Annihilator - Ballistic, Sadistic (2020)

Eerste single: Annihilator To Release 'Ballistic, Sadistic' Album In January; 'I Am Warfare' Single Now Available - Blabbermouth.net.

Hoor ik nou een grunt op Satan Inherits the Earth?

De eerste single klinkt tot nu toe wel superhard, snel en meedogenloos, alsof Jeff nog een laatste snoeiharde plaat wil maken om de critics de mond te snoeren.

Ik ben geen liefhebber meer, maar voel wel aan dat deze plaat hoge ogen gaat gooien. Verder heb ik niets dan sympathie voor deze hard werkende thrashveteraan.

Eerste video: ANNIHILATOR – Psycho Ward (Official Video) - YouTube.

Eerste twee nummers die ik heb gehoord deden m'n oren spitsen. Klonk erg goed! Het laatste album vond ik al aardig goed en afgaande op die twee nieuwe nummers kon deze weleens nog beter zijn. Laatst Annihilator nog live gezien en het stond als een huis! Geweldig optreden.

En weer een nieuwe videoclip: Annihilator - Armed To The Teeth (Official Video) - YouTube

Klinkt toch ook wel weer lekker.

Silver Lining records lijkt een nieuw label. Kort lopende contracten met veel inbreng voor de artiest meldt de website en met Soen hadden ze in ieder geval een klapper in 2019.
Eens kijken of Annihilator nog kan verrassen op de zeventiende langspeler.

En ook voor Dressed Up For Evil is een video uitgebracht: ANNIHILATOR - Dressed Up For Evil (Official Video) - YouTube.

Klinkt mij een beetje simpel en generiek, maar we zullen het binnenkort horen tussen de rest van de nummers.

Mein gott, wat een saaie, platgeslagen meuk is dit toch weer. Niet doorheen te komen. En waarom probeert Jeff Waters zelf weer de vocalen leveren? Zijn pogingen om agressief en to the point te klinken, verzanden opnieuw hopeloos in niet meer dan wat flauw gemurmel zoals die opa van de hoek altijd doet als de schooljeugd weer eens belletje heeft geleld.

Annihilator begon als een veelbelovend speedslagschip maar op slechts enkele sterke albums na, weet de band maar mondjesmaat mijn onverdeelde aandacht te trekken. Ook nu ben ik merkwaardig genoeg op de bandnaam afgegaan en heb ik zodoende nietsvermoedend de track Dressed Up For Evil aangeklikt. Hard huilend heb ik het weer afgezet. Deze kelk laat ik graag aan mij voorbijgaan.

Platgeslagen? Ja door Annihilator zelf dan toch. Ik vind het album muzikaal namelijk erg richting klassieker Never neverland gaan. Dat niveau haalt dit nieuwe werk niet maar ik luister er toch echt met een glimlach op het gezicht naar hoor. En de zang van Waters vind ik ook niet echt geweldig maar ik vind het ook niet storend. Net als bij Mustaine (om nog maar een love it or hate it geval te noemen) vind ik het best passen bij de stijl. Maar met name muzikaal staat het als een huis wat mij betreft. Dat gitaarwerk man! Waters blijft echt een geweldenaar op de snaren in mijn optiek.

Compositorisch staat het huidige Annihilator in de schaduw van een band als Megadeth. Dat maakt voor mij dat ik van laatstgenoemde band de zang voor lief neem. Het gitaarwerk van Jeff Waters ben ik groot fan van, maar dan liever in dienst van de nummers, zoals op de vroegere platen. Hier raast het, niet geholpen door een platgeslagen productie, maar door.

Ja, gitaar spelen kan die wel. Maar dan moet hij wel iets leuks bedenken om te spelen. Aan een rijbewijs heb je ook niets zonder auto.

Ik vind Alice in Hell en Never, Neverland twee van de beste metal albums ooit. Zelfs vandaag de dag word ik nog met stomheid geslagen bij elke luisterbeurt. Beide albums zijn een absolute tour de force van intelligente teksten, vlijmscherpe riffs, face-melting solo's en composities die het perfecte midden houden tussen agressie en melodie .

Wat dhr. Waters de laatste jaren produceert is echter van een dermate stompzinnig niveau dat het haast niet is voor te stellen dat het hier dezelfde artiest betreft. Hij lijkt een broodmuzikant te zijn geworden die keer op keer volgens dezelfde standaardformule hersenloze beukmuziek maakt met evenzo simplistische teksten. Ik vraag mij oprecht af of hij niet langer in staat is tot de hoogtes van weleer of dat hij het simpelweg niet meer ambieert. Er is immers een groot genoeg en tamelijk dankbaar publiek voor deze muziek, en het adagium if it ain't broke don't fix it lijkt hierin leidend te zijn. Hij vaart er wel bij getuige zijn aanwezigheid op festivals wereldwijd.

De recensies van zijn laatste release lezend zie ik her en der verwijzingen naar de hoogtijdagen, maar na de laatste jaren keer op keer hoofdschuddend elke nieuwe release ondergaan te hebben kan ik mij haast niet voorstellen dat er hier sprake is van een return to form. Ik laat mij echter graag ver(r)assen (pun intended).

