Marc Almond - Chaos and a Dancing Star (2020)

Afgelopen najaar ben ik Marc Almond drie keer live gaan zien. Hij is de jongste niet meer en komt niet echt met grote regelmaat naar Nederland, tenzij het om drie nummers samen met Jools Holland gaat of zo (en laat ik Marc afgelopen april dan ook voor het eerst live met Jools gezien hebben in Paradiso): dus dat was voor mij geen enkele twijfel om hem zo vaak in een week tijd te zien. Wat een feest was het telkens weer.

Ooit kondigde hij aan geen albums meer uit te brengen met eigen materiaal, maar daar heeft ie zich niet aan gehouden. Sterker: hij blijft in hoog tempo albums uitbrengen, waaronder dus ook gewoon eigen werk.

Chaos and a Dancing Star is de nieuwste worp. Een album dat waarschijnlijk voor de laatste keer op cd uitgebracht gaat worden (vinyl is een ander verhaal). Of dit gaat kloppen merken we snel genoeg in de toekomst.

Marc heeft zo ontzettend veel uiteenlopend werk uitgebracht dat het altijd een beetje afwachten is wat het gaat worden. Toch valt er wel een lijn te ontwaren in zijn laatste worpen sinds het weergaloze Varieté: The Velvet Trail (2015) en Shadows and Reflections (2017) vond ik aardig in elkaars verlengde liggen en mijn gevoel zei me dat Chaos and a Dancing Star dat ook zou gaan doen gezien de vooruitgesnelde singles Lord of Misrule , Hollywood Forever en Slow Burn Love. De eerste viel op door de fluit van Ian Anderson, de tweede door schitterende melancholiek en de derde door het ietwat te gemakkelijke uptempo stijltje waar Marc zich wel vaker van bedient (past goed bij zijn samenwerking met Jools Holland), en natuurlijk de autotune die ik overigens niet heel storend vind.

Maar hoe zit het met de rest? Zoals altijd wel is het werk van Almond vrij tijdloos. Niet hip met de mainstream mee, aangenaam klinkend, maar zeker niet wereldschokkend. De zang was in het verleden voor velen een reden om met een grote boog om Almond heen te lopen, maar dat is de laatste jaren alleen maar verbeterd, ja ook zonder autotune is dat het geval.

En dan horen we een aantal heerlijke nummers die nogal divers van aard zijn, maar wel dezelfde sfeer uitstralen met een heldere productie van Chris Braide. Iets wat de drie uiteenlopende singles eigenlijk al een beetje deden vermoeden. Melancholisch (Chevrolet Corvette Stingray) of somber (When the Stars Are Gone). Berustend (Cherry Tree en The Crow's Eyes Have Turned Blue), maar ook 'luchtig niks aan de hand' (Fighting a War).

Opvallend is de gitaarsolo in opener Black Sunrise (we horen de gitaar in Hollywood Forever gelijk al weer terug). Ook nemen de backing vocals een wat prominentere plaats in als je dit vergelijkt met ouder werk. Alsof Marc zijn live-optredens wil vertalen naar dit album.
Chaos vertolkte hij trouwens als enige nieuwe nummer tijdens die najaarstour en daar vond ik het een beetje een niemendalletje, hier op dit album komt het beter tot zijn recht

Chaos and a Dancing Star is voor mij als fan geen teleurstelling. Het is redelijk veilig en luistert heerlijk weg. Het klinkt allemaal wat nostalgisch zonder ouderwets te worden. Met nummers als Dreaming of Sea en The Crow's Eyes Have Turned Blue heb ik er zelfs weer Almond-favorieten bij.
Ik vind het tot nu toe ietsje minder pakkend dan de twee voorgangers, maar dat kan een kwestie van tijd en gewenning zijn denk ik.
Dat dit verder geen potten zal breken bij het grote publiek lijkt me wel een helder gegeven. Alhoewel ik daar nu ook niet helemaal zeker van ben, want zijn tour in Nederland deed het ook behoorlijk goed, wat ik niet echt verwacht had.

Marc Almond is een survivor. Voor velen is en blijft hij de zanger van Soft Cell en “Tainted Love”. Als solo artiest maakte hij echter zijn beste werk. Mother Fist And Her Five Daughters uit 1987 behoort tot de 10 beste Britse albums ooit! Een meesterwerk! The Stars We Are uit 1988 en Varieté uit 2010 zijn twee andere van mijn favorieten. Dit nieuwe album is niet zo opzienbarend, maar gewoon erg goed. Heel erg goed. Hits zal hij niet meer scoren. Tijden zijn nu eenmaal veranderd. Maar er staan de nodige prachtige liedjes op en de teksten zijn zoals altijd betekenisvol. Het begin is met Black Sunrise en Hollywood Forever ijzersterk. Andere voorlopige hoogtepunten zijn Dreaming Of Sea, When The Stars Are Gone en The Crow’s Eyes Have Turned Blue. Schitterend!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marc Almond - Chaos And A Dancing Star - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Marc Almond - Chaos And A Dancing Star
Marc Almond kiest voor een wat gepolijster geluid met een beetje prog, maar steekt ook weer in een prima vorm op een typisch Marc Almond album

