Van Morrison - Three Chords & the Truth (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Van Morrison - Three Chords And The Truth - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Van Morrison - Three Chords And The Truth
Van Morrison weet van geen ophouden en blijft maar albums afleveren, waaronder af een toe een hele goede zoals deze

Er zijn nog flink wat ouwe rotten die muziek blijven maken tot ze er bij neervallen, maar hoeveel zijn er die ook nog platen maken die er toe doen? Van Morrison is de laatste jaren zeer productief en steekt in een verrassend goede vorm. Het met eigen songs gevulde Three Chords And The Truth is wat mij betreft de beste van het stel. Het is een album zonder opsmuk, waarop gelouterde muzikanten muziek zonder poespas maken en de Ierse muzikant er Van Morrison songs van maakt met zijn uit duizenden herkenbare stemgeluid. Een typisch Van Morrison album dus en daar kun je er niet genoeg van hebben.

Van Morrison werd afgelopen zomer 74 jaar oud, maar lijkt de afgelopen jaren productiever dan ooit tevoren. De Ierse muzikant bracht de afgelopen jaren nogal wat albums uit en een slecht album zat er niet tussen. Het waren wel albums waarop het werk van anderen centraal stond, maar met Three Chords And The Truth laat de ouwe rot horen dat hij ook als songwriter nog niet versleten is.

Three Chords And The Truth, ooit in een standaardwerk over countrymuziek bestempeld als de essentie van dit genre, is in alle opzichten een typisch Van Morrison album. Voor verrassingen ben je bij de Ierse muzikant al lange tijd aan het verkeerde adres en ook Three Chords And The Truth sluit naadloos aan op veel van zijn vorige albums.

Het betekent dat we ook dit keer een mix van soul, rhythm & blues, jazz, blues en wat Keltische invloeden te horen krijgen en natuurlijk is er de uit duizenden herkenbare stem van Van Morrison. Het is een stem die op het podium wel wat aan slijtage onderhevig is en de hogere noten niet altijd meer haalt, maar op Three Chords And The Truth is de Ierse muzikant prima bij stem.

Een muzikant met de status van Van Morrison kan zich omringen met uitstekende muzikanten en die zijn ook op Three Chords And The Truth weer van de partij. Gitarist Jay Berliner, die al te horen was op de Van Morrison klassieker Astral Weeks uit 1968, tekent voor prima gitaarwerk en ook de bijdragen van de twee Hammond organisten vallen in positieve zin op, net als het drumwerk.

De meeste songs op Three Chords And The Truth voegen misschien niet heel veel toe aan het inmiddels zeer omvangrijke oeuvre van Van Morrison, maar het klinkt allemaal bijzonder lekker en geïnspireerd en het is goed om Van Morrison weer eens met eigen songs te horen.

Vergeleken met een aantal van zijn vorige albums houdt Van Morrison het op Three Chords And The Truth betrekkelijk eenvoudig. De arrangementen zijn dit keer niet zo groots uitgevoerd als op een aantal van zijn andere albums en beperken zich tot bas, drums, gitaren en orgel. Het bevalt me eerlijk gezegd beter dan de rijk georkestreerde Van Morrison albums. In een aantal songs op het album lijkt de Ierse muzikant een aantal van zijn eigen songs te recyclen, want een aantal tracks op Three Chords And The Truth klinkt onmiddellijk bekend in de oren en roept maar één associatie op: Van Morrison.

Bij dit soort albums loop je het risico dat het na een paar keer horen gaat vervelen, waarna je toch weer een klassieker van lang geleden uit de kast trekt, maar dit nieuwe album van Van Morrison blijft wat mij betreft leuk en interessant. Er zijn wel meer muzikanten met de leeftijd van Van Morrison die nog zeer actief zijn als muzikant, maar er zijn er niet zoveel die ook nog interessante nieuwe platen blijven maken en nog minder die dit doen in het tempo waarin Van Morrison de laatste jaren werkt.

