Delain - Apocalypse & Chill (2020)

De titel en hoes komen me wat vreemd over maar dat is artistieke vrijheid zullen we maar zeggen. Hopelijk gaat Delain niet de Within Temptation kant op met van die pop deuntjes. De song One second neigt er al wel naar...

Na een serie "prog"hoezen is deze toch best leuk en de albumtitel staat mooi uitgebeeld.

Zoiets had ik op 4 Havo ook ooit es bij elkaar geplakt diep in de vorige eeuw. Met spray paint nog iets aan de overgangen gedaan (al blazend door een rietje), maar dat is hier achterwege gelaten. Geeft verder niks, maar de titel snap ik ook niet zo goed door een werkwoord te combineren met een & teken na een zelfstandig naamwoord. Meestal kies je twee van dezelfde toch? Kan een taaltechnisch vakmens zijn licht er eens op laten schijnen?

Is toch gewoon een variant op de tegenwoordig populaire uitdrukking : Netflix & Chill

Wordt dit de Lana del Rey van 2020?

Netflix wordt net als google ook ook als werkwoord gebruikt.
Edit: de uitdrukking ( N&C) is inderdaad legitiem, my bad. Ik neem het commentaar dan ook terug.

Deze band vaart toch al jaren in het kielzog van Within Temptation? Risicoloze popmetal met af en toe een positieve uitschieter, zoals Hands Of Gold op het vorige album.

Risicoloze pop-metal inderdaad. Luistert prima weg op de achtergrond tijdens het werk, maar blijft verder niet echt hangen. Behalve Masters of Destiny, dat is wel echt een fijne track.

Betekent overigens dat je afspreekt "een film te gaan kijken" maar dat je eigenlijk seks gaat hebben. Doelt de titel van dit album dan op seks terwijl de wereld vergaat?

Volgens deze label foto betekent het de menselijke onverschilligheid bij het naderende doom scenario.

Vind deze cover inderdaad wel erg origineel en cool. mooi artwork.

Aangezien vrienden van mij groot fan zijn van de band, neem ik altijd de moeite hun werk een keer te luisteren zodat het het gefundeerd kan afkraken. Ik moet dit keer zeggen dat dit album me niet tegenvalt. Eerste twee nummers zijn niet zo sterk (met name de opener) maar daarna wordt het een stuk beter. Let’s Dance is wel weer een misser. Het album klinkt goed, al is het naar mijn smaak iets teveel recht getrokken. De opbouw van de nummers mag ook wat spannender. De wendingen die halverwege veel nummers ingezet worden, worden op den duur wat voorspelbaar.

Score: 67/100

Het artwork + titel doet me toch wel heel erg aan een bepaald album van Supertramp denken zeg.

Inderdaad! De overeenkomst is wel erg groot.

Kan geen toeval zijn..

Delain begint een beetje moe te worden, denk ik weleens. Elk album klinkt toch min of meer hetzelfde, al weten ze toch elke keer weer fris voor de dag te komen op in ieder geval een handvol nummers. Dit keer zijn dat voor mij het reeds vorig jaar al uitgegeven 'Masters of Destiny', het prachtige 'Ghost House Heart', en het catchy 'Chemical Redemption'. De rest gaat het ene oor in, en het andere oor weer uit; de ene keer wat enthousiaster dan de andere keer. Zelfs de foute pop van 'Let's Dance' gaat er best prima in. Wat iets meer weerstand bij mij oplevert zijn de dertien-in-een-dozijn slappe mannenvocalen die bij de eerste paar nummers mee mogen doen. Ik weet niet wie deze knakker is, maar als je zanglijnen wegneemt van Charlotte Wessels, dan moet je toch van goede huize komen. Gelukkig kan zij op genoeg momenten laten zien wat ze in huis heeft, en op de reeds genoemde hoogtepunten zet ze een aantal van haar fijnste zangprestaties tot nu toe neer. Nu zou ik eigenlijk een wat compacter album met minder opvullertjes willen voor de volgende keer, maar ja.

Weinig verassends. Eigenlijk is dat (bijna) altijd zo bij Delain, maar het klinkt toch wel weer heel lekker. Met name Masters of Destiny vind ik echt een geweldig nummer. Charlotte Wessels laat hierop echt horen hoe goed ze is. Het instrumentale Combustion vind ik ook heel aardig, dat zijn naar mijn idee ook direct de 2 meest verassende nummers. Het leuke aan deze cd is dat er ondanks de voorspelbaarheid eigenlijk geen slecht nummer op staat. Ik wilde dit album eerst een 3,5 geven, maar ik heb er al zo vaak naar geluisterd dat ik ook eerlijk moet toegeven dat ik het gewoon een 4 waard vind.

