Agnes Obel - Myopia (2020)

Ik stoor me nog steeds licht aan de moeilijk verstaanbare te teksten die juist de moeite waard zijn om te horen. Toch is dit een erg prettig in het gehoor liggend album, dromerig, sfeervol, mystiek. Aan de andere kant is het misschien juist de kracht van dit album dat het niet zijn diepgang uit de teksten haalt, waardoor het ook bij minder intensieve beluistering zijn effect heeft. Het duurt echter wel een aantal keer voordat het kwartje valt. Als het niet Agnes Obel betrof had ik wellicht niet deze moeite erin gestoken.

Island of Doom is het hoogtepunt voor mij. Houd het voorlopig op een 4*.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Agnes Obel - Myopia - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Agnes Obel - Myopia
Na een paar jaar stilte keert Agnes Obel terug met haar inmiddels zo herkenbare geluid, maar de Deense muzikante zet ook bijzondere stappen op haar nieuwe album

Wie was tien jaar geleden niet in de ban van Philharmonics van Agnes Obel, maar hierna werd het al snel meer van hetzelfde. Ook Myopia borduurt voort op het legendarische debuut van Agnes Obel, maar het album klinkt ook anders. Minder sprookjesachtig, minder gekunsteld, maar nog altijd rijk en betoverend. Luister naar Myopia en je hoort de muziek die Kate Bush in de jaren 80 niet gemaakt heeft, maar waarvoor ze zich zeker niet had hoeven schamen. Myopia sleurt je een aardedonker bos in, maar er blijkt van alles te zien en te horen. Ik was wat uitgekeken op Agnes Obel, maar dit album intrigeert steeds wat meer.

Vorige week verscheen Myopia van Agnes Obel. Het is een album dat ik in eerste instantie even heb laten liggen, want ik heb de laatste jaren niet zo heel veel met de muziek van de Deense muzikante.

Natuurlijk was Philharmonics alweer tien jaar geleden een uniek en baanbrekend album, dat ook ik heb gekoesterd, maar bij Aventine uit 2013 nam de liefde voor de muziek van Agnes Obel al wat af en aan Citizen Of Glass ben ik in 2016 niet eens meer begonnen.

Myopia verschijnt daarom voor mij na een stilte van een jaar of zeven, maar toch wist ik direct bij de eerste noten van het album weer wat ik zo goed vind aan de muziek van Agnes Obel en wat me tegenstaat in haar muziek.

Ook Myopia laat weer het unieke Agnes Obel geluid horen. De arrangementen en instrumentatie combineren de werelden van de klassieke muziek en de new age en beide werelden worden door de Deense muzikante verrijkt met een beetje folk, een beetje gothic en een beetje avant garde.

Ook Myopia valt weer op door kabbelende piano’s en prachtige beeldende klanken, die het wat saaie Deense landschap verruilen voor de mystiek van het hoge noorden. Agnes Obel zou met haar muziek zo een Scandinavische ijsprinses kunnen zijn, maar hiervoor zijn haar songs toch net wat te ongrijpbaar. Het zijn songs die het experiment niet schuwen, maar die hierdoor ook wel wat gekunsteld kunnen klinken. Het wordt gecombineerd met de vaak lastig te volgen zang van Agnes Obel, die haar stem meer gebruikt als instrument en daarom vaak genoeg heeft aan oe’s en ah’s.

Zeker in de beeldende en klassiek aandoende stukken heb ik flink wat associaties met de muziek van bijvoorbeeld Philip Glass en Michael Nyman, maar waar deze muzikanten je heerlijk laten wegdromen, schudt Agnes Obel je steeds weer ruw wakker.

Myopia werd opgenomen in de nieuwe thuisbasis van Agnes Obel, Berlijn, maar het album ademt zeker niet de sfeer van de grote stad. Luister naar Myopia en je verdwaalt in donkere bossen, Middeleeuwse kastelen of duistere kloosters (zeker wanneer de toegevoegde vocalen bijna Gregoriaans klinken).

Myopia heeft alles wat me na verloop van tijd tegen begon te staan in de muziek van Agnes Obel, maar geheel tegen mijn verwachting in, raakte ik vrij snel in de ban van dit album. De beeldende klanken zijn dit keer van een bijzondere schoonheid, maar Myopia ontleent zijn kracht vooral aan de vele verrassende wendingen in de muziek van Agnes Obel.

Myopia wijkt op zich niet heel ver af van de vorige albums van de Deense muzikante, maar waar ik die albums nog wel eens wat gekunsteld vond klinken, lijkt op Myopia alles op zijn plek te vallen. Prachtige klassiek aandoende klanken worden fraai gecombineerd met bijzondere vervormde vocalen of avontuurlijke elektronica en iedere keer zit je weer op het puntje van de stoel.

