten is.

Three Chords And The Truth, ooit in een standaardwerk over countrymuziek bestempeld als de essentie van dit genre, is in alle opzichten een typisch Van Morrison album. Voor verrassingen ben je bij de Ierse muzikant al lange tijd aan het verkeerde adres en ook Three Chords And The Truth sluit naadloos aan op veel van zijn vorige albums.

Het betekent dat we ook dit keer een mix van soul, rhythm & blues, jazz, blues en wat Keltische invloeden te horen krijgen en natuurlijk is er de uit duizenden herkenbare stem van Van Morrison. Het is een stem die op het podium wel wat aan slijtage onderhevig is en de hogere noten niet altijd meer haalt, maar op Three Chords And The Truth is de Ierse muzikant prima bij stem.

Een muzikant met de status van Van Morrison kan zich omringen met uitstekende muzikanten en die zijn ook op Three Chords And The Truth weer van de partij. Gitarist Jay Berliner, die al te horen was op de Van Morrison klassieker Astral Weeks uit 1968, tekent voor prima gitaarwerk en ook de bijdragen van de twee Hammond organisten vallen in positieve zin op, net als het drumwerk.

De meeste songs op Three Chords And The Truth voegen misschien niet heel veel toe aan het inmiddels zeer omvangrijke oeuvre van Van Morrison, maar het klinkt allemaal bijzonder lekker en geïnspireerd en het is goed om Van Morrison weer eens met eigen songs te horen.

Vergeleken met een aantal van zijn vorige albums houdt Van Morrison het op Three Chords And The Truth betrekkelijk eenvoudig. De arrangementen zijn dit keer niet zo groots uitgevoerd als op een aantal van zijn andere albums en beperken zich tot bas, drums, gitaren en orgel. Het bevalt me eerlijk gezegd beter dan de rijk georkestreerde Van Morrison albums. In een aantal songs op het album lijkt de Ierse muzikant een aantal van zijn eigen songs te recyclen, want een aantal tracks op Three Chords And The Truth klinkt onmiddellijk bekend in de oren en roept maar één associatie op: Van Morrison.

Bij dit soort albums loop je het risico dat het na een paar keer horen gaat vervelen, waarna je toch weer een klassieker van lang geleden uit de kast trekt, maar dit nieuwe album van Van Morrison blijft wat mij betreft leuk en interessant. Er zijn wel meer muzikanten met de leeftijd van Van Morrison die nog zeer actief zijn als muzikant, maar er zijn er niet zoveel die ook nog interessante nieuwe platen blijven maken en nog minder die dit doen in het tempo waarin Van Morrison de laatste jaren werkt.

Twee albums per jaar maken is misschien wat veel van het goede, maar als het albums van Three Chords And The Truth betreft, mag Van Morrison wat mij betreft nog even doorgaan met het maken van albums. Het nieuwe album van de Ierse muzikant bevat overigens ruim een uur muziek. Dat is lang, maar wanneer het album hier op staat weet Van Morrison me meestal nog een uur te boeien ook, wat dit album extra glans geeft. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 19:30 uur

geplaatst: vandaag om 19:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.