Burial - Tunes 2011 to 2019 (2019)

Enkele 5* tracks (Come Down To Us, Loner), maar ook wat mindere (Subtemple, Young Death). Burial is de laatste tijd wat minder sterk, maar alles daarvoor is voor mij creme de la creme. Voor deze verzameling 4*.

Vreemd, ik zou toch zweren dat ik deze 1 of 2 dagen terug al op MuMe heb gezien, maar dan met wat meer berichten (Mjuman onder andere als m'n geheugen met niet in de steek laat). Ben ik geestelijk de weg een beetje kwijt of is er een minder dramatische verklaring?

Ik denk dat je in de war bent met de artiestenpagina, daar staat wel een bericht van mjuman.

Helemaal juist - daar gaf ik ook al aan dat dit toch wel een gemankeerde release is: a. beperkt in de tijd; b. beperkt door het aantal tracks.

Ik heb eind vorig jaar alles wat ik op 12" had gedigitaliseerd, de ontbrekende tracks (ook die met Zomby en Four Tet, en Massive Attack vs Burial) in FLAC-formaat gedownload via Hyperdub of Juno, incl ook South London Boroughs (uit 2005) en op cd('s) gebrand, 4 stuks. Vind dit dus geen interessante release, ook omdat de tracks van voor 2011 veelal boeiender vind dan de latere.

Maar dit is gewoon een verzameling van de ep's na 2011 toch? Ik had ook liever wat remixen en misschien een paar nieuwe tracks erbij gezien. Beetje jammer dit, zal het dan ook niet aanschaffen.

Ik heb alle tracks op vinyl maar een cd’tje is wel zo handig. Overigens doen mensen die Burial niet kennen en m een keer willen checken, er goed aan met cd2 te beginnen.

Zie dit nu pas, maar dat blijkt het inderdaad te zijn, werd daar blijkbaar al over deze release gepraat voordat ie op de site stond. Blijk ik toch niet vroegtijdig dement te zijn, pak van m'n hart.

Redelijk compleet. Mis alleen Rodent. Pre Dawn, Indoors en Temple Sleeper missen ook, maar die zijn uitgebracht op een ander label.

Wordt toch weer helemaal in Burial's domein gezogen door deze verzameling. Wat een parel blijft Rough Sleeper hè. En wat ik ook probeer, Come Down to Us blijft te kazig voor me, ondanks alle lof overal.

In die opmerking kan ik me wel vinden; toen de 12" uitkwam, vond ik dat al het minste nummer van de schijf - schmierend, een beetje Burial goes Tros (muziek op het plein).

Phoeh, kan het niet meer oneensch zijn met jullie. Wat een melancholisch meesterwerk, echt griezelig goed.

Die laatste combinatio is een contradictio interminalis. Maar omdat ik niet de minste ben, noem ik wat films ter vergelijking: Come Down to Us verhoudt zich tot bijv Kindred als Eyes Wide Shut (Stanley Kubrick, 1999 met TomCruise en Nicole Kidman tot Cul de Sac (Roman Polanski, 1966 met o.a. Donald Pleasence). Tip: die tweede is een arthouse film (gemaakt met een budget van ca 135.000); de andere meer voor de grote theaters (budget ca 60.000.000).

Gewoon blijven luisteren, vroeg of laat valt de euro (het kwartje, de frank).

Ik vind Eyes Wide Shut een heerlijke film

Ik wilde Come Down To Us de Bohemian Rhapsody van de elektronische muziek noemen, maar daar doe ik het misschien mee te kort.

Als ik Burial was, zou ik je prompt blokkeren/ontvrienden. Mijn idee was dubstep goes X-mas.

Queen noemen, bij een track van Burial, is voor mij echt een teken dat de moderne mensch niet zonder een Tom(2*) kan in zijn queeste - in het kader van Sinngebung des Sinnlosen - naar zin en authenticiteit.

Overigens vind ik James Blake - Limit To Your Love - YouTube ook wel in die sfeer passen, alleen blijft dat nummer door de breekbaarheid (en de wobble, wobble) - vs de schmierderigheid van Come down to us ("en nou die foontjes de lucht in") - wel aan de goede kant

Bijna 2,5 uur Burial is voor mij iets te veel van het goede. Maar eerlijk is eerlijk, het blijft wel een fascinerende artiest. Er zitten echt een aantal parels van tracks tussen, met voor mij Kindred als hoogtepunt.

Overigens vind ik het wel jammer - en vreemd - dat de nummers Rodent en Old Tape niet op deze compilatie staan. Old Tape is inmiddels uitgegroeid tot een van m'n favoriete nummers van 2019 en daarmee ook een van mijn Burial favorieten.

Dit op shuffle levert een prima playlist op. Al maakt het ook duidelijk dat Burial afgelopen decennium niet altijd even raak schoot, waarbij ik eigenlijk uitsluitend op enkele nummers van de eerste helft doel.

Een aardige collectie van 2,5 uur die ook nog samenhangend over lijkt te komen. Er zitten een paar pareltjes tussen die ik graag nog terug luister, maar over het algemeen gaat Burial ook wel een beetje vervelen (wie doet dat niet na twee uur?). Come Down To Us maakt veel goed. Wat een ontzettend prachtig stukje filmisch geluid. Je vergeet haast dat je niet naar iets aan het kijken bent!

Die eerste twee nummers zijn net ambient ofzo, niet de kant van Burial die ik ken of verwacht had

Als liefhebber van het eerste uur is voor mij alleen de eerste schijf interessant.
De rest van het materiaal had ik al op CD of vinyl. Opener State Forest is wat mij betreft al gelijk raak, een typische donkere Burial track. En zo gaat het gestaag door tot de afsluiter van de eerste schijf, Claustro. Het enige uptempo nummer, en voor mij een behoorlijke domper. Laat dat aan anderen over. Voor Burial instappers is dit album echt meer dan prima, het is lang, vrij geniaal en uniek in zijn soort.

Ook al ben ik niet kapot van Come Down To Us en ook Hiders leunt net iets te dicht aan bij het melige (hoewel het ook typisch Burial is om hier toch ook weer netjes weer terug van weg te manoeuvreren) toch vind ik dit een essentiële Burial release. What is not to like? Een groot deel van zijn EP's op 1 verzamelaar en toch een mooie doorsnede van zijn evolutie. De eerste nummers zijn ruwer en meer basic maar ook dat bevalt me als liefhebber van dit soort nummers. Toch nog maar eens vermelden dat Rival Dealer, Kindred en Ashtray Wasp nummers zijn die gewoon niet stuk te draaien zijn.
Burial creëert een eigen universum met muziek die niemand anders maakt en is hier op de top van zijn kunnen.