menu

Drive-By Truckers - The Unraveling (2020)

mijn stem
3,86 (106)
106 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Roots
Label: ATO

  1. Rosemary with a Bible and a Gun (3:29)
  2. Armageddon's Back in Town (3:48)
  3. Slow Ride Argument (3:19)
  4. Thoughts and Prayers (5:21)
  5. 21st Century USA (4:14)
  6. Heroin Again (3:54)
  7. Babies in Cages (5:33)
  8. Grievance Merchants (4:08)
  9. Awaiting Resurrection (8:38)
totale tijdsduur: 42:24
zoeken in:
avatar van Hendrik68
4,0
Eerste nummer Armageddon's back in town staat inmiddels online en is volledig in de stijl van de laatste 2 platen en die stijl beviel mij zeer goed. De laatste was op zeker een van de 3 beste albums die ze maakten. Daarom zijn de verwachtingen wederom hooggepannen. Ook omdat ze eigenlijk nooit echt tegenvallen. 9 nummers maar deze keer en slechts een dikke 40 minuten lang. Prima, wat compacter mag ook wel een keer. Op 1 juni staan ze in Raalte op het Ribs & Blues Festival, gratis.

avatar van Ernie
4,0
Op 1 juni staan ze in Raalte op het Ribs & Blues Festival, gratis.


En bedankt voor die info?

avatar van Lura
4,5
Al ruim twee decennia spelen Drive-By Truckers een belangrijke rol in de Amerikaanse southern rock & roll scene. Ze worden door velen gezien als een van de beste alternatieve countryrock bands ooit, mij incluis. Ooit maakte Jason Isbell deel van de band uit, anno 2020 vormen Mike Cooley en Patterson Hood de frontmannen.

Met The Unraveling wordt het dozijn studioalbums vol gemaakt. Men gaat zowel tekstueel als muzikaal verder waar men met voorganger American Band gebleven was. Voor Patterson Hood is “politics is personal” en ziet derhalve The Unraveling als een bijzonder persoonlijke plaat. Het bewind van Trump heeft Amerika weinig goeds gedaan en vormt uiteindelijk andermaal een grote inspiratiebron voor de band.

De heren bleken echter last van een writer’s block te hebben : “How do you put these day to day things we're all living through into the form of a song that we (much less anybody else) would ever want to listen to? How do you write about the daily absurdities when you can't even wrap your head around them in the first place? I think our response was to focus at the core emotional level. More heart and less cerebral perhaps. Eventually the songs did come, some in mysterious ways.”.

Sommige songs kwamen van heel dichtbij, zoals het door Cooley geschreven Grievance Merchants over de verspreiding van blank supremacistisch geweld dat we de afgelopen jaren hebben gezien. Cooley schreef het naar aanleiding van de moord op de vriend van hun babysitter aan boord van een trein in progressief Portland.

De laatste jaren heeft Amerika te maken met een toename van schietincidenten in scholen en kerken, racisme, zelfmoorden (door overdoses). Ook de grensproblemen eisen hun tol. Aangehouden kinderen worden opgesloten in kooien. De verontwaardiging hierover leidde tot Babies in Cages.

Zoals eerder aangegeven het schrijven van de liedjes was een lang en moeizaam proces, het opnemen werd een verademing en dat is goed te horen. De band klinkt buitengewoon gedreven. Voor het opnemen nodigde men Patti King (The Shins), violiste/arrangeur Kyleen King (Brandi Carlile) en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars) uit.

The Unraveling is een plaat bij uitstek om geregeld de volumeknop omhoog te draaien, zoals bijvoorbeeld bij Armaggedon’s Back in Town, een nummer wat ook geschreven had kunnen zijn door The Boss. Stilzitten bij Slow Ride Argument is onmogelijk en wat ongetwijfeld tot een favoriet gaat uitgroeien bij liveoptredens. De band zal dit jaar gelukkig twee keer te zien zijn op de Nederlandse podia, het optreden in Raalte is zelfs gratis.

The Unraveling behoort voor mij tot de allermooiste in hun al imposante oeuvre, hopelijk kan het ook nog zijn positieve steentje bijdragen in de komende Amerikaanse verkiezingsstrijd.

