Guided by Voices - Alien Lanes (1995)

Mocht deze site opgericht zijn in '98, was ik zeker tegen een ban aangelopen wegens een overdaad aan betweterige berichten.

Oooo - wat wist ik het allemaal beter - ik had de "popwijsheid" in pacht (ik was destijds een soort neurotisch karikatuur van mezelf, denk ik ).

Figuren zoals Eric Melaerts (de Belgische Steve Lukather als het ware ), konden rekenen op mijn hoongelach.

Toen ging ik opnieuw luisteren naar dit werkje. Plotseling realiseerde ik me hoe scheef m'n muziekbeeld was gegroeid.

Popmuziek is er om je jezelf mee te amuseren (én als het effe kan je medemens ). Guided by Voices heb ik altijd beleefd als een popgroepje, losgekoppeld van enige vorm van poppretentie.

Een eigenzinnig eilandje in het poplandschap: mijn plaatsje waar ik graag mag verblijven (lees: erg graag verblijven ) ).

De songs zijn nooit niet echt afgewerkt (Ok - vanaf "Do the Collapse" wél) - maar da's geen bezwaar.

Ik denk dat iemands smaak gedetermineerd wordt door wat hij/zij in zijn gevoeligste periode(s) aan muziek heeft geconsumeerd.

Nu moet ik bekennen dat ik over 't algemeen een tamelijk vriendelijke jongen ben (enfin, dat denk ik toch ) - ik krijg 't alleen heel erg moeilijk om me kalm te houden wanneer iemand het fenomeen popmuziek gaat bagatelliseren.

't Is voor mij een weerspiegeling van het leven zelf (én er niet boven) - een soort ijsje voor de hersenen.

Guided by Voices heeft mij destijds leren dansen (vraag me niet hoe ) en heeft me ettelijke uren luisterplezier opgeleverd. Wanneer ik een song hoorde uit "Alien Lanes" was een zo'n gevoel van: "haaaaaaaaaaa - ik ben weer thuis!".

Er zijn veel albums toegevoegd van hen....maar het zegt me echt helemaal niets.
De moeite waard om wat te beluisteren?

Oei - da's altijd een heikele kwestie. Ik ben destijds nét niet verminkt door een meisje op m'n school. Was zwaar verliefd op haar en had zo'n compilatie met "Alien Lanes"-songs op cassette gemaakt. Ik dacht bij mezelf: "en nu smelt ze".

Eén dag erna kwam ze me zwaar geagiteerd vragen: "Zo'n pokkekwaliteit - wil je me zeggen dat ik even hard suck als die onnozelaars van Guided by Voices?"

Een harde les: smaken verschillen

Mijn probeem was: "Do the Collapse" was destijds nog niet uit - da's hun album met de meest toegankelijke sound, vind ik (mét natuurlijk briljante songs - wat had je wel gedacht?) geproduced door Ric Ocasek.

Ik zal eens gaan rondneuzen

Guided By Voices R.I.P. (check hun website)...

heb nu al enkele cd's van deze rare groep beluisterd maar kan er maar niet inkomen , misschien dat ze hun nummers te veel als demo's op cd zetten en de zanger heeft geen geweldige stem

Luister de albums 'Isolation Drills' of 'Do The Collapse' eens, die zullen je dan beter bevallen. Die zijn beter geproduceerd dan de andere albums.

dat heb ik ook heel erg lang gehad...ik trok het gewoon niet...al die halve nummers, van die gare opnames enz. enz. tot een aantal jaar terug...opeens viel het kwartje.

En inderdaad gewoon wat andere dingen proberen, met name het latere werk.

zoals vaak bij Gbv , is het een kwestie van zoek de pareltjes . En als je ze dan ontdekt komen ze "twice as hard"aan. Game of Pricks en Motor Away ( en nog een paar) zijn wat mij betreft echt geniaal

Ik heb hun latere albums (en sommige oudere ook)beluisterd omdat ik via deze CD fan geworden ben. Maar zoals vaak gebeurt heerst bij mij het Stockholm syndroom omdat deze nu eenmaal eerst was mij te ontvoeren. Ik heb eens ooit gelezen dat het niet de bedoeling is betekenis te vinden achter hun songteksten omdat het slechts toevallige knipsels zijn die bij elkaar gesprokkeld zijn. Maar ik vind net de teksten geplaatst op heerlijke low-key low-fi muziek die me het meeste aanspreken aan deze plaat. "And I never asked for the truth but you owe that to me...". Dit is gewoon anders dan anders. Hier kan ik volledig in lezen wat ik er zelf wil in zien en het voelt goed aan.

