Journey - Evolution (1979)

prima vervolg op infinity

hoogtepunt: sweet & simple

kippevel

Voor mij misschien wel de beste plaat van Journey.

Dit tweede album met Steve Perry heeft even moeten wennen bij mij. Ik heb het eerst overgeslagen (gewoon niet gekocht toen het uitkwam). Nu vindt ik het nog steeds een iets minder album, maar het staat wel in de platenkast ondertussen na al die jaren. Op vinyl.

Eerste LP die ik kocht van Journey nadat ie 5 sterren kreeg in de Muziek Expres.
Iets minder dan Infinity en Escape, maar mag hem toch nog steeds graag horen.
Het was tenslotte een gouden combinatie, die geweldige stem van Steve Perry en de gierende gitaarsoloos van Neal Schon.

Majestic is het majestueze, instrumentale intro tot Too Late, wat tenslotte niet het beste nummer van de plaat blijkt te zijn.
Dat is namelijk het hele erg mooie Sweet And Simple, met die gouden melodie.
Andere uitschieters zijn City Of The Angels, Just The Same Way en het enigszins geheimzinnige Daydream (tweede hoogtepunt van de plaat).

Naderhand dus nog wel enige platen van Journey aangeschaft.
Op vinyl.

Wat een heerlijke plaat is dit! Er is voldoende variatie en Steve Perry zingt gewoon enorm goed.
Men zegt dat hij Sam Cooke als inspiratie had gebruikt voor zijn zang en als dit ergens te horen is, dan is dat wel op deze plaat.
Voor het eerst vermengden de mannen van Journey hier wat Blues/Soul in hun muziek en het resulteerde in deze heerlijke plaat. Een twijfelgeval tussen 3,5 en 4*.

Lekker op een hete dag als vandaag. Cool, dromerig, broeierig, met nummers als Lovin', touchin', squeezin' en Daydream. Lady luck, heerlijk hammond-orgel, lekkere solo van Schön. Band en zanger smelten meer samen dan op het ook al niet misselijke Infinity en Journey klinkt nog niet zo gelikt als in de jaren tachtig. Het maakt van Evolution een levendige plaat, het voelt alsof je erbij bent terwijl de band ergens in een studio te Los Angeles aan het jammen is.