Het geluid van de band verschuift steeds meer richting bombastische popmuziek, ware het niet dat het loodzware gitaarwerk nog steeds een metalen randje aan het songmateriaal geeft. Het resulteert in een uitstekend geproduceerd, makkelijk in het gehoor liggend maar nogal schizofreen album. Het klinkt allemaal erg bedacht en gelikt, hoe lekker vet bepaalde songs ook zijn, met zangpartijen van Charlotte Wessels die zo te horen flink door de autotune gehaald zijn.

Ik ben het eens met Romijn. Het is niet verrassend, maar ik merk dat ik deze CD vaak opzet. Na de 2 laatste aparte CDs van Nightwish met Floor Jansen luister ik nu eigenlijk liever naar de (onderschatte?) stem van Charlotte. Ook al zitten er nummers bij die door de autotune zijn gehaald. Het is een stukje "moderner" geworden, maar in elk nummer zitten wel lekkere hooks, en geen enkel nummer is voor mij slecht. Dat zorgt ervoor dat deze CD voor mij een constante kwaliteit heeft, daar waar iemand anders dit album mogelijk saai of niet metal genoeg zou vinden. Dat de band zelf ook flinke kwaliteiten heeft, laten ze wel horen op bv. een recent album van Leah. Ik merk dat ik het lastig kan omschrijven, maar ik heb dit album redelijk hoog zitten.

Best een leuk album vind ik, omdat het divers en iets nieuws is. Je hoort inderdaad meer hedendaagse popinvloeden, maar nog steeds is het in mijn ogen wel rock/metal. Sommige nummers zijn zelfs nog heftiger en harder dan hun vorige nummers. Wat ik wel fijn is dat er in de tweede helft wat meer rust komt. Maarja, je ziet op één of andere manier bij elke artiest inmiddels dat ze richting de popmuziek schuiven terwijl ze dat vroeger niet waren. Ik vind dat niet zo heel erg, want ik hou van popmuziek, maar het is wel jammer, omdat ze hun eigen identiteit verloochen en het lijkt alsof ze bang zijn niet meer geluisterd te worden. Ze willen mainstream worden, misschien voor het geld, maar het kan ook zijn dat ze iets nieuws willen laten horen. Dit zag je ook al bij Within Temptation, Evanescence, P!nk, Avril Lavigne, Taylor Swift enzovoorts. Nu noem ik wel niet per se metalbands, maar het idee blijft hetzelfde.

Leukste nummers zijn Ghost House Heart, Masters of Destiny, Chemical Redemption en Legions of the Lost.

Nu moet ik alleen nog hun eerste twee albums beluisteren. Ik heb voor deze volgorde gekozen, omdat ik Moonbathers al bijna helemaal kende en ik dacht dat de nieuwere albums meer in die buurt zouden liggen en ik dat dus leuker zou vinden.

Uit elkaar...

Met een nieuwe zangeres zijn ze weer aan de weg aan het timmeren:
The Quest and the Curse | Delain - delain.bandcamp.com

Burning Bridges is hands down het beste wat Delain heeft gemaakt, mét Charlotte grunts.

Ja want Burning Bridges of Masters of Destiny gaan ze op 538 draaien... De redenatie dat wanneer een (stevige) band kiest voor iets meer productie, stroomlijning of meer 'hooks' dat ze dat dan direct voor het geld doen is zo ver gezocht. Al jaren verwijten mensen deze band niets nieuws te doen, kiezen ze eens voor iets 'anders' als Lets Dance of Chemical Redemption worden ze commercie verweten.

Bang om niet meer geluisterd te worden? Waar je Within Temptation al bijna 10 jaar eerder een dichtgeplamuurde eenheidsworst mag noemen dan dat dat nog een vlaggenschip is voor Nederland, is Delain écht geen modderschuit. Delain heeft een enorme fanschare en dat zijn allemaal mensen die je het hardst hoort voor de 'good old' Lucidity. Je betoog over commercië slaat op bands als Taylor Swift en Maroon 5, maar niet op deze band.