dit is samen met Bee Thousand het best GBV-werk.
Ik vind de latere albums echt stukken mider! Daar komt bij dat Pollard op die latere albums niet meer bij wordt gestaan door Tobin Sprout. En dat was toch een beetje een Lennon/McCartney-duo.

De nummers op deze plaat vormen samen groepjes. Naar mijn idee moet je drie of vier nummers bij elkaar horen.

Nu ik opnieuw in "Alien Lanes" ben gedoken (ach - zondagmiddagnostalgie! Waar is mijn kop thee met aangepast assortiment koekjes? ), heb ik opnieuw schik in die bij elkaar gekleefde tekstabstracties. Net omwille van dat lukrake karakter, stuit je af en toe op een zin waarin een rake observatie gekoppeld wordt aan je reinste idioterie, zoals bijvoorbeeld "You play the heavy/It's a real slick movie move/"Stoned at the Alamo" tonight". Zéér grappig toch

Maar eigenlijk kunnen die teksten me gestolen worden, ik smelt nog steeds van hun ultra-directe karakter. Opgelet! Cliché-zin volgt: "Alien Lanes klinkt als een update van De Dubbele Witte van The Beatles, dit in de nineties-stijl: te weten; één voet badend in nostalgie, de andere voet ploeterend in het mooie amateurisme van overenthousiaste popmuziekliefhebbers"

Ooit bevond Guided By Voices zich op Pukkelpop; Pollard voerde er de gekste dansjes uit op het podium - al was hij een mooie goddelijke manspersoon die één of andere paringdans uitvoerde met een ravissante prinses

Dat is nu het prachtige aan Guided By Voices: ik kan me voorstellen dat de groep zingend vanop op een krat bier nog probeerde de wereld te veroveren

Wat een schitterende clichézin Zachary!

Ik ben GBV eens live gaan zien in een kleine club (ik dacht dat het Doornroosje was) en wat ik aan trof was een dronken ellende.
Pollard was zo zat als een kanon en deed de ene na de andere rockpose waarbij hij geregeld de weg kwijt raakte in het slingerende microfoonsnoer en vol op zijn plaat ging. Het leek wel alsof hij Shane McGowan probeerde te overtreffen...
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik weer een GBC-album op zette. Gelukkig had Alien Lanes alles in zich om het beschadigde beeld weer recht te trekken. Achteraf gezien was het misschien wel een legendarisch avondje(?)...

In hetzelfde jaar trouwens ook zo'n ontzettend barre ervaring gehad met Sebadoh (Barlow ziek, chagrijnig en boos op het slechte geluid).

Ik heb GbV exact hetzelfde meegemaakt op Pukkelpop, enkele jaren geleden. Dat was toen inderdaad een afknapper van formaat. Daarna de band GbV en de albums als afzonderlijke zaken proberen te zien.

En ook bij dit album is het kwartje nu gevallen..

I'm gonna start a new life with my valuable hunting knife

In potentie geniaal, maar dat on-affe schetsmatige levert tegelijkertijd bij mij de nodige frustraties op.

Ik vind hem niet alleen in potentie geniaal, maar in zijn geheel geniaal. Hoewel ik Bee Thousand misschien nog ietsje genialer vind, is dit ook een meesterwerk van het zuiverste water. Ik kan dit blijven luisteren, gaat nooit vervelen. Soms rockt het weer als de tering, dan is het weer heel liefelijk. Een ideale 'onbewoond eiland-plaat'.

4,5*

Deze plaat luistert meteen al heerlijk weg, dit komt door de korte speelduur van de nummers wat mij erg goed bevalt. Toen ik las dat dit een reïncarnatie van The Beatles moest zijn had ik mijn vraagtekens er bij, maar het klopt de zang die lijkt erg veel op Mccartney en Lennon.

eeuehh kortom gewoon geniaal!

