Grand Slam - Hit the Ground (2019)
mijn stem
4 stemmen
1
geplaatst: 14 januari 2025, 17:54 uur
In 2019 miste ik dat gitarist Laurence Archer het voortijdig gestopte Grand Slam nieuw leven had ingeblazen. De groep die Phil Lynott ná zijn dagen met Thin Lizzy startte, actief in 1983 en '84. Gestopt omdat men er niet in slaagde een platencontract te versieren. Aan de kwaliteit van de muziek lag dat niet, wel aan de onbetrouwbare reputatie die de frontman inmiddels had opgebouwd als heroïneverslaafde. Pas vorige maand ontdekte ik de comeback via dit Hit the Ground toen ik deze box besprak.
Dan snap ik dat Archer zovele jaren later vond dat het werk nogmaals onder de aandacht moest worden gebracht. Aangevuld met een enkel nieuw nummer, waarbij de snarenracer in de sterke opener Gone Are the Days en de instrumentale (bonus)afsluiter Grand Slam laat horen bovendien gevoel te hebben voor melodie en lange noten, inclusief het gebruik van een Spaanse gitaar. Het album heeft zo de stijl van de Britse hardrock van begin jaren '80, vastgelegd in de spetterende productiestandaard van 2019.
Hobbel die dan moet worden genomen: wie zet je bij de microfoon? Wie moet de kenmerkende dictie en herkenbare stem van Phil Lynott gaan vervangen? De keus viel op ene Mike Dyer, die weliswaar een prima stem heeft, maar mij niet zo kan raken als Lynott deed en doet. Neemt niet weg dat deze bezetting van Grand Slam met bassist Dave Boyce en drummer Benjy Reid zich met verve van hun taak kwijt, lenig zowel het oude als het recentere werk vertolkend.
In dit Grand Slam zit geen vaste toetsenist: ten opzichte van toen is toetsenist en medeoprichter Mark Stanway er niet meer bij. Ik las op internet dat een teleurgestelde fan daarom vond dat dit geen Grand Slam mag heten. Daar is Stanway het niet mee eens, blijkens zijn bescheiden gastbijdragen op een vijftal nummers; ik mis op deze voluit hardrockende gitaarplaat diens destijds dominante bijdragen niet.
Fraai is ook de loom swingende ballade Long Gone, die zich prima kan meten met de muziek en teksten van Lynott uit de jaren '80 (Nineteen, Military Man, Dedication, Sisters of Mercy en Crime Rate).
Bij verschijnen in november 2019 plaatste Classic Rock een uitgebreid interview met Archer over het album, die daarbij inging op de afzonderlijke tracks en hun historie; zie hier. In 2024 herverschenen als Hit The Ground - Revised met een track extra.
Kortom, lekker album, maar zo intens als Lynott destijds kon roepen naar zijn moeder in Sisters of Mercy ; dát lukt Dyers niet. Valt er desondanks nog altijd véél te genieten, wat is die Archer een klasbak op de zes snaren... Vorig jaar verscheen opvolger Wheel of Fortune, komende 2 maart is Grand Slam in Tilburg als voorprogramma van Saxon te zien.
Dan snap ik dat Archer zovele jaren later vond dat het werk nogmaals onder de aandacht moest worden gebracht. Aangevuld met een enkel nieuw nummer, waarbij de snarenracer in de sterke opener Gone Are the Days en de instrumentale (bonus)afsluiter Grand Slam laat horen bovendien gevoel te hebben voor melodie en lange noten, inclusief het gebruik van een Spaanse gitaar. Het album heeft zo de stijl van de Britse hardrock van begin jaren '80, vastgelegd in de spetterende productiestandaard van 2019.
Hobbel die dan moet worden genomen: wie zet je bij de microfoon? Wie moet de kenmerkende dictie en herkenbare stem van Phil Lynott gaan vervangen? De keus viel op ene Mike Dyer, die weliswaar een prima stem heeft, maar mij niet zo kan raken als Lynott deed en doet. Neemt niet weg dat deze bezetting van Grand Slam met bassist Dave Boyce en drummer Benjy Reid zich met verve van hun taak kwijt, lenig zowel het oude als het recentere werk vertolkend.
In dit Grand Slam zit geen vaste toetsenist: ten opzichte van toen is toetsenist en medeoprichter Mark Stanway er niet meer bij. Ik las op internet dat een teleurgestelde fan daarom vond dat dit geen Grand Slam mag heten. Daar is Stanway het niet mee eens, blijkens zijn bescheiden gastbijdragen op een vijftal nummers; ik mis op deze voluit hardrockende gitaarplaat diens destijds dominante bijdragen niet.
Fraai is ook de loom swingende ballade Long Gone, die zich prima kan meten met de muziek en teksten van Lynott uit de jaren '80 (Nineteen, Military Man, Dedication, Sisters of Mercy en Crime Rate).
Bij verschijnen in november 2019 plaatste Classic Rock een uitgebreid interview met Archer over het album, die daarbij inging op de afzonderlijke tracks en hun historie; zie hier. In 2024 herverschenen als Hit The Ground - Revised met een track extra.
Kortom, lekker album, maar zo intens als Lynott destijds kon roepen naar zijn moeder in Sisters of Mercy ; dát lukt Dyers niet. Valt er desondanks nog altijd véél te genieten, wat is die Archer een klasbak op de zes snaren... Vorig jaar verscheen opvolger Wheel of Fortune, komende 2 maart is Grand Slam in Tilburg als voorprogramma van Saxon te zien.
* denotes required fields.
* denotes required fields.