The Kinks - Face to Face (1966)

Vreemd, met het verder schrijden van de tijd blijk ik een grotere Kinks-liefhebber te wezen dan ik ooit voor waar genomen had

De music hall-invloeden, de met heerlijke ironie volgezogen liedjes. Ik blijk er meer en meer voor te vallen

Ik bedoel: zo'n nummer als Too Much On My Mind , volgestouwd met die overheerlijke honingzoete twinkeltjes is heel erg

Deze cd is in feite een trait d'union tussen de gortdroge, geile rockers à la You Really Got Me en die prachtige weemoedige melancholienummers (genre: Waterloo Sunset ) -

Face to Face valt te vergelijken met een ietwat krukkige mahoniehouten kast die je wel eens bij je grootouders ontwaart: vol met handgeschilderde kruikjes, bestofte glazen van een niet-meer bestaand pilsmerk (Romy-Pils of iets dergelijks ...)

... aan de kasten hangen er verder vakantiekaartjes (waarop te lezen valt: Zonnige groetjes vanuit de Provence, vanwege Theodore en Andrea - juli 1961).

Wie de verdere lotgevallen van Theodore en Andrea in het dagdagelijkse leven in muzieknoten gevangen wil horen - één adres: The Kinks

Na Something Else, Arthur en Village Green beluisterd te hebben vind ik deze wat tegenvallen. Teveel Beatles-achtig. Met name het eerste nummer is gewoon niks anders dan een remake van een gemiddeld Beatles-nummer van die tijd. Maar goed...het luistert allemaal allemaal goed weg en er zijn nog veel andere goede albums over

Laat ik 'Part Line' nou het beste nummer van het album vinden. avdj zegt dat het een remake van een gemiddeld Beatles-nummer van die tijd is, dus opzich niet verwonderlijk dat ik juist dit nummer zo kan waarderen Ik vind dit hele album trouwens top, geen enkel minder nummer is er te vinden. Het hoge niveau blijft op het hele album gehandhaafd, klasse!

Voor Beatles-fans inderdaad een goed album. Maar ik zelf luister liever Something Else of Arthur. Die albums hoort iedereen binnen 24 uur aan te schaffen. 8 euro bij bol.com (net als deze geloof ik)

Geremasterde uitgave heeft aanvulling van zo'n 7 nummers en zeker niet de slechtsten. Misstaan niet als aanvulling bij het originele werk op Face tot Face. Ik vind het album wél sterk. Party Line en Beatles ? Die relatie zie ik niet, zoals dat hierboven wél wordt opgemerkt.
Zoals het hele album gewoon Kinks is, met afwisseling in de songs, ook qua instrumentarium (w.o. spinet). We klappen er een 4 tegen aan, want zo goed is ie ook. Helaas heb ik 'm in mono, dat maakt het iets minder genietbaar (is ie er wel in stereo ?).

Ben bang dat hij niet in stereo is. Ik heb trouwens een correctie verstuurd met bonustracks. Die maken het album toch een stuk beter. Party Line vind ik een Beatle nummer ja, maar niet slecht. Dandy, Sunny Afternoon enz.. liggen mij beter.

Zeer leuke plaat. De 7 bonustracks erbij zijn van gelijkaardige kwaliteit dus zoveel te beter.
mr. reporter moet 1 vd eerste nummers zijn tegen de media en schrijvers denk ik.
Niet zo goed als village green en arthur maar goed genoeg om 4*te geven

beste nummers:

party line
rosie won't you please come home
dandy
too much on my mind
fancy
i'll remember
sunny afternoon
hollieday in waikiki

Ik weet het maar ik kan m nooit vinden in de winkels. Weet iemand een winkel waar hij staat???

Gewoon even naar bol.com gaan.
Mijn eerdere uitspraken moet ik terugnemen. Het album heeft een typische Kinks sound en is gewoon op en top Brits. Heerlijk!