Ik heb in mijn recensies van de eerste twee albums van Agnes Obel de naam Kate Bush niet genoemd, maar bij beluistering van Myopia duikt de naam van Kate Bush met zeer grote regelmaat op. Agnes Obel maakt op Myopia de muziek die Kate Bush halverwege de jaren 80 had kunnen maken wanneer ze de elektronica in handen had gehad waarover Agnes Obel nu kan beschikken. Myopia is een album dat betovert met wonderschone klanken en tegen de haren instrijkt met verrassende wendingen, maar uiteindelijk is alles in balans. Erwin Zijleman

Vanuit Kopenhagen weerklinkt de stem van de zangeres als een naaste bloedverwant van De Kleine Zeemeermin van Hans Christian Andersen. Haar lokroep weet als een sirene op een gepassioneerde wijze te ontroeren en je naar haar toe te dwingen. Met een sprookjesachtige sound waarbij de aandacht geaccentueerd wordt op de Deense hymnes. Waarbij de viool als het hoofdinstrument van de traditionele volksmuziek een prominente rol vervult. Ook de vele klassiek geschoolde Deense componisten uit de oudheid worden in het pianospel zeker niet vergeten.

Het heeft tot het dertigste levensjaar geduurd voordat Agnes Obel voor het eerst met haar solowerk van zich laat horen. Eerder was ze nog niet klaar om de wereld hiermee kennis te laten maken. De persoonlijke zoektocht naar de vocale stem mogelijkheden is volbracht als in 2010 Philharmonics verschijnt. Het prachtige kunstwerkje Riverside groeit door mond op mond reclame al snel uit tot een publieksliefhebber. Wie gaat er toch schuil achter dit mooie verhalende klein gehouden prachtliedje; Agnes Obel dus. Die wereld is dus wel degelijk klaar om haar te omarmen.

De dromerige hemelse popmuziek laat zich steeds verder verstillen, waardoor er volop ruimte ontstaat voor het geschoolde pianospel en de zang zich steeds meer richt op adembenemende hoogtes. Het blijkt dat het sterke Aventine een tussenstation is, om vervolgens tot ontplooiing te komen op het ook al niet misselijke Citizen of Glass. Bestaat er de mogelijkheid om je daar vanuit nog verder te ontwikkelen? Jazeker, nu is er ruim drie jaar later het meesterwerk Myopia.

De continuïteit van het hoge niveau wil nergens wegsterven tot kunstzinnig gefröbel, waardoor ze de binding met de luisteraar niet verliest. Hierdoor is Myopia een waardig stukje nationaal cultuur erfgoed geworden welke net zo illustratief voor de omgeving is als Stevns Klint en de gotische Kathedraal van Roskilde. Nu de uitvoerende artiest zich rond haar veertigste jaar in het middelpunt van het leven bevindt, komen de gevoelens van twijfel en nostalgisch terugkijken sterker op de voorgrond. De sensitieve beleving wordt anders door het afzwakken van de zintuigen, waardoor Myopia (bijziendheid) een juist gekozen titel blijkt.

Flarden pianoklanken weerspiegelen haar gemoedstoestand in het zwaar aangezette Camera’s Rolling. Er wordt al steevast het maximale uit haar vocalen gehaald, door deze meervoudig te samplen tot een spookachtig mythische godin. Gejaagde strijkinstrumenten staan hierbij familiair opgesteld als de volwassen zusters naast het dartelende, bijna kinderlijke onschuldige pianopartijen op Myopia. Een veelbelovend samenspel die zijn diepgang prijs geeft in het stabiele uitgebalanceerde tiental songs waarmee Agnes Obel je verbaal en instrumentaal volledig wegblaast.

Broken Sleep laat zich nog meer leiden door de aangestuurde effecten die niet camouflerend hun werk doen, maar het juist een vocaal gouden randje mee geven. Het cello gezelschap Charlotte Danhier en Kristina Koropecki zullen vanaf hier in het geheel twee vaak terugkomende gastrollen vervullen. Ondanks het zwevende karakter blijft het aardse gewortelde domineren, waardoor het niet in een hedendaags new age spiritueel schouwspel uitmondt. De herhalende zangpartijen willen wel hypnotiseren, maar niet tot een bewusteloze toestand bedwelmen.

Zelfs als de zang helemaal onzichtbaar is in het klassieke drietal Roscian, Drosera en Parliament of Owls blijft het allemaal even overtuigend. Waarbij Roscian een prachtige aankondiging is naar het sensuele titelstuk Myopia waar ze zelfs de Keltische folklore opzoekt. Can’t Be gaat zelfs nog een stapje verder en is onvervalste eighties dreampop met een fluwelen postpunk randje. Met Middeleeuwse zangkoortjes schept ze in Promise Keeper een universeel landschap welke gemarkeerd kan worden als tijdloos. Dit onderstreept ze nogmaals nadrukkelijk in het ijzingwekkende koel verzorgde Won’t You Call Me.

Agnes Obel - Myopia | Pop | Written in Music - writteninmusic.com