Microdisney - 39 Minutes (1988)

Mag worden omschreven als een iets minder lichtvoetige Prefab Sprout met een zanger wiens stem doet denken aan die van Roland Orzabal van Tears For Fears. Het feit dat die donkere en soms niet helemaal toonvaste stem niet helemaal past bij de muziek, plus het gegeven dat de plaat nogal wisselvallig is en de echte genialiteit ontbreekt, zorgen ervoor dat dit net geen echt goede band is. Voor liefhebbers van de betere pop van het midden van de jaren 80 (Prefab Sprout, Lloyd Cole, Aztec Camera) is dit echter best de moeite waard.

Sean O"Hagan is hier de belangrijke man met zijn doorstart naar 'The High Llamas' met leuke cd's, min of meer een soloproject van deze BeachBoys fanaat.

Ik ken Microdisney helaas niet goed genoeg, maar dit album brengt me iedere keer weer in een goed humeur. Dat komt door de prettige melodieën, die mij uitnodigen tot meeneuriën. Klinkt in mijn oren wel een beetje gedateerd, maar dat mag hem de pret niet drukken.

Dit is de zwanezang van Microdisney. Sinds hun overgang naar Virgin Records werd hun verweten nog slechts typische jaren 80 middle of the road muziek te maken, zo ook op dit album. Ik denk dat het maken van MoR muziek toch wel het laatste was wat zanger Cathal Coughlan voor ogen had en de groep is hierna dan ook uit elkaar gevallen.
Nu, 25 jaar later luisterend naar dit album, vind ik het toch iets te kort gedaan is. Er staan 2 mindere nummers op: High & Dry (lijkt veel op China Crisis) en Gale Force Wind (nota bene de 2e single van dit album), maar daar tegenover kan ik 5 sterke songs aanwijzen: Singer's Hampstead Home, Herr Direktor, Send Herman Home, Soul Boy en Back To The Old Town. Laatste 2 songs zouden zo in het repertoire van The Triffids passen.
Voor mij blijft Microdisney een van de zoek geraakte parels uit de jaren 80.