Drive-By Truckers live:

01-06 RAALTE: Ribs and blues festival
07-06 AMSTERDAM: Paradiso

avatar van Hendrik68
4,0
Ooooh, jij hebt hem al mazzelaar. Hoop dat ik net zo enthousiast van deze plaat word als jij.

avatar van heicro
3,5
Hoewel ik Lura's bijdragen vaak hoog waardeer, heb ik deze keer een beetje kritiek op zijn mening.

Het meest essentiële van een recensie vind ik dat er track voor track wordt beschreven hoe het wordt ervaren met de nadruk op beleving, genre, stijl, intensiteit, doorontwikkeling of juist behoudend of zelfs terug gaan naar de roots, kortom ik wil weten wat goed is aan een nieuw album en wat eventueel niet.
Jammer dat veel recensenten teveel de nadruk leggen op oninteressante randzaken.

avatar van Zwaagje
4,0
Ik ga aan de eerste luisterbeurt beginnen! En die valt goed. Fijne ongecompliceerde Americana. Ik ken niet veel van de truckers in tegenstelling tot Jason Isbell en dan bevalt dit goed.

avatar van AbleMable
3,0
Eerste luisterbeurt erop zitten en die viel me zeker niet tegen. En ik ben geeneens zo een liefhebber van Drive - By Truckers.
Maar goed, voor nu is het nog te vroeg voor een weloverwogen waardeoordeel, maar zal hem zeker vaker gaan opzetten de komende dagen. Daar nodigt het iig voor uit!

avatar van heicro
3,5
Om maar meteen met de deur in huis te vallen; met het 12e album 'The Unraveling' is misschien thematisch en tekstueel een sterk album afgeleverd, wat ik mis zijn sterke en pakkende songs. Helaas weet geen enkel nummer mij echt te raken.
Hoezeer ik de band dan ook waardeer, creatief gezien was hun piek zo'n 20 jaar geleden. Ik denk niet dat ik dit album tot in de lengte der dagen blijf beluisteren.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Drive-By Truckers - The Unraveling - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Drive-By Truckers - The Unraveling
Drive-By Truckers ziet dat het er onder Trump zeker niet beter op is geworden in de VS en combineert donkere teksten met gedreven en gloedvolle Americana

Drive-By Truckers draait al meer dan twintig jaar mee, maar heeft nog steeds de energie van een stel jonge honden. De band liet in 2016 een andere kant van zichzelf horen met het maatschappijkritische American Band. Op The Unraveling is de band nog wat kritischer en schetst het een gitzwart beeld van Trump’s Amerika. Ook in muzikaal opzicht verkeert de band in topvorm en wordt er nog altijd geschakeld tussen countryrock, Southern rock en alles er tussenin. The Unraveling is een vaak betrekkelijk ingetogen album vol geweldige gitaarwerk en gepassioneerde vocalen, maar af en toe mag het gas er op. Geweldige plaat!

Toen ik aan het eind van de jaren 90 voor het eerst kennis maakte met de muziek van Drive-By Truckers, hoorde ik een leuke maar verder niet heel opzienbarende band, die invloeden uit onder andere de countryrock en Southern rock aan elkaar smeedde.

Een meesterwerk verwachtte ik op dat moment absoluut niet van de band uit Athens, Georgia, maar dat meesterwerk lag er in 2001 opeens wel in de vorm van Southern Rock Opera, dat anderhalf uur lang imponeerde met rockmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Sindsdien heeft de Amerikaanse band een aardig stapeltje albums afgeleverd en ze zijn allemaal goed.

Het deze week verschenen The Unraveling is de opvolger van het alweer uit 2016 stammende American Band. American Band liet nog altijd een geweldige rockband horen, maar het was voor Drive-By Truckers begrippen ook een behoorlijk donkere plaat. American Band keek naar de Amerikaanse samenleving van dat moment en het leverde een somber beeld op.

Het deze week verschenen The Unraveling is, zeker vergeleken met zijn voorganger, weer gestoken in een kleurigere hoes, maar dat zegt niets over de staat van het vaderland van de leden van de band uit Athens, Georgia. The Unraveling schetst een nog wat somberder beeld van de Verenigde Staten, want het is er onder Donald Trump niet beter op geworden. Integendeel.

Drive-By Truckers stelt de misstanden in de Verenigde Staten nog wat nadrukkelijker aan de tand in de vlijmscherpe teksten op het album, die stilstaan bij thema’s als immigratie, racisme, armoede, uit de hand gelopen wapenbezit en grootschalig gebruik van zware pijnstillers (in de VS verantwoordelijk voor 150 doden per dag). Het voorziet de songs van inhoud en passie, waardoor Drive-By Truckers direct met 1-0 voor staat.

