Black Swan Lane - Vita Eterna (2019)

Wat een fantastische plaat is dit weer. Openingstrack Pure is meteen raak en misschien wel een van hun allerbeste tracks ooit. Samen met Tremble de absolute vaandeldragers van dit album. Maar BSL levert eigenlijk een constante kwaliteit met ieder album wat ze uitbrengen. Verrassend is track Happy waarmee ze voor het eerst wat ruwer/rockerig willen overkomen. Wat mij betreft niet nodig en niet voor herhaling vatbaar. De link met The Chameleons blijft ook op dit album weer intact. Muzikaal gezien maar ook qua gastoptredens. Waar in het verleden zanger/bassist Mark Burgess op verschillende albums een bijdrage leverde en ook leden van The Sun and The Moon, is het dit keer gitarist Dave Fielding. Te horen op diverse tracks met gitaar en zijn typische E-Bow.

Heerlijke cd.
Wel weer veel van hetzelfde: standaard repeterend riedeltje, de donkere stem van Mark Burgess en daar om/door/over heen allemaal heerlijke gitaartapijtjes. Bijzonder vind ik dat er dus in geen enkel nummer een echte gitaarsolo zit terwijl de gitaren toch erg prominent aanwezig zijn.
Beste nummers voor mij "Tremble" en "Shadow of the Star. "Happy" is een vreemd tussen "Doors"-je.
Deze plaat maakt de herfst wat aangenamer, hopelijk komt BSL ook nog even langs in Nederland om alles live te spelen.

Dit keer geen bijdrage van Mark Burgess, maar gewoon zanger Jack Richard Sobel. Ik begrijp inmiddels dat een Europese tour wederom niet komt. Erg jammer.

Een hele fijne plaat,alleen Happy had niet gehoeven,maar dat is persoonlijk.Vind deze tot nu toe 1 van de betere van BSL.

Mooi album met wederom een prachtige hoes, sympathieke man ook die Jack Sobel. Hij snapt wel hoe het allemaal moet, in principe klopt bijna alles wel aan dit concept. Het heeft alle ingrediënten waar deze band in de jaren 80 heel populair mee geworden zou zijn. Daar zit ook een beetje de crux, de jaren 80 zijn voorbij en er is denk ik (onterecht) geen groot platform meer voor dit soort bands. Er is goed geluisterd naar bepaalde bands uit de jaren 80, vooral de Chameleons, maar ook Sad Lovers & Giants hoor ik er in terug. Ik heb alle platen van deze band en blijf het goed vinden maar het is op een gegeven moment wel veel van hetzelfde. Gelukkig is Kwasi Assante nergens meer te bekennen, daardoor ben ik op een gegeven moment wel even afgehaakt. Mark Burgess mag van mij elke plaat terug komen om een paar nummers te zingen, die man blijft iets bijzonders hebben. Jack Sobel heeft echter zelf ook een prettige stem en het gitaarwerk op dit album is ook prima. Ik heb alle respect voor dit soort mensen die gewoon nieuwe platen blijven maken. Carlo van Putten (WRT/Convent) en Mark Ritsema (Raskolnikov/Spasmodique) zijn ook van die doorzetters. Hopelijk krijgen ze ooit de waardering die ze verdienen voor hun muzikale projecten.

Inmiddels voeg ik ook Slip hier aan toe. Wat een juweeltje...

Mag ik zeggen dat Black Swan Lane en Sophia veel op elkaar lijken. Ik kende eigenlijk alleen het prachtige Blue always van BSL. en nu heb ik Tremble , Relax and Breathe , Below the sound ook beluisterd [random YT] en ik vind het prachtig. Het doet mij ook denken aan de band Blessing in Disguise. album Morpheus.

Wat een topplaat dit zeg!!

Hebben die geen lp’s????

Mijn eerste kennismaking met BSL. Eerst maar eens de vijf videoclips hier toegevoegd en die vind ik een mooie toevoeging tijdens beluistering. Het doet me ook wel denken aan Echo & The Bunnymen (zowel het vroegere als hun latere "revival" werk), mede door de stem van de zanger denk ik en doordat hun revival postpunk ook wat minder puntig was geworden. Ook dikwijls associaties met The Church om een of andere reden. Het album heeft een paar uitschieters (Pure, The Prisoner, Slip) en een licht tenenkrommend skipmoment (Happy). Ondanks de mooie melodieën ligt eentonigheid en 'veel van hetzelfde' toch ook wel wat op de loer en klinkt het hier en daar net wat te gladgestreken; de jangle-gitaren bijvoorbeeld hadden naar mijn smaak wel iets meer scherpe kantjes kunnen gebruiken en gaan nu veelal op in de uitwaaierende productie. Voor liefhebbers van deze stijl zou ik de band meadowlake uit ons eigen land wel willen aanbevelen, die spelen ook post punk in een zelfde passievolle dromerige stijl en hebben het kwalitatief ook uitstekend voor elkaar.