Drive-By Truckers - The Unraveling (2020)

Al ruim twee decennia spelen Drive-By Truckers een belangrijke rol in de Amerikaanse southern rock & roll scene. Ze worden door velen gezien als een van de beste alternatieve countryrock bands ooit, mij incluis. Ooit maakte Jason Isbell deel van de band uit, anno 2020 vormen Mike Cooley en Patterson Hood de frontmannen.

Met The Unraveling wordt het dozijn studioalbums vol gemaakt. Men gaat zowel tekstueel als muzikaal verder waar men met voorganger American Band gebleven was. Voor Patterson Hood is “politics is personal” en ziet derhalve The Unraveling als een bijzonder persoonlijke plaat. Het bewind van Trump heeft Amerika weinig goeds gedaan en vormt uiteindelijk andermaal een grote inspiratiebron voor de band.

De heren bleken echter last van een writer’s block te hebben : “How do you put these day to day things we're all living through into the form of a song that we (much less anybody else) would ever want to listen to? How do you write about the daily absurdities when you can't even wrap your head around them in the first place? I think our response was to focus at the core emotional level. More heart and less cerebral perhaps. Eventually the songs did come, some in mysterious ways.”.

Sommige songs kwamen van heel dichtbij, zoals het door Cooley geschreven Grievance Merchants over de verspreiding van blank supremacistisch geweld dat we de afgelopen jaren hebben gezien. Cooley schreef het naar aanleiding van de moord op de vriend van hun babysitter aan boord van een trein in progressief Portland.

De laatste jaren heeft Amerika te maken met een toename van schietincidenten in scholen en kerken, racisme, zelfmoorden (door overdoses). Ook de grensproblemen eisen hun tol. Aangehouden kinderen worden opgesloten in kooien. De verontwaardiging hierover leidde tot Babies in Cages.

Zoals eerder aangegeven het schrijven van de liedjes was een lang en moeizaam proces, het opnemen werd een verademing en dat is goed te horen. De band klinkt buitengewoon gedreven. Voor het opnemen nodigde men Patti King (The Shins), violiste/arrangeur Kyleen King (Brandi Carlile) en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars) uit.

The Unraveling is een plaat bij uitstek om geregeld de volumeknop omhoog te draaien, zoals bijvoorbeeld bij Armaggedon’s Back in Town, een nummer wat ook geschreven had kunnen zijn door The Boss. Stilzitten bij Slow Ride Argument is onmogelijk en wat ongetwijfeld tot een favoriet gaat uitgroeien bij liveoptredens. De band zal dit jaar gelukkig twee keer te zien zijn op de Nederlandse podia, het optreden in Raalte is zelfs gratis.

The Unraveling behoort voor mij tot de allermooiste in hun al imposante oeuvre, hopelijk kan het ook nog zijn positieve steentje bijdragen in de komende Amerikaanse verkiezingsstrijd.

Drive-By Truckers live:

01-06 RAALTE: Ribs and blues festival
07-06 AMSTERDAM: Paradiso

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Drive-By Truckers - The Unraveling - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Drive-By Truckers - The Unraveling
Drive-By Truckers ziet dat het er onder Trump zeker niet beter op is geworden in de VS en combineert donkere teksten met gedreven en gloedvolle Americana

Drive-By Truckers draait al meer dan twintig jaar mee, maar heeft nog steeds de energie van een stel jonge honden. De band liet in 2016 een andere kant van zichzelf horen met het maatschappijkritische American Band. Op The Unraveling is de band nog wat kritischer en schetst het een gitzwart beeld van Trump’s Amerika. Ook in muzikaal opzicht verkeert de band in topvorm en wordt er nog altijd geschakeld tussen countryrock, Southern rock en alles er tussenin. The Unraveling is een vaak betrekkelijk ingetogen album vol geweldige gitaarwerk en gepassioneerde vocalen, maar af en toe mag het gas er op. Geweldige plaat!

Toen ik aan het eind van de jaren 90 voor het eerst kennis maakte met de muziek van Drive-By Truckers, hoorde ik een leuke maar verder niet heel opzienbarende band, die invloeden uit onder andere de countryrock en Southern rock aan elkaar smeedde.

Een meesterwerk verwachtte ik op dat moment absoluut niet van de band uit Athens, Georgia, maar dat meesterwerk lag er in 2001 opeens wel in de vorm van Southern Rock Opera, dat anderhalf uur lang imponeerde met rockmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Sindsdien heeft de Amerikaanse band een aardig stapeltje albums afgeleverd en ze zijn allemaal goed.

