ṡonnoṿ - Ujoothea (2019)

Puur uit nieuwsgierigheid heb ik me maar eens aan een album gewaagd van Ivan Gomzikov, dat hij uitgebracht heeft onder de sonnov vlag.

Ik ken een aantal albums van hem die o.a. als artiestenaam Demiurge Urizen of Astral & Shit hebben.
Daar zit behoorlijk heavy spul tussen. Bijna niet doorheen te komen.
Luister je eigenlijk niet voor je plezier naar.

Maar deze Ujoothea is dan wel een heel ander verhaal.
Rustige, vloeiende drones die als het ware voortkabbelen.
De geluiden die je oren bereiken zijn een soort vloeibaar, als ik het zo maar eens mag uitdrukken.

Zo'n album om lekker bij weg te zakken, maar nog net genoeg bij bewustzijn om het gebodene waar te nemen. Het lijkt me dat dit soort muziek zelfs meditatief zou kunnen werken. Bij mij gaat het althans wel zo. Goede tegenpool voor de harde en agressieve muziek die ik soms overdag tot mij neem.
Het Yin en Yang principe, zeg maar.

Wat mij betreft mag er wel wat meer interesse en/of belangstelling zijn voor de albums van Ivan.
Het zal niet ieders smaak zijn, maar wie niet waagt, die niets weet.