Bob Dylan - Another Side of Bob Dylan (1964)

Eigenlijk is het schandalig dat er bij deze plaat nog geen berichten staan.
Het is niet Dylan's beste, maar het is een belangrijke ommekeer in zijn ouvre. En dus ook belangrijk voor iedereen die ook maar een beetje geintereseerd is in het fenomeen Bob Dylan.

Met deze plaat brak Bob Dylan definitief met de protest- en folkbeweging. Dit deed hij vooral de teksten op dit album. Hij begeleid zichzelf op deze plaat immers nog steeds met acoustische gitaar en mondharmonica en tijdens 'Black Crow Blues' speelt hij voor het eerst piano (hoor die man stampen met zijn voet op de pedalen geweldig! )

Maar even terug naar de ommekeer. De plaat heet niet voor niets Another Side Of Bob Dylan. Schreef hij hiervoor vooral messcherpe protest songs (op The Times They Are a-Changin' zelfs een album lang), nu gaat hij meer op zoek naar zijn inner zelf, zijn andere kant. (Blijft toch mijn favouriete kant van Bob Dylan )

Hij schrijft prachtige teksten over de liefde: 'All I really want to do', 'To Ramona', 'It Ain't Me Babe en het geweldige Spanish Harlem Incident:

Gypsy gal, you got me swallowed.
I have fallen far beneath
Your pearly eyes, so fast an' slashing,
An' your flashing diamond teeth.
The night is pitch black, come an' make my
Pale face fit into place, ah, please!

Hij is grappig in Motorpsycho Nightmare en I Shall Be Free:
(je hoort hem soms zelf grinnikken )

I was shadow-boxing earlier in the day
I figured I was ready for Cassius Clay
I said "Fee, fie, fo, fum, Cassius Clay, here I come
26, 27, 28, 29, I'm gonna make your face look just like mine


Die breuk met de protestbeweging komt het best naar voren in 'My Back Pages' met de legendarische regels:

Too noble to neglect
Deceived me into thinking
I had something to protect
Good and bad, I define these terms
Quite clear, no doubt, somehow.
Ah, but I was so much older then,
I'm younger than that now.


(ofwel vroeger zag ik alles zwart-wit, maar dat was vroeger ik ben nu een stuk jonger)

Maar veel teksten op dit album lijken mij ook eendubbele bodem te hebben. De protest beweging wilde een verlosser, maar 'It Ain't Me Babe . En het is niet dat ik ruzie zoek en over jullie oordeel All I really want to do
Is, baby, be friends with you

En waarom is deze Dylan plaat dan niet zijn beste? Hij is in de haast gemaakt en klinkt daardoor een beetje slordig. Ook zijn sommige nummers soms wat lang en eentonig (Ballad in Plain D is er zo een)

Al met al voor deze plaat een 4,5*

wow echt precies hoe ik erover denk!

goed gezegd!

3.5 zijn stem irriteert me op dit album nogal eens verder staan er natuurlijk een aantal prachtnummers op (all i really want, chimes of freedom )

Zijn stem klinkt af en toe vervelend hier. Ik ben verder ook geen fan van zijn zogenaamde komische nummers zoals I shall be free nr 10 of motorpsycho nitemare.

Maar luister naar I don't believe you, dat is gewoonweg subliem, misschien wel omdat ik min of meer hetzelfde heb meegemaakt. Mijn haren vlogen rechtop.

Mooi plaatje, bijna zo goed als Freewheelin en Times they are a changin.

Dudehere dat is een mooi stukje dat je geschreven hebt, waardoro plots een hoop nummers duidelijkheid krijgen voor mij. Bedankt daarvoor!

All i really want to do en baby it aint me kan je uiteraard ook gewoon interpreteren als Dylan die de liefde van een meisje afwijst. Maar de achtergrondreden die jij uitlegt maken het nog mooier. Mooie albumtitel trouwens.

Best wat toppers op dit album; All I Really Want to Do, Chimes of Freedom, To Ramona, My Back Pages en zeker ook It Ain't Me Babe.

En ja, van de man's stem moet je houden. Of niet natuurlijk.