Twee albums per jaar maken is misschien wat veel van het goede, maar als het albums van Three Chords And The Truth betreft, mag Van Morrison wat mij betreft nog even doorgaan met het maken van albums. Het nieuwe album van de Ierse muzikant bevat overigens ruim een uur muziek. Dat is lang, maar wanneer het album hier op staat weet Van Morrison me meestal nog een uur te boeien ook, wat dit album extra glans geeft. Erwin Zijleman

de Noord-Ierse singer/songwriter/troubadour Van Morrison heeft de laatste 10 jaar een hoge output, maar helaas houdt de kwaliteit hierbij geen gelijke tred. de kwaliteit van zijn albums en de waardering ervan zit sindsdien duidelijk in een dalende curve, hetgeen hier op MuMe goed af te lezen is aan de steeds lagere waardering van die albums. zoals Lura een keer bij 1 van zijn albums opmerkte, maak je tijdens je leven maar 1 keer albums als "Astral Weeks" en "Veedon Fleece", zoals bij voorbeeld Neil Young maar 1 "Harvest" maakte en Steve Earle maar 1 "El Corazon". je kunt het wiel niet iedere keer opnieuw uitvinden en Van Morrison die een geweldig oeuvre heeft opgebouwd waar je alleen maar respect voor kan hebben, stort zich de laatste jaren steeds meer op zijn oude liefdes als R&B en skiffle, hetgeen zijn goed recht is. het is de man gegund zijn "eigen ding" te doen.

heb na lange tijd dit album vandaag weer eens beluisterd en deze beschouw ik samen met "Keep Me Singing" (2016) als 1 van zijn betere albums van de laatste 10 jaar, maar toegegeven het werd hierna wel minder. geen album dat bij mij een hoge rotatie heeft, zoals zijn klassiekers uit de seventies en de eighties, maar mag deze bij tijd en wijle graag opzetten, in tegenstelling tot latere albums als "Versatile", "The Prophet Speaks" of "The Latest Record Project, Vol. 1".

ook op dit album horen we een mix van folk, soul, r&b, jazz en (slow) blues, maar wat mij betreft en dat is "wishful thinking", hadden er meer "vintage Celtic soul" nummers in de stijl van zijn vroegere albums als "Into the Music" op mogen staan.

dat "Van The Man" als geen ander goede liedjes kan schrijven, bewijst hij ook op dit album. favoriete tracks "March Winds in February", "Dark Night of the Soul", "Does Love Conquer All", "If We Wait for Mountains" , "Bags Under My Eyes" met 2 hoogtepunten op het eind van dit album, de heerlijke melodie van "Up On Broadway" en de meeslepende traditional "Days Gone By". wat mij betreft alle 7 bovengemiddeld goede songs. nummers waar ik iets van 's mans oude glorie in terug hoor.

helaas staan daar 7 nogal onderling inwisselbare tracks tegenover waarbij de middelmaat regeert, zoals het titelnummer, "Fame Will Eat the Soul", "In Search of Grace", "Nobody in Charge", "You Don't Understand", "Read Between the Lines" en "Early Days", waarbij Van de begintijd van rock 'n roll in herinnering brengt, een nummer dat mij direct deed verlangen naar het gedreven, bezielde "In the Days Before Rock 'N Roll" van zijn album "Enlightenment". het is op dit album tevergeefs zoeken naar de intensiteit of kwaliteit van een dergelijk nummer, maar wat blijft is het degelijke vakwerk.

Tja, zoals al eerder opgemerkt maak je maar 1 keer in je leven een album van de kwaliteit als "Veedon Fleece" en hoe lang is het niet geleden dat mensen als Steve Earle of Neil Young nog een over de hele linie goed album maakten. wellicht leggen wij als luisteraar de lat te hoog bij dit soort artiesten en zijn we geneigd te vergeten hoeveel moois deze mensen hebben gemaakt......

Album werd geproduceerd door Van Morrison
All songs written by Van Morrison, except "If We Wait For Mountains" (co-written Don Black) & "Days Gone By" (traditional)

Recorded at the Covent (Stroud), Musicbox Studios Ltd, Cardiff, Hollywood Studio (Co. Down), The Hideout Recording Studio (Las Vegas), Esplanade Studios (New Orleans)

Helemaal mee eens potjandosie. Het wordt wel eens vergeten. Zeker bij artiesten met zo'n monumentale catalogus komt het geregeld voor dat luisteraars alles afzetten tegen de meesterwerken van weleer.

Ik ben de laatste jaren juist daarom heel bewust van veel van dergelijke artiesten de destijds door mij als mindere albums aangemerkte platen gaan herbeluisteren. En dat leidt tot veel verrassende herwaarderingen.

Deze Three Chords And The Truth is daar een mooi voorbeeld van. Nee, hij staat niet in mijn top 10 van Van. Maar in de top 20 wel zeker. En dat is niet gek met een oeuvre van 47 reguliere studio-albums.