Ook in muzikaal opzicht is The Unraveling een overtuigend album. Net als op het vorige album worden ingetogen tracks afgewisseld met stevigere tracks en variëren de invloeden van lome countryrock tot stevige Southern rock (van Neil Young via R.E.M. naar Lynyrd Skynyrd). Drive-By Truckers heeft al deze invloeden opgenomen in een geheel eigen blend binnen de Amerikaanse rootsmuziek en klinkt als een goed geoliede machine.

Zoals altijd is het gitaarwerk op het album van een bijzonder hoog niveau, maar ook de vocalen op het album zijn uitermate trefzeker. Patterson Hood en Mike Cooley hebben allebei een duidelijk eigen stijl, wat zorgt voor flink wat diversiteit. Ik had in het verleden altijd een voorkeur voor het stevigere werk van de band en ook op The Unraveling springen de songs waarin de gitaren los mogen gaan er makkelijk uit, maar het zijn de ingetogen songs vol donkere verhalen over de Verenigde Staten van Trump die door de ziel snijden. Het zijn ook de songs die domineren op het album.

Drive-By Truckers draait inmiddels meer dan 20 jaar mee, maar klonk nog niet vaak zo gepassioneerd, betrokken en urgent als op The Unraveling, waarop donkere teksten en geweldige muziek elkaar op bijzondere wijze weten te versterken. Waar de teksten zwaar en donker zijn, speelt de band betrekkelijk losjes en heeft het op The Unraveling een mooi open geluid, dat prachtig uit de speakers galmt en dat aan het eind nog 8 minuten lang een prachtige psychedelische injectie krijgt.

Iedereen die American Band in 2016 schaarde onder de beste albums van Drive-By Truckers, zal ook genieten van The Unraveling, maar het maatschappij kritische album verdient wat mij betreft ook een veel breder publiek. Wat een wereldband, wat een hoede plaat. Erwin Zijleman

4,0
Eerste luisterbeurt zit erop. Wat is “Awaiting resurrection” een knaller als afsluiter! Rest van de plaat ook zeer sterk en urgent. Ik trap af met 4*.

4,0
Na politieke plaat American Band, briljante plaat trouwens nu dan na lang wachten the Unraveling. Was het het wachten waard? Nu geen nood, een volmondig yes yes en yes. Logisch vervolg ook. Eveneens politiek geladen ja. Ook.al komen ze uit het zuiden, ze weten damned wel wat er loos is en dat het niet goed is. Prachtige songs weer, zeer afwisselend, ingetogen dan wel rocking. Laat de muziek voor zich spreken. Het jaar is nog pril maar zeker nu al een kanshebber voor plaat van het jaar. Een consistente plaat dan ook, verpakt in sprekende teksten en pakkende betekenisvolle songs. Wat wil je dan nog meer. Afsluiter Awaiting Resurrection een absoluut passend einde, briljant nummer, lekker lang ook nog eens, spannend in de opbouw. Laat de Truckers maar gaan, keep on truckin' yeah.

avatar van Germ
4,0
American Band deel 2. The Unraveling heeft dezelfde ingetogen toon als zijn voorganger, ook tekstueel worden dezelfde thema's bezongen.
Criticasters zouden kunnen zeggen dat het meer van hetzelfde is maar ik ben weer uitermate tevreden met deze nieuwe plaat!

avatar van Bartjeking
4,5
Een heerlijk boze plaat. Hopelijk trek ik hem over 30 jaar uit de kast en verbaas ik me over een tijd waarin Trump-achtige figuren het voor het zeggen konden krijgen. Muzikaal en tekstueel behoort dit tot hun beste werk, waar al zo weinig op aan te merken viel. Zou een plaat zijn die Neil Young qua thematiek ook zou kunnen maken, maar die wil zijn kunstje niet herhalen vrees ik. Hoeft ook niet als je een band als dit hebt! Kunst overleeft altijd in barre tijden.
Ik zet meteen hoog in: 4.5*

avatar van deedee
4,5
Wederom een fantastische plaat van misschien wel de beste rock band van nu. Iets meer ingetogen dan de vorige ook al fantastische plaat (American Band). Deze keer gaat mijn voorkeur uit naar de rustiger nummers, daar dat op de vorige net andersom was. Zeer smaakvol gebruik van alle ouderwetse instrumenten, zoals gitaar, piano, orgel, strijkers, etc. Heerlijk.