Ik vind deze best 4 sterren waard.
* * * *

motorpsycho Nitemare, I Shall Be Free en My Back Pages zijn erg lekkere nummers, maar de rest vind ik wat middelmatig.

Ik was een beetje teleurgesteld na deze te beluisterd hebben omdat ik er zoveel van verwachtte na de geweldige "Bob Dylan" en "The Freewheelin'".

Maar ik blijf luisteren...!

Eigenlijk vind ik Dylan's stem het best op dit album. Gewoon 'All I Really Wanna Do' alleen al. Die stem! 'No One Sings Like Dylan' geld hier bovenal . Veel leuke nummers, 'I Don't Believe You' en 'I Shall Be Free' springen er boven uit, al is die laatste wel gedateerd omwille van de referenties naar de Koude Oorlog.

chimes of freedom ken ik, mede door de uitstekende springsteen cover. de rest van het album is mij compleet onbekend. ik zal hem eens huren en als hij meevalt koop ik hem.

Er staan een aantal prachtige nummers op dit album: Spanish Harlem Incident, To Ramona en natuurlijk It Ain't Me Babe.

Ook staan er (naar mijn smaak) een paar zeer vervelende nummers op: Motorpsycho Nitemare en Ballad in Plain D.

Tenslotte bevat dit album een aantal nummers die later tijdens concerten veel beter klonken dan hier in hun oerversie: I Don't Believe You, Chimes Of Freedom en My Back Pages.

Chimes Of Freedom is inderdaad (ik meen in 1988) door Bruce Springsteen op een fantastische manier gecovered voor de Amnesty International Benefit Tour. Dylan heeft het nummer op 31 Oktober 1998 opnieuw opgenomen als duet met Joan Osborne. Deze versie klinkt eveneens alleraardigst!

Ik ben geneigd om Ballad in Plain D een van de beste nummers van deze plaat te vinden. Gewoon, omdat het een verhaal is over hebzucht, jaloezie en wraak zoals ik het later nooit meer heb gehoord in de popmuziek, hooguit door Dylan zelf op Blood on the tracks. Maar hier is Bobby de oerDylan die al blijk geeft van zijn fabelachtige vermogen om epische teksten te zingen, teksten die als een film aan je voorbij trekken.
Daar komt bij dat een aantal andere nummers van deze plaat mij te cryptisch zijn, met te veel al of niet dubbele bodems. Het was begin jaren 60 erg in de mode om intellectualistisch te doen en overal diepe betekenissen in te leggen of te zoeken. Vroeger brak ik me daar het hoofd over, maar nu zie ik het toch meer als een restje adolescenterig indruk willen maken.

Motorpsycho Nitemare: hi-la-risch.

Fraaie plaat van Dylan, al ben ik groter fan van het album hiervoor (The Times They Are A-Changin') en die erna (Bringing It All Back Home). Desalniettemin één die ik graag de revue laat passeren.

De songwriting van Dylan bereikt hier stilaan zijn hoogtepunt. Het moet onderdoen voor zijn twee voorgangers maar luistert toch gemakkelijk weg.
"All I Really Want to Do" is een leuke meezinger, "Chimes of Freedom" is een good old fashioned protest song, "I Shall Be Free, No. 10" en "Motorpsycho Nitemare" zijn tekstueel enorm grappig (wat een droge humor heeft Bobje toch). "Ballad in Plain D" is heel sober maar Dylan maakt er 'n kanjer van 'n song van.
"I'm a poet, I know it" zingt hij in "I Shall Be Free". Gelijk heeft hij.

Dit album is weer wat afwisselender en speelser dan het bloedserieuze The Times They are a-Changin'. Zoals Nihilisme terecht opmerkt is Motorpsycho Nitemare hilarisch. Dit geldt naar mijn mening ook voor I Shall be Free no. 10.

Ballad in plain D had voor mij niet gehoeven. Slaapverwekkend.

Nee hoor, vind ik juist een goeie. Een prachtig tragisch verhaal over schuld. Zie wat ik er hier onder over schreef.Er staan wel een paar andere nummers op die ik een beetje langdradig vind, My back pages en chimes of freedom bijvoorbeeld. Van de platen die SDylan in zijn beginperiode met enkel gitaar en mondharmonica maakte vind ik Another Side toch de minste eigenlijk.

