Mandrill - Mandrill Is (1972)

Dit album is wel oké. Wat ik best jammer vind, is dat ik vaak de indruk krijg dat de heren van Mandrill niet het maximale eruit halen (vooral omdat het juist zulke professionele muzikanten zijn). Mandrill Is heeft zeker zijn momenten, maar zelfs het betere werk is vatbaar voor verbetering. Git It All dient goed ter illustratie om te omschrijven wat ik bedoel: het intro en outro zijn waanzinnig fijn, alsof er bijna een explosie losbarst, maar heel 't tussenstuk (vanaf het moment dat de zanger te horen is), is een stuk minder aangenaam. Children of the Sun en Here Today Gone Tomorrow lijden daar eigenlijk ook wel een beetje onder, maar weet uiteindelijk toch veel beter te imponeren. Wat op zich een klein probleem vormt, is het gegeven dat het beste moment op het album het anderhalf-minuut-durende latinachtige intermezzo Cohelo is, samen met de enige twee andere instrumentale nummers: Lord of the Golden Baboon en Kofijahm. Ik vind dat de vocalen en de songteksten op 't album geen toegevoegde waarde hebben (dat schreef ik trouwens ook al bij het andere SAvdW van The New Rotary Connection). Het in gesproken woord gebrachte Universal Rhythms, met zijn nonsens-tekst, en het melige Central Park, zijn ronduit beroerd en hadden hier niet eens op moeten staan (ze vormen 'n afbreuk aan het geheel). Voor de rest is het goed. Niet iets om heel enthousiast van te worden, maar het is niet onaangenaam.