Avatarium - The Fire I Long For (2019)

Altijd leuk een nieuwe Edling, deze keer in de vorm van Avatarium. Aan de single te horen met dezelfde zangeres als voorheen. Rainbow / Sabbath is nooit ver om de hoek, ook nu niet.

Zat Leif Edling hier nog bij? Ik meende dat hij ze op de vorige plaat al los had gelaten.

Ik heb het even moeten opzoeken en het is inderdaad zonder Edling. Op de vorige heeft hij nog wel alles meegeschreven maar nu slechts credits op 3 songs.

Kan Avatarium zich al losrukken van het Candlemass syndroom? Nee. Jidell die bij the Doors to doom eerder dit jaar de productie deed doet dat hier weer en neemt de guitar duties voor zijn rekening. Edling lijkt zich meer te richten op de band van weleer en heeft gitaar technisch gezie maar weinig te duchten van Jidell.
De laatste stemt zijn riffs nog iets lager af dan zijn leermeester maar vooral veel meer vervormd. En dat klinkt niet altijd even lekker. Dook het (hammond) orgeltje op de vorige worpen te pas en te onpas op, nu wordt deze wat verdrongen in de zware compressie van het album. De songwriting is verder prima maar wendt zich meer af van de Rainbow en Deep Purple invloeden ten faveure van de melancholische doom klanken.

Nu heb ik wel een zwak voor de stem van Jenni-An dus ze kan wel een potje bij mij breken. Alle lovende internet kritieken ten spijt komt zij echter met haar nieuwe worp voor mij niet boven de 3.5 uit. Voor nu. Huur ook iommi in zou ik zeggen haha.

Het commentaar dat ik gaf bij Hurricanes & Halo's geldt ook in zekere mate voor The Fire I Long For, aangezien dat dit album de koers van zijn voorganger redelijk aanhoudt, al wordt weer iets meer uit het doomvaatje getapt. Edling neemt nog verder afstand van de band en heeft nog op drie nummers meegeschreven. Productioneel klinkt het album iets rauwer, met name door het gruizige gitaargeluid.
Het titelnummer steekt wat mij betreft met kop en schouders boven de rest uit.

Score: 73/100

Heb een aantal nummers gehoord. Wat me opvalt is dat het melodieuze, wat de voorganger(s) zo geweldig maakt(e), wat minder aanwezig is. Wel gelukkig weer die heerlijke stem van Jenni -An en een erg fijne productie. Zal de komende week het album eens gaan luisteren.

Ik vond haar stem beter bij de oude hardrock passen, dan bij deze naar doom neigende muziek. De voorganger heeft daarom duidelijk mijn voorkeur. De zangeres is nog steeds goed, maar ik mis de magie hier dus een beetje. De softere nummers hebben op deze release mijn voorkeur.

Het is weer meer een soort Candlemass album met vrouwenvocalen. Net als het debuut eigenlijk. Wel oké maar ik vond de Rainbowuitspattingen ook leuker.

Hurricanes and Halos vind ik nog steeds een prima album, maar de logge gitaarriffs en mooie zanglijnen op dit album bevallen me eveneens erg goed. Moeilijk om een voorkeur uit te spreken. De twee eerste albums ken ik niet.

Tot nu toe de minste plaat denk ik. Wat teveel gewoontjes allemaal, hoewel degelijk.

De vorige keer gaf ik ze het voordeel van de twijfel, maar nu ben ik wel even klaar met deze band. Deze plaat is totaal niet van toegevoegde waarde en telt bijna geen gave nummers. Jammer.

In maart 2020 kwam ik verplicht thuis te zitten toen de eerste coronalockdown werd afgekondigd. Ik zag daar ook wel voordelen in. Het scheelde de nodige stress en onnodige drukte. Bovendien: tijdens werktijd muziek en radio kunnen luisteren vond ik heerlijk. Zoals de show van Rob Stenders met meestal kwaliteitspop en altijd weer leuke weetjes. Op mijn werk kon/kan dat niet. Nee, alhoewel ik om mij heen zag hoe zwaar deze lockdown voor sommigen was, ontdekte ik er ook wel voordelen in.

Pas in die maand ontdekte ik dat Avatarium in september 2019 hun vierde album had uitgebracht. Enthousiast ging ik ervoor zitten, ondertussen een werkklusje aan het doen, maar jammer genoeg viel The Fire I Long For tegen: op de één of andere manier pakte de muziek me nauwelijks, zelfs bij herhaaldelijk afspelen. Op de opener na, die pakte me meteen.

De afgelopen week ben ik nogmaals gaan luisteren. Vaak komt muziek beter bij mij binnen als ik die enige tijd later nogmaals beluister. Zo ook hier.
Op het album wordt teruggekeerd naar de stijl van het debuut, waar doom metal was te horen in de stijl van de eerste drie platen van Black Sabbath. Zwaar en traag in jaren ’70-stijl. Daar houd ik wel van, maar op deze nieuwe Avatarium was het een zoeken naar sterke composities. Uiteindelijk kwamen er vier bovendrijven. Naast Voices zijn dat Lay Me Down, The Fire I Long For en Epitaph of Heroes.
Het gebrek aan pakkende melodieën en riffs, plus de verminderde variatie in tempo's veroorzaken bij de andere nummers een eenvormigheid. Ook jammer is dat de rol van toetsen is teruggebracht, waar die juist op de twee vorige albums voor extra variatie en kwaliteit zorgde.
Ik houd het bij 3,5 ster, een krappe zeven. Nog altijd een ster beter dan ik in maart 2020 zou hebben gegeven.