Het deze week verschenen The Unraveling is de opvolger van het alweer uit 2016 stammende American Band. American Band liet nog altijd een geweldige rockband horen, maar het was voor Drive-By Truckers begrippen ook een behoorlijk donkere plaat. American Band keek naar de Amerikaanse samenleving van dat moment en het leverde een somber beeld op.

Het deze week verschenen The Unraveling is, zeker vergeleken met zijn voorganger, weer gestoken in een kleurigere hoes, maar dat zegt niets over de staat van het vaderland van de leden van de band uit Athens, Georgia. The Unraveling schetst een nog wat somberder beeld van de Verenigde Staten, want het is er onder Donald Trump niet beter op geworden. Integendeel.

Drive-By Truckers stelt de misstanden in de Verenigde Staten nog wat nadrukkelijker aan de tand in de vlijmscherpe teksten op het album, die stilstaan bij thema’s als immigratie, racisme, armoede, uit de hand gelopen wapenbezit en grootschalig gebruik van zware pijnstillers (in de VS verantwoordelijk voor 150 doden per dag). Het voorziet de songs van inhoud en passie, waardoor Drive-By Truckers direct met 1-0 voor staat.

Ook in muzikaal opzicht is The Unraveling een overtuigend album. Net als op het vorige album worden ingetogen tracks afgewisseld met stevigere tracks en variëren de invloeden van lome countryrock tot stevige Southern rock (van Neil Young via R.E.M. naar Lynyrd Skynyrd). Drive-By Truckers heeft al deze invloeden opgenomen in een geheel eigen blend binnen de Amerikaanse rootsmuziek en klinkt als een goed geoliede machine.

Zoals altijd is het gitaarwerk op het album van een bijzonder hoog niveau, maar ook de vocalen op het album zijn uitermate trefzeker. Patterson Hood en Mike Cooley hebben allebei een duidelijk eigen stijl, wat zorgt voor flink wat diversiteit. Ik had in het verleden altijd een voorkeur voor het stevigere werk van de band en ook op The Unraveling springen de songs waarin de gitaren los mogen gaan er makkelijk uit, maar het zijn de ingetogen songs vol donkere verhalen over de Verenigde Staten van Trump die door de ziel snijden. Het zijn ook de songs die domineren op het album.

Drive-By Truckers draait inmiddels meer dan 20 jaar mee, maar klonk nog niet vaak zo gepassioneerd, betrokken en urgent als op The Unraveling, waarop donkere teksten en geweldige muziek elkaar op bijzondere wijze weten te versterken. Waar de teksten zwaar en donker zijn, speelt de band betrekkelijk losjes en heeft het op The Unraveling een mooi open geluid, dat prachtig uit de speakers galmt en dat aan het eind nog 8 minuten lang een prachtige psychedelische injectie krijgt.

Iedereen die American Band in 2016 schaarde onder de beste albums van Drive-By Truckers, zal ook genieten van The Unraveling, maar het maatschappij kritische album verdient wat mij betreft ook een veel breder publiek. Wat een wereldband, wat een hoede plaat. Erwin Zijleman

Na politieke plaat American Band, briljante plaat trouwens nu dan na lang wachten the Unraveling. Was het het wachten waard? Nu geen nood, een volmondig yes yes en yes. Logisch vervolg ook. Eveneens politiek geladen ja. Ook.al komen ze uit het zuiden, ze weten damned wel wat er loos is en dat het niet goed is. Prachtige songs weer, zeer afwisselend, ingetogen dan wel rocking. Laat de muziek voor zich spreken. Het jaar is nog pril maar zeker nu al een kanshebber voor plaat van het jaar. Een consistente plaat dan ook, verpakt in sprekende teksten en pakkende betekenisvolle songs. Wat wil je dan nog meer. Afsluiter Awaiting Resurrection een absoluut passend einde, briljant nummer, lekker lang ook nog eens, spannend in de opbouw. Laat de Truckers maar gaan, keep on truckin' yeah.

