Twelfth Night - A Night to Remember (2019)

Toen ik in mijn mailbox het bericht kreeg dat er een nieuw Twelfth Night livealbum uitkwam heb ik, na enig wikken en wegen en vergelijken van de tracklist met die van voorganger MMX deze maar besteld. Twelfth Night is immers toch een persoonlijk knuffelbandje en voor een als geheel goed beluisterbaar livealbum zijn we nu eenmaal op deze nadagen aangewezen. En bovendien staat Sequences hier wel op.

Het begint allemaal hoopvol. Die typische Twelfth Night-magie is in de eerste nummers weer duidelijk aanwezig. Gaandeweg begint het dan toch wat te knagen. Wellicht is voor de muziek van Twelfth Night het tijdsgat tussen origineel en voordracht inmiddels toch te groot geworden. Nieuwe zanger Mark Spencer doet het in een aantal gevallen redelijk, maar weet op andere momenten het nodige theater domweg niet te vatten. Met oerleden Brian Devoil, Clive Mitten en Andy Revell is de band nog te veel intact om van een veredelde coverband te spreken, maar helemaal kloppend voelt het toch niet. In het bijzonder van persoonlijke favoriet Creepshow stelt de vertolking behoorlijk teleur.

Er zijn natuurlijk ook positieve dingen te melden: leuk om Für Helene erbij te hebben. En Fact and Fiction is prettig gedaan. Maar als er over een paar jaar nog een soortgelijke Night to Remember opduikt, laat ik die toch maar liggen, denk ik.

Ik kan me de aandacht die de band gaf aan dit optreden nog wel herinneren: de band zou nog één keer optreden. Zanger Andy Sears woonde in Portugal, dus die was niet beschikbaar. Bassist Spencer kon ook wel zingen, dus die zou dat erbij doen. Tja, en met voorgangers Geoff Mann en Andy Sears zijn dat best grote schoenen om te vullen.

Daar kwam nog bij dat hij die avond flink verkouden was. Ik heb toen de videostream gezien en daar werd ik niet echt enthousiast van. Ik weet niet in hoeverre ze het geluid opgepoetst hebben, want ik lees daar niets over terug.

Misschien koop ik hem nog eens, maar echt veel zal dit toch niet toevoegen aan MMX en Live and Let Live.

De Twelfth Night-fans en -liefhebbers hebben doorgaans twee favoriete line-ups: die met zanger Geoff Mann, of die met zanger Andy Sears. De band is in het begin van hun bestaan ook instrumentaal geweest en er was ooit een zangeres, maar dat even terzijde.

De kern van dan de band was met beide zangers: Andy Revell (gitaar), Clive Mitten (bas en gitaar), Rick Battersby (toetsen) en Brian Devoil (drums). Waarom zeg ik dat? Omdat deze toch voor een groot deel de stempel drukten op de sound van de band, ook al was er een wissel van zanger.

De nieuwe zanger in 2012 (deze opnamen stammen uit 2012) is Mark Spencer (ook al te horen op MMX, welke live-opnamen uit 2011 bevat, maar dat was naast Andy Sears). Hier is Mark de leadzanger. Ik kan me MMX even niet meer herinneren, dan zou ik die ook moeten opzetten. Dat Mark het goed doet als zanger, dat is wel duidelijk. Hij is zeker geen Geoff Mann maar hij klinkt wel geschikt voor het materiaal. op 'Creep Show' en 'We Are Sane' gaat het niet helemaal lekker vind ik.

Toetsenist van het eerste uur (Battersby) mis ik niet in de sound gek genoeg. Drummer Devoil en gitarist Mitten, die erg belangrijk zijn voor de sound, zijn moeilijker vervangen, dus ben blij dat zij van de partij zijn, alsmede Andy Revell uiteraard met zijn bas-solo's.

De vloedgolf aan releases van Twelfth Night en zijprojecten is enorm, en ik houd het al niet meer zo goed bij. Maar gelukkig is het op Bandcamp netjes gerangschikt: Music | Twelfth Night - twelfthnightuk.bandcamp.com

Over deze plaat: de sound is wat vet, wat wel hoort bij progressive rock, maar iets minder bij Twelfth Night die toch wel een wat rauw punk/new wave-randje had. Ik vraag me trouwens af of moderne progrock-liefhebbers ooit van de band hebben gehoord, en of alleen oude fans dit oppikken.