The Kinks - Face to Face (1966)

Wat mij betreft de eerste echt goede Kinks-plaat. In tegenstelling tot de eerste drie platen is deze niet in een enkele oefensessie opgenomen, maar hebben de heren hier goed de tijd voor genomen.

De eerste successen van the Kinks hadden er nogal ingehakt bij Ray Davies (ook wel een beetje af te horen aan het - voor mijn gevoel - wat tam klinkende Kinks Kontroversy), die in een emotioneel deplorabele staat het merendeel van dit album bij elkaar schreef. Dat de nummers het moeten hebben van hun scherpe observaties van de "lotgevallen van Theodore en Andrea", zoals Zachary al mooi opmerkte in één van de eerste berichten hier, is duidelijk, maar daarnaast viel mij ook het sombere en introspectieve karakter van sommige nummers op. Naast een voortreffelijk observator speelt Davies ook chronicqueur van zijn eigen zielenroerselen en dat mag ik wel.

Met name het majestueuze Rainy Day in June, waarin een grote regenbui alle hoop op beter wegneemt, maakt indruk:

The eagle spread it's mighty wings
And pounced upon it's pray
And all the skies, so brilliant blue
Turned suddenly to grey

The cherished things are perishing
And buried in their tomb
There is no hope, no reasoning
This rainy day in june

En ook het oosters klinkende Fancy, waarvan de tekst welhaast als een mantra wordt gezongen, heeft een regel die me wel opviel:

My love is like a ruby that no one can see

Arme Ray... en dan te bedenken dat hij nog steeds maar een jaar of 21 was destijds.

Ik moet me nog inlezen in The Kinks, want ik weet echt niks van hen. Ja oke, ik ken ze van naam en de bekendere nummers herken ik ook wel. Verder weet ik maar bitter weinig van ze dus, maar het lijken me geschikte lui uit de jaren '60, die prima sterke en coherente platen kunnen maken. Geen enkel nummer van Face to Face valt uit de toon. Het klinkt heel poppy en catchy en dat zorgt ervoor dat ik deze plaat eindeloos vaak op kan zetten, zonder dat het gaat vervelen.

Yes, ik ben hier helemaal om! De rauwe sound van de eerste albums is dan wel weg, maar ik hoor hier vooral in Davies' teksten een 'thinking man's band'. Om toch even de vergelijking tussen The Beatles en The Kinks te maken: ik hoor bij de eerste band meer een drang tot muzikaal experimenteren, maar gewoon veel minder nummers die mij raken. The Kinks geven mij veel meer het idee dat men een idee/boodschap heeft die uitgedragen moet worden. En die boodschap slaat bij mij gewoon veel meer aan. De songs zelf zijn overigens ook bijna allemaal perfect. Rosie Won't You Please Come Home, Too Much On My Mind, Rainy Day In June, Fancy en Sunny Afternoon zou ik als absolute favorieten aanmerken. Grappig, omdat ik op de vorige albums liever de hardere tracks had. Ik ben benieuwd waar dit verder heengaat, maar Face To Face zou ik voorlopig al aanmerken als een van mijn favoriete beat/baroque pop albums so far!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. The Kink Kontroversy
3. Kinda Kinks
4. Kinks

Ook voor mij het eerste album waarbij we echt ergens komen. Ik houd van de ruwe sound van The Kinks, maar Face To Face is een album dat heel lekker loopt. Dat is toch het voordeel van eigen geschreven materiaal boven covers. Hoewel ik het gevoel heb dat veel nummers van dit album los niet bijster interessant zijn, komt het als geheel best goed over. Ik houd het dan ook op een dikke vier sterren. Het is een leuk album met een fijne, toegankelijke rockstijl en de mellotron zorgt voor veel leuke, licht psychedelische momenten. Aangezien mijn kompaan Lennert altijd al The Who en The Kinks roemde, was ik bang dat The Kinks ook niet mijn ding zou zijn. Voorlopig bevalt dit toch wel goed.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. The Kink Kontroversy
3. Kinks
4. Kinda Kinks