Helemaal mee akkoord. Dit is zelfs een van zijn zwakkere van de eerste 10-15 jaar van z'n carrière.

Ondergeschikt aan zijn voorgangers maar desalniettemin een plaat met een paar juweeltjes Chimes of Freedom en Ballad in Plain D behoren tot de favorieten. I Shall Be Free, No. 10 is een heerlijke voortzetting van het cabareteske geneuzel op het gelijknamige nummer op The Freewheelin.

Beetje lastig om dit te beoordelen...

Het is allemaal erg leuk en alleraardigst, op Chimes of Freedom en Ballad in Plain D na dan - ik heb het niet zo met die lange uitvoeringen van Dylan, vergeef mij. Vrij luchtig album dit en heb een paar keer wel moeten lachen - laat dat maar aan Dylan over.

26, 27, 28, 29, I'm gonna make your face look just like mine

I like Fidel Castro and his beard

Maar Dylan laat ook een andere kant van zichzelf zien, in I Don't Believe You of To Ramona. En die kant zie ik toch liever.

Mijn hart zegt "kom op, dit is fijne muziek die je aan het lachen maakt. Maar gewoon niet te vaak draaien." Maar mijn verdomde hersenen zeggen "Dat cabareteske geneuzel slaat toch nergens op. Ja het is nu nog grappig, maar morgen dan?"

Gelukkig ben ik bijziend .

Ik herken de opmerkingen wel dat dit een beetje een 'turnover' plaat is. De structuur van de liedjes begint wat te veranderen naar het latere geluid. Bijvoorbeeld in 'Black Crow Blues', wat ik dan ook meteen één van de betere liedjes van dit album vind. Hier en daar is dit album een beetje plichtmatig met minder vuur en scherpte dan de 2 voorgangers. Hierna brak de eerste gouden periode aan, te beginnen met 'Bringing It All Back Home'.

Dit is toch zeker een behoorlijke plaat, zeker aangezien hij in een nachtje is opgenomen onder het genot van een aantal glazen wijn in de studio...

Persoonlijk ben ik van mening dat er 5 absolute kroonjuwelen deel zijn van dit album, namelijk: Chimes Of Freedom (alhoewel de bootleg-versie van het Newport Folk Festival 1964 NOG epischer is...), To Ramona, My Back Pages, I Don't Believe You en Ballad In Plain D.

Met name die laatste ''leest'' bijna als een pagina uit Dylan's dagboek uit die tijd en zijn toenmalige relatie met vriendin Suze Rotolo.

Chimes Of Freedom van Newport 1964 is overigens geen bootleg meer. Deze uitvoering is inmiddels legaal te beluisteren op No Direction Home - The Bootleg Series Vol. 7 en integraal te zien op de dvd The Other Side Of The Mirror (zeer aan te raden trouwens!)

Wat betreft je kroonjuwelen, Antonio, daar kan ik slechts ten dele in meegaan. My Back Pages is een geweldig nummer, maar van deze uitvoering kan ik niet echt genieten. En dan Ballad In Plain D. Naar mijn stellige mening is dit echt geen goede song. De inhoud is veel te persoonlijk en teveel op de man (in dit geval vrouw) gespeeld en de uitvoering is ronduit vervelend.

Dylan spuit gif op Ballad In Plain D. Op zich is daar niets mis mee; hij doet dit in Idiot Wind ook op briljante wijze (en met metaforen!). Bij Idiot Wind voel je de emotie. Op Ballad In Plain D. voel ik die emotie totaal niet. Dylan klinkt hier eerder als een verongelijkte puber die tegen een journalist van RTL Boulevard op platte wijze uit de school klapt over zijn privé-leven.