Marc Almond dook precies 40 jaar geleden voor het eerst op met Soft Cell en heeft inmiddels een imposant oeuvre opgebouwd. Zijn sterkste albums maakte de Brit in de jaren 80 en vroege jaren 90, maar ook in het huidige millennium maakte hij nog een aantal prima platen. Ook Chaos And A Dancing Star is er weer een. Marc Almond kiest dit keer voor een zwaar geproduceerd en hier en daar wat gepolijst geluid met incidenteel een progrock injectie, maar het is ook een vintage Marc Almond album met flink wat bombast, drama en natuurlijk de uit duizenden herkenbare stem van dit Britse icoon.

Marc Almond rekende ik in de jaren 80 en vroege jaren 90 tot mijn muzikale helden. Eerst met Soft Cell, later met zijn soloalbums en zeker ook vanwege een imposante serie geweldige optredens. Gedurende de jaren 90 raakte de Britse muzikant wat uit vorm om vervolgens in het nieuwe millennium weer op te duiken met nogal verschillende albums, die bovendien van zeer wisselende kwaliteit waren.

Marc Almond leverde twee jaar geleden nog een album met Jools Holland af (A Lovely Life To Live) en een jaar eerder het met covers gevulde Shadows & Reflections, maar het deze week verschenen Chaos And A Dancing Star is voor mij de logische opvolger van het uit 2015 stammende The Velvet Trail, dat de Britse muzikant in een ouderwets goede vorm liet horen.

Ook op Chaos And A Dancing Star horen we Marc Almond in goede doen. Het nieuwe album werd gemaakt met pianist en producer Chris Braide, die ook achter de knoppen zat bij The Velvet Trail. Het was naar verluidt het plan om een progrock album te maken, maar Chaos And A Dancing Star klinkt over het algemeen toch als een vintage Marc Almond album met hier en daar wat bijzondere accenten. Dat betekent dat het nieuwe album van de Britse muzikant is voorzien van een groots en meeslepend geluid, dat het drama niet uit de weg wordt gegaan en dat we zoals altijd een groot zanger aan het werk horen.

In de rijke instrumentatie op het album hoor je overigens wel degelijk dat Marc Almond en Chris Braide zich door progrock hebben laten inspireren. De synths zwellen net wat bombastischer aan dan we van Marc Almond gewend zijn en ook de arrangementen laten hier en daar elementen uit de progrock horen, zeker als een gitaarsolo opduikt. Het misstaat zeker niet in het verder uit duizenden herkenbare Marc Almond geluid, dat op Chaos And A Dancing ook wordt verrijkt met een beetje glamrock, een beetje Bowie en hier en daar flink wat pop. Bij de meeste singer-songwriters zou de keuze voor een bombastisch geluid als op dit album compleet over the top zijn, maar het past prima bij de stem van Marc Almond.

Chaos And A Dancing Star laat zich niet altijd makkelijk in een hokje duwen. De openingstrack klinkt misschien als 90s Pink Floyd met Marc Almond als zanger, maar in de twaalf tracks die volgen laat de Britse muzikant horen dat hij meerdere kanten op kan. Marc Almond is nog altijd op zijn best in piano ballads met flink wat strijkers en stevig aangezette vocalen en hiervan staan er meerdere op zijn nieuwe album (met de lange slottrack als hoogtepunt).

Ik kan me voorstellen dat lang niet iedereen gecharmeerd zal zijn van de zang van Marc Almond, maar als fan van het eerste uur vind ik het nog altijd prachtig en hoor ik ook nog veel van de zanger die 30 jaar geleden de wereld aan zijn voeten had. Dit was de afgelopen jaren ook wel eens flink minder overigens. Het incidentele gebruik van autotune vergeven we hem maar.

Chaos And A Dancing Star is zelfs voor Marc Almond begrippen een behoorlijk zwaar geproduceerd en wat gepolijst album, maar wat mij betreft blijft de Brits gedurende het grootste deel van het een uur durende album aan de goede kant van de streep. Hier en daar glijdt het album net wat te ver weg richting lichtvoetige pop, maar er staan flink wat geweldige songs tegenover, waarin Marc Almond weer flink wat drama en melancholie over ons uit stort.

Chaos And A Dancing Star hoort al met al misschien niet bij de allerbeste albums van Marc Almond, maar zeker bij zijn albums die ik niet had willen missen en ook dat zijn er inmiddels heel wat. Erwin Zijleman