Wat een teksten staan erop dit The Unraveling van the Drive-By Truckers. Zij ontrafelen hier 21st Century USA. En niet bepaald op een positieve manier, zoals ook op dat nummer zelf te horen is en bijvoorbeeld op Babies in Cages. Die laatste songtitel zegt eigenlijk al genoeg.
Bij dit soort teksten hoort intense muziek en dat weten ze wederom fraai neer te zetten, op hun eigen southern- bluesrock, country, world, roots manier. Er zit ook flink wat afwisseling in dit album en er staan eigenlijk alleen maar sterke songs op. Normaal pik ik er toch een paar uit, maar dat lukt me hier niet. Over de gehele linie is dit een ijzersterk album, met echt confronterende teksten. Wake Up Everybody zongen Harold Melvin & the Blue Notes al. 45 jaar later horen we The Drive-By Truckers dit op hun manier doen op The Unraveling.

Ik heb een beetje een moeilijke band met Drive-By Truckers. Een aantal van hun nummers vind ik echt héél goed. Carl Perkins' Cadillac vind ik bijvoorbeeld één van de beste nummers ooit geschreven. Ook een aantal van hun albums vind ik (quasi) in z'n geheel goed, zoals The Dirty South en Go-Go Boots. Maar vaak pakt de mayonaise ook niet, zoals ook op dit album.

Mijn voornaamste conclusie doorheen de jaren, is dat ik eigenlijk niet echt fan ben van Patterson Hood. Begrijp me niet verkeerd, de man schrijft kwalitatief gezien gewoon goede nummers. Maar om de één of andere reden komen ze bij mij zelden echt binnen. Mijn lijst van favoriete DBT-nummers bestaat dan ook bijna volledig uit nummers die geschreven zijn door Mike Cooley en in een vroeger tijdperk ook door Jason Isbell.

Door de goede commentaren heb ik dit album toch geprobeerd. Een hoop luisterbeurten verder, kom ik tot de conclusie dat het allemaal wel mooi klinkt, maar dat geen enkel nummer me echt bijblijft.

Grievance Merchants heb ik als favoriet aangeduid, toevallig weer een nummer geschreven door Mike Cooley, waarvan er op dit album jammer genoeg (voor mij) maar 2 staan.

3*

Uitstekende plaat van Drive-By Truckers, hun eerste van 2 in 2020. Het gros van de songs (7/9) werd geschreven door Patterson Hood; de overige 2 (track 3 en door Mike Cooley. De maatschappijkritische teksten zijn in dit door een hardnekkig virus, diverse natuurrampen en naar autocratie lonkende hooghartige brulboeien geplaagde jaar relevanter dan ooit.

De manschappen van deze geroutineerde southern rockband spreken zich onder andere uit tegen racisme, wapengeweld en sociale ongelijkheid, en doorprikken op verhelderende wijze de illusie van de Amerikaanse droom. Zo wordt de armoede en wanhoop en hoe het systeem daar genadeloos van profiteert in 21st Century USA messcherp gefileerd:

"In a town that's named for razor blades;
All American but Chinese made;
Folks working hard for shrinking pay;
21st century USA!"

Een ander hoogtepunt is het schrijnende Babies in Cages, dat opent met wat mistroostig klinkend gitaargetokkel, om zich daarna tot wat funky en loom klinkende americana te ontpoppen, met een opvallende rol voor het washboard van Cody Dickinson. De tekst is onthutsend direct, en werd geïnspireerd door de beelden van - veelal - Mexicaanse kinderen die van hun ouders gescheiden in een kamp opgesloten zaten in vaak penibele omstandigheden. Van een zin als "Wrapped up in a tinfoil blanket, without any shoes" ga ik me zelfs wat ongemakkelijk voelen.

Kortom: de teksten hakken er dus flink in. Maar hoe zit het met de muzikale omkadering? Die is als vanouds erg goed. De muziek straalt een soort authenticiteit uit die een behaaglijke contradictie vormt met de tekstuele onderwerpen. Nergens klinkt de muziek hard of kil; eerder warm en uitnodigend. Patterson Hood neemt in de songs door hem geschreven de leadzang voor zijn rekening, Cooley doet hetzelfde in zijn songs. Een gelukkige regeling vind ik, want de doorleefde zang van Hood weet me veel meer te raken; Cooley vind ik soms wat vlak klinken, al kent Grievance Merchants een fantastische laatste minuut.

Het album wordt afgesloten met het lange Awaiting Resurrection, dat als een als jamsessie vermomde samenvatting van de 8 voorgaande nummers klinkt. De eindconclusie is even mooi als schrikbarend:

"In the end we're just standing;
Watching greatness fade;
Into darkness, awaiting resurrection."

Deze plaat van Drive-By Truckers fungeerde dit jaar meermaals als spiegel of klankbord voor mij, en hielp me om nuchter te blijven in een bezopen wereld.

4 sterren