avatar van Hendrik68
4,0
Na het artistieke succes van The Southern Rock Opera, Decoration Day en The Dirty South bleef de kwaliteit van de albums steevast hoog maar nooit meer zo goed. Totdat Shonna Tucker de band verliet. De voormannen Cooley en Hood namen voor English Oceans om en om de vocalen voor hun rekening en prompt was het niveau weer even hoog als tijdens genoemd trio albums. De opvolger American Band deed daar nog een ferme schep bovenop en mag tot de beste albums van het vorige decennium gerekend worden. Nu is daar The Unraveling. Je weet van te voren dat het niveau van American Band niet gehaald gaat worden en dat gebeurt ook niet. Zoals de vorige plaat met Ramon Cassiano uit de startblokken schoot, daar start dit album een stuk rustiger. Het reeds bekende Armageddon's Back in Town is dan weer een knaller waar ze in mijn ogen beter mee hadden kunnen beginnen. Tekstueel is dit album wederom om te smullen, zoals eigenlijk elk album. De songs zijn grotendeels ook dikke prima, maar een Ramon Cassiano, of Guns of Umpqua, om maar een paar te noemen, staat hier eenvoudigweg niet op. Dat is echter totaal geen ramp, want ook van dit album geniet ik weer volop. Maar niet elk album kan de beste zijn.

avatar van Ernie
4,0
Zonet aangeschaft. Vanavond eens goed voor gaan zitten. Het helpt dat ik de laatste dagen een serieuze Drive- By Truckers periode heb en vooral Southern Rock Opera op repeat heb staan.

De inleidende tekst (heel politiek geladen) laat mij toch hopen op een kwaad klinkende band

avatar van Prog66
4,5
Eerste luistersessie net achter de rug, maar die duurde langer dan verwacht.
De reden: ik heb Awaiting Resurrection nog drie keer beluisterd. Hoe een nummer dat bijna saai start na ruim acht en een halve minuut schreeuwt om herhaaldelijk beluisterd te worden...
Eerste indruk is sowieso zeer positief. De plaat lijkt zich moeiteloos te nestelen in de top drie van het oeuvre van DBT. En dat wil wat zeggen.

4,0
Knap dat ze toch weer een wat ander geluid laten horen dan hun andere albums. Ik mis echter een knaller als Ramon Cassiano, Marry me, of Sink hole.
Nummer als Awaiting Resurrection doen mij weinig. Tijdens een concert een prima gelegenheid om naar de wc te gaan of bier te halen.
Dit klinkt vrij negatief, maar voor DBT leg ik de lat extra hoog. En 8 van de 9 nummers zijn prima.
Gewoon 4 sterren.

avatar van west
4,5
Wat een teksten staan erop dit The Unraveling van the Drive-By Truckers. Zij ontrafelen hier 21st Century USA. En niet bepaald op een positieve manier, zoals ook op dat nummer zelf te horen is en bijvoorbeeld op Babies in Cages. Die laatste songtitel zegt eigenlijk al genoeg.
Bij dit soort teksten hoort intense muziek en dat weten ze wederom fraai neer te zetten, op hun eigen southern- bluesrock, country, world, roots manier. Er zit ook flink wat afwisseling in dit album en er staan eigenlijk alleen maar sterke songs op. Normaal pik ik er toch een paar uit, maar dat lukt me hier niet. Over de gehele linie is dit een ijzersterk album, met echt confronterende teksten. Wake Up Everybody zongen Harold Melvin & the Blue Notes al. 45 jaar later horen we The Drive-By Truckers dit op hun manier doen op The Unraveling.

avatar van Hendrik68
4,0
Ja, waar ik in het begin dacht dat ik de waardering misschien nog wel met een half puntje naar beneden toe moest bijstellen naar 3,5 neig ik er ondertussen zowaar naar om er een halfje bij op te drukken. Gaandeweg worden ook de laatste songs sterker en sterker.

avatar van Prog66
4,5
Een paar dagen en een aantal luisterbeurten na de eerste kennismaking. Ik zie mijn eerste indruk alleen maar bevestigd worden.
Half februari, en.nu al kandidaat voor het predicaat Album Van Het Jaar!