Bij Guided by Voices - Bee Thousand (1994):

Ik kwam bij het surfen op het net uit op de Pitchfork site met de lijst van de beste albums uit de jaren 90. Naar aanleiding van die lijst, toch maar weer eens geluisterd.

Ik was helemaal gek van deze band halverwege de jaren 90 en mijn hemel: wat is dit toch een geweldig goed album!

De 4 nummers achter elkaar van Blimps go 90 t/m Little Whirl is toch wel pop-perfectie...Laat staan klassiekers zoals Game of Pricks en My Valuable Hunting Knife. Ik ga toch eens m'n andere GBV cd's beluisteren (en dat zijn er toch wel een stuk of 15)

Ik kwam bij het surfen op het net uit op de Pitchfork site met de lijst van de beste albums uit de jaren 90. Naar aanleiding van die lijst, toch maar weer eens geluisterd.

Ik was helemaal gek van deze band halverwege de jaren 90 en mijn hemel: wat is dit toch een geweldig goed album!

De 4 nummers achter elkaar van Blimps go 90 t/m Little Whirl is toch wel pop-perfectie...Laat staan klassiekers zoals Game of Pricks en My Valuable Hunting Knife. Ik ga toch eens m'n andere GBV cd's beluisteren (en dat zijn er toch wel een stuk of 15)

Toendertijd gehyped als de nieuwe Lennon en McCartney in een. Nu, bijna 15 jaar later, kunnen wij de balans opmaken. Memorabele songs: nee. Goede teksten: klinkt als een overdaad aan losse associaties. De knuffelband van de undeground is terecht nooit doorgebroken naar een groot publiek. En het is echt niet zo cool om een onafgerond product af te leveren aan mensen die willen betalen voor je cd. Soms heeft het grote publiek, en niet de critici, wel degelijk gelijk.

je vergeet dat er in de muziek geen 'gelijk' is... voor mij zijn het wel memorabele songs..

Er is geen 'gelijk' nee, maar wel een aantal criteria. Ergens heb ik wel een zwak voor Guided, maar ik moet toch echt zeggen dat als ik dit album bekijk weinig songs een belletje doen rinkelen. Fountains of Wayne maakte binnen dit genre voor mij veel betere producten. En zijn, helaas, (op Stacy's Mom na) nooit doorgebroken.

Fountains of Wayne is een glanzend pop-productje in een gekreukte verpakking terwijl dit een aantal beschadigde heren waren die perfecte pop-songs maakten met een kreukje.
Ik snap je opmerking over onafgerond product maar voor mij is dat net het aantrekkingspunt van de songs op dit album. Ze doen net genoeg om elk liedje, elke flard muziek boeiend te maken en zelfs na 15 jaar nog uitstekend te doen klinken.

Zo is dat. En in zijn geheel staan op dit album zoveel ideeën die andere bands zouden uitsmeren over minstens 5 albums.

Alien Lanes is een koopje dus.

Maar het grote publiek heeft inderdaad gelijk. Daar is het niks voor.
En de critici hadden inderdaad ongelijk, in die zin dat dit geen Lennon en McCartney zijn die alles netjes afwerken voor het grote publiek.

Dit is op dit moment echt onder mijn huid aan het kruipen. Al die onaffe flarden muziek blijven maar in je kop zitten. Schijnbaar zo eenvoudig, maar er zit soms zoveel in een nummer van nog geen minuut. Ik wou dat ik dit veel eerder had ontdekt

Ja leuk.

Wat mij betreft is Alien Lanes zelfs nog beter dan Bee Thousand (ergo, vijf sterren).

zeer zeker, wat mij betreft!

Ik heb GBV altijd wat wisselvallig gevonden met die korte halve songs en die té losse onsamenhangende insteek, maar soms zijn het juist net die songs die op onverwachte momenten keihard binnenkomen.

'When you motor away beyond the once-red lips
When you free yourself from the chance of a lifetime
You can be anyone they told you to
You can belittle every little voice that told you so
And then the time will come when you add up the numbers
And then the time will come when you motor away
Oh, why don't you just drive away?'

Fuck, wat een briljant nummer. Kan er echt geen genoeg meer van krijgen. Dat vraagt wellicht toch weer 'ns om een grondige herevaluatie van GBV.