Guided by Voices - Alien Lanes (1995)

http://pitchfork.com/reviews/albums/22292-alien-lanes/

geweldige review in retrospectief over 1 van de beste platen uit de jaren 90. Machtig leesvoer

"The club is open"

Een waanzinnige demonstratie van talent voor het creëren van liedjes. En daar heel nonchalant mee omgaan

En dit laatste wordt kennelijk niet door iedereen gewaardeerd. Maar door dan te stellen dat het grote publiek gelijk heeft door dit werk te negeren slaat nergens op.
Bob was helemaal niet bezig met het grote publiek toen hij aan zijn keukentafel geniaal idee na geniaal idee op band pleurde. En zodra het idee was vastgelegd werd er geen seconde teveel verspild. Hij heeft deze werkwijze niet altijd gehanteerd (later kwamen de meer gepolijste albums) maar Alien lanes duidt (daarom) wel op een ongeëvenaarde bloei van creativiteit.

Op punten is deze net iets beter dan Bee Thousand, but just.

Hahaha.

Net zoals Bee Thousand (en wellicht elk ander GBV-album) is ook dit weer een verzameling van korte, chaotische hersenspinsels. In eerste instantie klinkt het als een grote brei, maar na enkele luisterbeurten komen er weer een heleboel pareltjes bovendrijven. Eigenlijk vind ik intussen alle nummers op dit album gewoon goed. Moeilijk om er favorieten uit te halen (zelfs al mogen we er 6 selecteren).

In volgorde van het album ga ik voor: A Salty Salute, Game of Pricks, Motor Away, Hit, My Valuable Hunting Knife en Little Whirl

4*

Eigenlijk alleen voor de heb meegenomen op een platenbeurs, ik herkende de titel en heb Under Bushes Under the Stars in mijn collectie. Alien Lanes verdween te snel in de vergetelheid, maar toen ik hem onlangs tegenkwam en op mijn gemak beluisterde, bleek dit een geweldig album met ultrakorte maar heerlijke tracks. Nu begrijp ik pas waarom dit album destijds in al die jaarlijstjes stond. Never to old to learn.

Robert Pollard is een miskend popgenie en was in deze periode tot pakweg 2004 op de toppen van zijn kunnen. Alle albums uit deze periode heb ik al heel lang in de kast staan behalve deze Alien Lanes die er om een of andere bizarre reden is overgeschoten ook al had ik hem ooit al wel gehoord. Nu al enkele dagen op repeat en wat blijft het toch een mooie collectie flarden rommelige popmuziek. Hier schuilt ook de charme van deze albums in alhoewel vanaf Do The Collapse het geluid wel helemaal zuiver klinkt en er duidelijk wat meer productie achter schuilgaat en bovendien de platen even sterk blijven.
Hier is het Pollard en Tobin Sprout die als een Lennon/McCartney tandem popminiatuurtjes afleveren. Er wordt geen schifting gemaakt tussen wat wel of niet op plaat belandt, elke aanzet tot een song wordt hier opgenomen. De kracht van Guided By Voices schuilt er juist in dat ze nonchalant en achteloos de mooiste melodieën uit hun instrumenten toveren en nooit nodeloos lang een song rekken. Bij songs als Motor Away, Game Of Pricks, Watch Me Jumpstart, As We Go Up, We Go Down en My Valuable Hunting Knife moet je dan noodgedwongen de repeat knop induwen omdat ze zo goed maar ook zo snel voorbij zijn.
Ik voorspel nu al op persoonlijk vlak een GBV revival de komende weken en zal hun albums uit hun beste periode nog eens de revue laten passeren.