Ik heb het gedaan.... twee keer zelfs... Dit album helemaal uitgeluisterd. Het doet me niets, op een verdwaald lekker riffje en solo na. Tien nummers lang raast er een platgeslagen muur van geluid door m'n speakers die langs me heen gaat. Misschien ligt het wel aan mij, want mijn collega bij Zware Metalen en de recensent van Aardschok zijn lyrisch. Ik zelf zet Never, Neverland nog even op...

Lekker album van deze doorgaans betrouwbare metalband, dit keer voorzien van hoofdzakelijk uptempo werk. En dat ligt de band goed. De makkelijke meezinger Pyscho Ward valt een beetje uit de toon, maar verder beukt de plaat gestaag door. Een geweldig zanger zal meneer Waters nooit worden, maar zijn stem past goed bij het materiaal. Ietwat klinisch geproduceerd, een euvel waar het meer recente werk van Annihilator vaker aan lijdt, maar al met al best oké.

Het is een herhalend recept van 'Waters' constant naar buiten brengt. En met de aankondiging van 'Ballistic, Sadistic' had ik eigenlijk niks anders verwacht. Het is duidelijk dat het standaard en vertrouwde boekje word gebruikt maar, echt een succes kon ik dit absoluut niet noemen. Buiten de leuke riffs hier en daar valt het album toch wat tegen, de meeste songs zijn niet zo sterk als ik had gehoopt, de zang is doorsnee en het is algemeen wel een saaie bedoeling.

Het heeft mij toch wel een drie keer geduurd om dit album helemaal af te luisteren, het album is daarvoor toch iets te saai. Ik heb ze vorig jaar live gezien, erg leuk optreden maar ik ben nu wel een beetje klaar met de band. Het is teveel van het zelfde, leuke riffs en solo's zoals we gewend zijn maar niks spectaculairs.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Annihilator
05. Carnival Diablos
06. Feast
07. Refresh the Demon
08. All for You
09. Schizo Deluxe
10. Waking the Fury
11. Set the World on Fire
12. King of the Kill
13. Ballistic, Sadistic
14. Metal
15. Remains
Gemiddelde: 3.50*

Het dreunt wat dof voort zonder echt indruk te maken, deze plaat van Annihilator. De Canadezen zijn natuurlijk ook al een jaar of 35 bezig en écht veel variatie zit er niet in, dus dan is het moeilijk verfrissend en relevant te blijven klinken. Een single als Dressed Up for Evil is dan niet geheel teleurstellend met die wetenschap in het achterhoofd. Psycho Ward vind ik dan weer te makkelijk.

Daartegenover kan ik eigenlijk slechts één goeie song zetten, en dat is I Am Warfare. Die lijkt me wel het heilige vuur te bevatten. Voor het overige zit er geen slechte (maar ook geen goede) song tussen en blijft het degelijke matigheid troef.

3 sterren

Zo gematigd als de meesten hier ben ik niet, maar zoveel albums van deze band ken ik nou ook weer niet, dus daar ligt het ongetwijfeld aan. Wat mij betreft een zeer solide thrashplaat die van begin tot eind lekker beukt. Een goede constante zonder echt veel uitschieters, misschien met 'I Am Warfare' en 'Armed to the Teeth' als uitzonderingen.

Annihilator levert altijd constante goede kwaliteit. Ook hier. Niet echt verrassend allemaal. Het gitaarwerk is altijd om van de smullen. Wel bijzonder is dat de 3 beste nummers als laatste aan bod komen.

Waters kan altijd wel een potje breken bij mij. De kerel heeft ontegenzeggelijk talent in het bedenken van prima riffs, verassende invalshoeken en hij heeft daarnaast een goed oor en oog voor melodie. Echter man's carriere kent een enorm grillig verloop. Jeff wisselde in het verleden vaker van zanger dan ik van onderbroek. Voor fans was er soms geen touw meer aan vast te knopen. Het flinke oeuvre van zijn band kent een ook hoop pieken en dalen. Vaak ook zwalkend van aard, de ene keer kreeg je een furieuze maar ambachtelijke trashplaat voor je kiezen, een andere keer leek het wel of hij de hitparade wilde bestormen met haast catchy rocksongs. Halverwege de jaren 90 kwam hij met midtempo geneuzel waar de vreselijke drumcomputer het werk overnam. Dan Ballistic, Sadistic, een magere worp, een hoop gerecyclede riffs en een productie die helemaal volgestopt is. Het furieuze Riot kan mij nog wel bekoren, voor het overige is het hollen geblazen, een hoog tempo kan niet verhullen dat Waters een mager routineus plaatje uitpoept. Ik mis de creativiteit, de inventieve invalshoeken, akoestische middenstukken of simpelweg een verassende transitie. Zaken die ik aan Waters apprecieer maar nu grotendeels achterwege blijven. De trash liefhebber zal wellicht tevreden zijn met dit harde maar wat obligate songmateriaal, mij overtuigd het niet.