Annihilator - Ballistic, Sadistic (2020)

Ik heb het gedaan.... twee keer zelfs... Dit album helemaal uitgeluisterd. Het doet me niets, op een verdwaald lekker riffje en solo na. Tien nummers lang raast er een platgeslagen muur van geluid door m'n speakers die langs me heen gaat. Misschien ligt het wel aan mij, want mijn collega bij Zware Metalen en de recensent van Aardschok zijn lyrisch. Ik zelf zet Never, Neverland nog even op...

Lekker album van deze doorgaans betrouwbare metalband, dit keer voorzien van hoofdzakelijk uptempo werk. En dat ligt de band goed. De makkelijke meezinger Pyscho Ward valt een beetje uit de toon, maar verder beukt de plaat gestaag door. Een geweldig zanger zal meneer Waters nooit worden, maar zijn stem past goed bij het materiaal. Ietwat klinisch geproduceerd, een euvel waar het meer recente werk van Annihilator vaker aan lijdt, maar al met al best oké.

Het is een herhalend recept van 'Waters' constant naar buiten brengt. En met de aankondiging van 'Ballistic, Sadistic' had ik eigenlijk niks anders verwacht. Het is duidelijk dat het standaard en vertrouwde boekje word gebruikt maar, echt een succes kon ik dit absoluut niet noemen. Buiten de leuke riffs hier en daar valt het album toch wat tegen, de meeste songs zijn niet zo sterk als ik had gehoopt, de zang is doorsnee en het is algemeen wel een saaie bedoeling.

Het heeft mij toch wel een drie keer geduurd om dit album helemaal af te luisteren, het album is daarvoor toch iets te saai. Ik heb ze vorig jaar live gezien, erg leuk optreden maar ik ben nu wel een beetje klaar met de band. Het is teveel van het zelfde, leuke riffs en solo's zoals we gewend zijn maar niks spectaculairs.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Annihilator
05. Carnival Diablos
06. Feast
07. Refresh the Demon
08. All for You
09. Schizo Deluxe
10. Waking the Fury
11. Set the World on Fire
12. King of the Kill
13. Ballistic, Sadistic
14. Metal
15. Remains
Gemiddelde: 3.50*