Ik zie de Kinks als een aparte eigenwijze band, met een prima songwriter Ray Davies. Niets Beatles-imitatie of zo; Ray Davies is een instituut; hoe een grote Beatles-gèk ik ook ben, ik vind de Kinks eveneens een topband uit de sixties!

Deze plaat is één van hun allerbeste! ****1/2

ik hoor wel invloeden van the beatles hoor! Dat mag je niet ontkennen.

Het zijn tijdgenoten. Vergeet niet dat The Kinks al You Really Got Me maakten voordat The Beatles werkelijk aan revolutionaire muziek toekwamen.

Inderdaad. Natuurlijk hebben alle British Invasion bands van de jaren '60 wel wat met elkaar gemeen, anders zouden ze niet samen in die stroming zitten.

De eerste 3 albums laten nog een heerlijk rauw op rhythm & blues ge-ent geluid horen.
The Kinks vertoonden net zoals The Stones onaangepast gedrag. Daardoor werd in 1965 hun eerste Amerikaanse tournee vroegtijdig beeindigd en werd het door de American Federation of Musicians verboden om tot 1969 in de Verenigde Staten op te treden.
Op 'Face to face' neemt Ray Davies vooral het 'Swinging London' op de korrel. Zoals op 'Sunny afternoon' dat met op de b-kant 'I'm not like everybody else' op single verscheen. Hier werd ook nog 'Dandy' met op de b-kant 'Party line' uitgebracht.
'Dandy' werd gecoverd door Herman's Hermits en in de Nederlandse Top 40 werden beide noteringen bij elkaar geteld.
'Rosie won't you please come home' schreef Ray Davies over 1 van zijn 5 zussen.
'Session man' is een ode aan sessie-muzikant en pianist Nicky Hopkins die op veel platen van The Kinks meespeelde.

@Toon1: Akkoord, maar de jaren na "the village green preservation..." vond ik ze écht uit elkaar groeien qua muziekstijl. Ze hadden hun eigen weg gevonden

Leuke Kinks plaat. Wel een stukje minder dan het werk wat hierna zou komen, maar het blijft een lekkere luisterervaring. De vergelijking met The Beatles is natuurlijk niet onlogisch, maar wel redelijk flauw. The Kinks verdienen veel meer dan de schaduw van de Fab Four.

' Session Man' is overigens een ode aan Steve Lukather, voordat Steve ook nog maar een gitaar had aangeraakt:

He reads the dots and plays each line,
And always finishes on time.
No overtime nor favors done.
He is a session man,
A chord progression,
A top musician.

He's not paid to think, just play,
A session man

Een duidelijk gevalletje van spijker/kop.

3,5*

Niet juist, "Session Man", is een ode aan keyboard speeler "Nicky Hopkins" (Nicky deed harpsichord op deze nummer) of aan "Jimmy Page" die lead guitar op "You Really Got me" deed. Maar zeker niet aan "Steve Lukather" wat trouwens ook geen zin geeft.

Volgens mij maakte Gemaster een grapje. The Kinks hadden natuurlijk geen flauw benul wie Steve Lukather was, maar hij past wel goed in de omschrijving.

Ik vind het nummer overigens geen ode hoor. 'He's not paid to think, just play', dat lijkt me geen positieve tekst, maar een redelijk negatieve.

Dit was wel iets dat Ray vaak tegen Dave zei: Don't think...just play

The Kinks zijn wel door the Beatles beïnvloed, maar hebben toch een zeer eigen stijl en manier van songschrijven.
Dit eigenzinnig album, waar the Kinks music-hall-elementen in hun sound hebben verwerkt met vaak ironische dan wel satirische teksten, is daar weer een bewijs van. Bovendien hebben the Kinks wel heel wat hits gescoord althans in België en Nederland waaronder "Sunny afternoon", "Mr. Pleasant" en "Dead end street".