Zelf heeft hij er in een interview met Bill Flanagan in 1985 het volgende over gezegd:

"That one I look back and I say, 'I must have been a real schmuck to write that'. I look back at that particular one and say, of all the songs I've written, maybe I could have left that one alone [...] There are certain subjects that don't interest me to exploit. And I wouldn't really exploit a relationship with somebody. Whereas in 'Ballad In Plain D', I did. Not knowing that I did it. And at that time my audience was very small. It overtook my mind so I wrote it. Maybe I shouldn't have used that"

Op het moment dat Another Side Of Bob Dylan werd opgenomen had Dylan drie andere songs klaarliggen: I'll Keep It With Mine, Mama You Been On My Mind en Mr. Tambourine Man. Alle drie van een veel hoger kaliber dan Plain D. Zoals ook later in zijn carriere is gebleken was Dylan ook hier weer een slecht keuzeheer...

Maar dat Dylan Ballad in Plain D later afviel betekent nog niet dat het inderdaad ook slecht IS. Het is een verhalende song op een album dat voor een groot deel uit wat minder toegankelijke teksten bestaat.
Dat is ook niet zo erg, maar in Plain D wordt het nu eens een keer zonder dubbele bodems en beeldpraken gezegd. Hij had het niet op de zus van Suze Rotollo die zijn geliefde tot dan was geweest.
Ballda in Plain D is, net als It ain't me babe een wrange reactie op het verbreken van die relatie.
Het is net als een kwaaie brief of email die je stuurt aan je ex. Later denk je: dat had ik niet zo moeten doen, maar dat doet niets af aan de emotie en de autenthiciteit van die brief op dat moment.

Je hebt gelijk, bertus. Ik heb het wellicht te zwaar aangezet door te beweren dat het naar mijn mening geen goede song IS. Laat ik zeggen dat ik niet van deze song kan genieten en dat heeft voor een groot deel te maken met de ondubbelzinnigheid van de tekst.

Overigens zit er wel een mooie mondhamonika-solo in Plain D...

Och, ik hoef Plain D ook niet vaak te horen. Maar dat geldt eigenlijk voor deze hele plaat. Hierna kwamen zijn echt grote 3. Bringing it all back home, Highway 61 en Blonde on Blonde. Daar luister ik veel liever naar.

Dit is inderdaad waar, toch zijn er naast de legaal uitgekomen opnames, ook nog een aantal schitterende liveversies. Zo is ook de versie Chimes Of Freedom van Newport 1964 meerder keren uitgebracht. En ik moet zeggen de ene klinkt nog beter dan de andere, wat een bezieling.
En het is juist deze bezieling die de muziekaal 'simpele' (ik bedoel zang en gitaar) nummers hun kracht geeft.
En is het eigenlijk met bijna alle nummers op dit album. Ze zijn erg goed te pruimen, maar er is altijd een betere liveversie. Dat is ook de reden dat ik dit studioalbum bijna nooit opzet, maar meer de concerten uit diezelfde periode.



Volgens mij is dat ook de reden dat albums als Bringing it all back home, Highway 61 en Blonde on Blonde veel beter tot hun recht komen als studioalbum. Deze zijn muzikaal al veel beter omlijst.

Op zich een sterke folkplaat, maar deze heeft een beetje de pech dat 'ie na The Freewheelin' Bob Dylan en The Times They Are A-Changin' uitkwam. Bob hanteert nu voor het vierde album op rij hetzelfde recept. De nummers zijn steeds in dezelfde stijl: simpele, akoestische folkdeuntjes met een prominent aanwezige mondharmonica. Met zo weinig afwisseling gaat het een keer vervelen, en dat moment heb ik nu bereikt denk ik.

De twee voorgangers zijn vergelijkbare platen, maar wel een klasse beter. Vandaar dat ik deze niet vaak draai.

The Byrds coverden 'Chimes of Freedom', 'My Back Pages', 'Spanish Harlem Incident' en 'All I Really Want to Do', en hun covers vind ik toch een stuk beter dan deze versies van Bob.

JUDAS !!!

Dit is het enige studio-album van Bob Dylan tot en met Blonde On Blonde dat ik nog niet had besproken, dus ik dacht: laat ik dat ook maar eens doen. Geen uitschieter, maar dat is voor mij geen enkel album va Dylan dat ik ken. Dit is gewoon het niveau wat ik van hem gewend ben, een aantal (zeer) sterke nummers, een aantal nummers waar ik niks mee kan, en de rest is wel aardig. Ik snap dan ook niet waarom dit album van hem minder populair is.