avatar van harm1985
Actueel maar daardoor niet bepaald tijdloos. Net als met het recente werk van Neil Young trek ik politiek in de muziek slecht. Verdient desalniettemin een herkansing. Het zou immers qua stijl in mijn straatje moeten passen.

avatar van ZERO
3,0
Ik heb een beetje een moeilijke band met Drive-By Truckers. Een aantal van hun nummers vind ik echt héél goed. Carl Perkins' Cadillac vind ik bijvoorbeeld één van de beste nummers ooit geschreven. Ook een aantal van hun albums vind ik (quasi) in z'n geheel goed, zoals The Dirty South en Go-Go Boots. Maar vaak pakt de mayonaise ook niet, zoals ook op dit album.

Mijn voornaamste conclusie doorheen de jaren, is dat ik eigenlijk niet echt fan ben van Patterson Hood. Begrijp me niet verkeerd, de man schrijft kwalitatief gezien gewoon goede nummers. Maar om de één of andere reden komen ze bij mij zelden echt binnen. Mijn lijst van favoriete DBT-nummers bestaat dan ook bijna volledig uit nummers die geschreven zijn door Mike Cooley en in een vroeger tijdperk ook door Jason Isbell.

Door de goede commentaren heb ik dit album toch geprobeerd. Een hoop luisterbeurten verder, kom ik tot de conclusie dat het allemaal wel mooi klinkt, maar dat geen enkel nummer me echt bijblijft.

Grievance Merchants heb ik als favoriet aangeduid, toevallig weer een nummer geschreven door Mike Cooley, waarvan er op dit album jammer genoeg (voor mij) maar 2 staan.

3*

4,0
Mijn favoriete nummers zijn ook altijd door Mike Cooley geschreven.
Live springen de nummers van Patterson Hood er uit.
Houden ze elkaar mooi in evenwicht.

avatar van Lee Malone
3,0
geplaatst:
Laatste 3 nummers vind ik fantastisch, zowel qua teksten en sfeer als op muzikaal gebied.
De eerste 6 nummers blijven daarentegen niet echt hangen en steken wat af bij de laatste 3.

avatar van Hedser
4,0
geplaatst:
Dit album begint me steeds beter te bevallen, vooral de teksten spreken me zeer aan. Thoughts and Prayers springt er wat mij betreft bovenuit.

Ik ben het trouwens wel eens met een aantal users hierboven, op het volgende album wil ik Cooley weer vaker horen!

avatar van Bobbejaantje
3,5
Mijn eerste kennismaking met deze band en is me goed bevallen. Desolaat sfeertje met raspende vocals en af en toe die weeping guitar die zich overal tussenwringt. Het komt authentiek en urgent over, en dat is mooi, wanneer ik hier op het forum lees dat ze toch al 20 j bezig zijn. Een band met ballen die zijn naam bijgevolg niet gestolen heeft.

4,5
geplaatst:
Mooi album met zeer sterke nummers zowel muzikaal als tekstueel.
Hoewel de stem van Hood niet echt tot mijn favorieten behoord is het ff een kwestie van doorheen luisteren want ze hebben echt een juweeltje afgeleverd.

Muziekverslaafd
geplaatst:
heicro schreef:
Hoewel ik Lura's bijdragen vaak hoog waardeer, heb ik deze keer een beetje kritiek op zijn mening.

Het meest essentiële van een recensie vind ik dat er track voor track wordt beschreven hoe het wordt ervaren met de nadruk op beleving, genre, stijl, intensiteit, doorontwikkeling of juist behoudend of zelfs terug gaan naar de roots, kortom ik wil weten wat goed is aan een nieuw album en wat eventueel niet.
Jammer dat veel recensenten teveel de nadruk leggen op oninteressante randzaken.


Grappig, ik zie dat juist heel anders. Ik lees liever iemand zijn, of haar algehele gevoel over een album ipv geforceerd track voor track het album beschrijven. Als een album track voor track beschreven wordt is er minder verrassing als je het desbetreffende album zelf nog niet geluisterd hebt.

Ik vind de recensie van Lura zo juist prima.

avatar van Hendrik68
4,0
geplaatst:
Maar waar is Lura gebleven vraag je je af.

Net sinds een maandje weer eens gedraaid. Wat is dat Babies in Cages toch gruwelijk goed.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:30 uur

geplaatst: vandaag om 20:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.