Baldrs Draumar - Magnus (2019)

Voor folk metal is dit kinda heavy. Van eigen bodem , soort van.
De Friese Vikingen scheuren er In eigen taal lekker op los, af en toe een accordeon of fluit, maar meestal volop beukend. Erg leuk.
Ik heb daar nog familie, van de oude stempel, eens vragen wat zij ervan vinden. Fryslân boppe.

Ben jij toe aan liters bier, stukken vlees en snoeiharde muziek?

Het was afgelopen november in Leeuwarden ongetwijfeld een goed feestje. Gratis entree ter ere van het tienjarig bestaan van de band. Helaas kon ik er niet bij zijn, al is het natuurlijk de vraag of ze je als geboren Groninger wel binnen laten. Op dit album is het inderdaad behoorlijk heavy en strak, al doen ze ook wel akoestische sets. Qua speelniveau minimaal gelijk aan Heidevolk, muzikaal gezien meer tussen Finntroll en Moonsorrow in. Verdient wel wat meer aandacht.

In 2019 keerde Baldrs Draumar terug met het elektrische Magnus, na het akoestische Fan Fryslâns Ferline.

Net als Aldgillissoan is ook Magnus een conceptalbum. Het verhaal speelt zich een eeuw na Aldgillissoan af, ten tijde van de Frankische koning Karel de Grote, rond 800. Het betreft een “apocrief” verhaal, waarvan onzeker is of dit werkelijk is gebeurd. Tijdens het luisteren leer je over een Fries leger dat naar Rome trok om daar orde op zaken te stellen. Zou het waar zijn dat er Friese zwaarden op het Sint Pietersplein zwaaiden? Iets over de achtergrond hiervan lees ik in de inlay, veel meer is te lezen in de uitleg die wordt gegeven in het bijbehorende stripboek.
Stripboek? Jazeker, ik heb het mede dankzij de fraaie tekeningen van Skelte Siweris Braaksma met veel plezier gelezen. Een fascinerend verhaal.

Maar hier gaat het om de muziek. Die is nog een stapje bruter dan op Aldgillisoan en neigt meer naar melodic death metal / Gotheborg metal. Tegelijkertijd klinken accordeon, harp, fluit en viool, de laatste in Magnus Forteman. Toetsen zorgen voor extra sfeer. Jammer genoeg wordt niet vermeld wie wat bespeelt, maar met het stripboek erbij hoor je mij niet klagen…
Ook anders ten opzichte van dat vorige elektrische album is dat er minder gitaarsolo’s te horen zijn, waarbij de muziek dus heftiger is geworden. Bij Toh Alden Fahne is een videoclip verschenen die het aanzien meer dan waard is en waarin (hoera!) een sterke gitaarsolo klinkt.
Folkinvloeden zijn er uiteraard ook weer, maar nergens wordthet vrolijke tralalametal, wat ik helaas elders bij dit soort kruisbestuivingen tegenkom. Nee, hier wordt een serieus verhaal verteld, waarbij de folk het melodische tegenwicht levert ten opzichte van de hakkende gitaarriffs.
De ritmische groei is hoorbaar, het is zo nu en dan lekker gecompliceerd qua drumwerk. Heerlijk. Ook de grunts zijn weer gevarieerd, waarbij af en toe "schone" zang klinkt. Dit soort afwisseling vind ik heerlijk, de brute delen worden er nóg bruter van.

Op Instagram zag ik dat een opvolger in de maak is. Laat maar komen!