Ik denk dat het vooral te maken heeft met de preutsheid van het toen nog erg conservatief Amerika. Bovendien hadden de Amerikanen de popmuziek tot dan toe overheerst en konden zij niet pikken dat Britse groepen het gras voor hun voeten wegmaaiden. The Beatles werden eerst ook niet toegelaten in de VS en wanneer ze daar toch mochten optreden, werden ze constant geschaduwd door de CIA. Idem voor the Stones.

Ik vond toen, en nu deze LP een stuk minder.
Kinks Kontroversy had zo een verpletterende indruk achter gelaten, dat ik dit maar een matige lp vond. House in the country in de uitvoering van The Pretty Things vond ik een stuk beter. En ik ben toch een toegewijde Kinks fan.
Ik ben meer een Kinks fan tot deze LP, daarna hoeft het voor mij niet meer zo. Het scherpe was er af en met het hele Vaudeville gebeuren daar na heb ik niet zoveel.

Ik heb het weer beluisterd na zoveel jaren, en ik moet zeggen, ik zat helemaal fout. Sorry van mijn kant.
Session man, Most exclusive res enz zijn juweeltjes.
Most enz, hoe Ray dat zingt, zo achteloos, maar wel met een sneer.
Davies op zijn best.
Vooral Session man, allemensen wat cynisch en uit mijn hart gegrepen !!
Party Line knalt er uit, een beetje teveel Beatles vind ik, maar het blijft Kinks.
Kinks rule man, echt en overal

The Kinks behoren tot mijn absoluut favorieten bands, ik volg ze nu al een kleine 32 jaar (ben nu 38) en heb eindelijk alles van ze op CD, geremastered en wel.

Face to Face is een eerlijke plaat en de band zelf doorstaat mijns inziens de vergelijking met the Beatles en the Stones met gemak. Gelukkig hoef je als muziekliefhebber niet te kiezen en kun je alles van deze bands hebben zonder dat het met elkaar vloekt.

Mijn fave tracks op Face to Face zijn toch wel de singles Dandy en Sunny Afternoon, met in hun kielzoog Too Much On My Mind, Little Miss Queen Of Darkness, Rainy Day In June.

De bonus tracks hebben op dit album wel echt een meerwaarde. Heerlijke singlesbands natuurlijk. Wat een band sowieso, voor mij toch iets interessanter dan The Beatles bijvoorbeeld (slechts een voorkeur, The Beatles zijn natuurlijk ook verschrikkelijk goed), meer cynisme enzo. Ik geloof ook dat ze niet echt veel hadden met de psychelische stroming, dit album staat daar best haaks op.

The Kinks hielden zich ver van de psychedelica maar compenseerden dat met hun scherpe teksten. En ja, ik ben een Beatles-fan maar evenzeer fan van the Kinks (en the Stones en the Who, moet kunnen).

Favoriet is bij mij het wondermooie Too much on my mind

Toen ik vanmiddag op de trekker zat, met Face to Face op de MP 3, moest ik daar aan denken, riolering verstopt, wiel van paardentrailer vastgeroest etc, allemaal problemen op de ranch hier..

Nog even en het is

"Most exclusive residence for sale " haha

prachtige cd van the kinks met heel goeie bonustracks , vroeger dacht ik ( periode 1967 -1972 ) dat the kinks zo'n singlegroepje waren , prachtsingles maar dat was het , nu ik bijna alles van the kinks op cd heb ,heb ik talloze pareltjes ontdekt die gewoon te grabbel werden gegooid voor het zwijn ik was !

aan mensen die van the sixties houden : kinks kopen !

Ik en mijn broer hadden al vanaf het begin Kinks Lp's.
Vanaf '64 geloof ik al. The Beatles enzo konden ons niet zo boeien, dus zochten wij naar andere groepen.
Alleen, in het begin was er niet zo makkelijk aan te komen, aan die LP's.