Het begint met het aardige All I Really Want To Do, wat overduidelijk met plezier uitgevoerd wordt. Dit verhoogt voor mij ook zeker het luisterplezier. Het is een rustig nummer, maar toch hoor je het enthousiasme, en hij zingt het refrein natuurlijk niet al te zuiver, maar ondanks dat ik al niet veel met Dylans zang heb, vind ik het hier wel wat hebben. Ik moet het echter niet te vaak horen. Best aardige opener.

Black Crow Blues is een vrolijk niemendalletje, niets bijzonders. Spanish Harlem Incident is wel aardig, fijne tekst, ik kan hier echter niet zoveel met de zang, wat toch wel weer jammer is.

Vaak kan ik niet zoveel met de lange nummers van Dylan, vind ik ze al snel saai en eentonig worden. Je zou zeggen dat ik dat ook zou moeten hebben met het zeven minuten lange Chimes of Freedom, maar op onverklaarbare wijze vind ik dat juist wel een heel erg mooi nummer en gaat het me niet vervelen! Fijne tekst, fijne melodie, de zang zit op het randje, maar dat heb ik sowieso heel vaak met Dylan.

I Shall Be Free stelt muzikaal niet veel voor, en wordt behoorlijk slecht gezongen, maar is wel erg grappig, wat het nummer nog enigszins redt. Het duurt me wel wat te lang.

To Ramona is Bob Dylan op z'n best, erg mooie melodie/compositie, en voor zijn doen ook zeer mooi gezongen. Gewoon een erg mooi liedje, misschien wel het hoogtepunt van het album.

Motorpsycho Nitemare is weer ontzettend grappig. Beetje hetzelfde verhaaltje als I Shall Be Free, maar dan beter. Wat een humor heeft deze man, zeg, een van de weinige nummers waarbij ik hardop moet lachen, en niet alleen de eerste keer dat ik hem hoor.

Bij My Back Pages aangekomen heb ik het ondertussen wel weer een beetje gehad met Dylan, of het ligt er gewoon aan dat het nummer behoorlijk zeurderig is. En de zang verschrikkelijk. Mooie compositie hoor, maar dat weet het nummer niet te redden.

I Don't Believe You is niet zo heel bijzonder, maar luistert lekker weg. Aardig albumopvullertje, maar meer ook niet. Maar dan...

Oh nee, weer zo'n lang nummer! Ballad in Plain D duurt zelfs 8 minuten! En hier trek ik dat niet, vooral omdat ik het nummer sowieso al erg saai vind, na een minuut val ik al zowat in slaap. 8 minuten is me dus echt veel en veel te lang.

It Ain't Me, Babe is dan nog een aardige afsluiter, maar veel weet het niet meer bij me teweeg te brengen. Het gaat zo aan het eind van een Dylan-plaat en vooral na dat lange Ballad in Plain D nogal langs me heen. Lang geen slecht nummer echter, dat niet.

Uiteindelijk is de conclusie bij bijna alles Dylan-albums hetzelfde, maar omdat ik bijna altijd ook wel weer een of een paar mooie nummers weet te vinden (en lang niet altijd singles) is het toch altijd weer de moeite waard om de albums te beluisteren.
De conclusie is dus dat ik er gemengde gevoelens bij hem, het hoogtepunt To Ramona is prachtig, maar de minste nummers zijn dan weer echt tergend. Dus ga ik maar weer voor de gulden middenweg, bijna dan. 3*

Op zich een goed album van Bob Dylan en qua muzikaal karakter vergelijkbaar met zijn vorige twee albums (The Freewheeling Bob Dylan en The times they are a-changin').
Another side van Bob dylan vind ik meer ingetogen met prachtige songs zoals Chimes of Freedom, To Ramona, Ballad in plain D, en It ain't me babe.
Ben wel liefhebber van de Bob Dylan met gitaar en mondharmonica, maar de albums die hierna komen tot en met Blonde on Blonde vind ik ook zeer goed.

Dit album pakt mij het minst van zijn jaren 60 werk.
Word er een beetje zwaarmoedig van.
Opzich geen slechte songs maar heb moeite de plaat af te luisteren.
3 sterren nu.