Opposition - Empire Days (1985)

De sound van dit album staat al redelijk veraf van het geluid van Breaking the Silence vind ik. Ik vind deze plaat bijlange niet slecht, maar ik had misschien toch beter eerst een tussenplaat (Intimacy of Promises dus) gekozen om als tweede te beluisteren. Op veel te veel nummers haalt de lichtvoetige pop/rock teveel de bovenhand naar mijn goesting, maar daartegenover staat dan dat er een absoluut 5* nummer op staat, zijnde War Zone, niet toevallig het nummer met het meeste post-punk gehalte. Verder ben ik ook onder de indruk van The World's Firts Vitaphone Announcement dat zowaar industrial trekjes krijgt à la Clock DVA - met die radio/nieuwslezerstem. Ook nummers Empire Days, First Suspect, Someone To Talk To en vooral opener Five Minutes (misschien het derde 5* nummer) kunnen me enorm bekoren. Ik kom aan een gemiddelde van 3,75*, maar aangezien ik BtS globaal beter vind, krijgt deze een 3,5*

Bij het opzetten van deze plaat wordt meteen duidelijk dat het geluid van Opposition is verschoven. En niet in de goede richting, want het openingsnummer is een AOR-nummer dat zo van REO Speedwagon had kunnen zijn. Gelukkig is het postpunk-geluid niet helemaal verdwenen, maar de duistere en beklemmende sfeer van de eerste twee platen is hier nergens te bekennen. En dat vind ik jammer, want dit lichtvoetige geluid is niet helemaal my cup of tea.

Toch luistert het best wel lekker weg, totdat Opposition zich aan een tenenkrommende ballad vergrijpt: If that wasn't love. Dat is toch wel het laatste wat ik (gezien het hoge stemgemiddelde) op een plaat van Opposition had verwacht. Op het nummer Who's been telling you lies gloort er even hoop: daar hoor je het geluid van Breaking the Silence en Intimacy even terug, maar zonder het niveau van deze platen te halen.

Tja, AOR, een rockballad en voortkabbelende middelmaatwave, meer dan 2,0* kan ik er niet van maken.

Ik was aanvankelijk nogal nieuwsgierig naar dit plaatje, maar nadat Cygnus zijn review plaatste werd ik toch een beetje bang. Normaal gesproken trek ik me bar weinig aan van die knul, want er komt over het algemeen veel onzin uit, maar op gebied van postpunk/new wave hebben we toch een redelijk overeenkomende smaak.

Beladen met allerlei vooroordelen zette ik het plaatje op. Ik hoorde dezelfde AOR en vraag me werkelijk af waar de spanning, donkere sfeer en power van bijvoorbeeld Breaking the Silence is gebleven.

Wat ik hoor zijn liedjes die net zo goed van een Sting-album hadden kunnen komen. Het is misschien een fijne plaat voor de achtergrond, maar dit kan mij verder zeer moeilijk boeien.

2,5*

We zijn inmiddels 13 jaar verder dus ik ben benieuwd naar je score.

Ook dit is voor mij een belangrijk album uit de jaren 80, net als de voorgangers helemaal grijs gedraaid. Dit had eigenlijk een groter commercieel succes moeten worden omdat het best wel een ambitieus (concept) album was maar waarschijnlijk toch te luchtig voor de oude wave fans en toch te apart voor het mainstream publiek. En dan val je dus tussen de wal en het schip. In Nederland is dit toch lange tijd een onbekende band gebleven maar in Frankrijk had de band een behoorlijke following. Dat is ook de reden dat bassist Marcus Bell al vrij vroeg naar Parijs verkaste en de UK voor gezien hield. Dit is eigenlijk het laatste klassieke Opposition album, hierna werd het meer poppy met Blue Alice Blue en War Begins At Home (ook beide prima) en daarna ging het steeds verder bergafwaarts met diverse bezettingswisselingen.