Journey - Raised on Radio (1986)

Poppier,gladder en toch wel wat minder memorabele nummers als op Escape (aan Frontiers moet ik nog beginnen),maar ja dan blijven nog altijd het prachtige gitaarspel van Neal Schon en de 'Golden voice' Steve Perry over die dit album naar een erg ruime voldoende tillen.
Wel kent Raised on the radio veel muzikale afwisseling met het gebruik van onder meer Saxofoon en mondharmonica,iets wat we in het verleden niet al te veel gehoord hebben bij Journey.Ook vind ik de wel erg cleane productie,die lekker weg luistert best mooi.
I'll Be Alright Without You en Girl Can't Help It zijn sterke singles en ook het titelnummer en Be Good to Yourself zijn prima songs.
Zeker niet hun beste album maar na een aantal draaibeurten eigenlijk best wel goed.

Deze schijf kan over het algemeen op minder waardering rekenen bij veel Journey liefhebbers. Vreemd genoeg vind ik het een uitstekende plaat. Het album is meer pop, heeft een pompeus jaren 80 stadion geluid, en is wat meer recht toe rechtaan dan het oudere werk. Desalniettemin kan bepaalde catchy jaren 80 AOR muziek bij mij altijd wel een potje breken. Perry zingt als altijd de boel als een nachtegaal aan elkaar en hij doet dit met verve. Beste nummers; It Could Have Been You, Once You Love Somebody, de opener; Girl Can't Help It, en de oorwurm I'll Be Allright Without You. De koortjes, de toevoegingen van enkele instrumenten als de saxofoon, de uitstekende productie en de compacte songs maken dit voor mij de beste Journey plaat.

En een jaar later bij de eerste tonen van Girl Can't Help It wordt ik alweer meegenomen, in een zoektocht naar een geluid wat nog beter aansluit op de jaren 80 poepen de heren een alleraardigst plaatje uit.
De koortjes, de saxofoon, de mondharmonica, de kamerbrede productie, de gelikte refreinen, het gaat erin als koek. Perry heeft een verslavende stem, Schon houdt zich in maar speelt heel degelijk, de nummers zijn af, wellicht wat minder rock, maar in dit geval vind ik dat totaal geen probleem. Onwillekeurig doet dit plaatje mij denken aan die vele jaren 80 tienerfilms, waarin dergelijke songs schering en inslag waren maar altijd een glimlach op mijn gezicht toveren.

gewoon een klasse plaat waar Steve Pery zeer goed van stem is enne....zijn vervangers mogen zijn veters niet eesn strikken. Uiteraard is de man natuurlijk Neal Schön, die in feite elk nummer met zijn solowerk naar zijn hand kan zetten. Ben dan ook een top fan van deze heerlijke gitarist. "The Eyes of a Woman" is m.i. het beste nummer!!

Deze van Journey heb ik pas onlangs leren kennen, het zat in een boxje met vijf classics van de band. Zo anders vind ik RoR eigenlijk niet, lekker pakkende, sfeervolle melodieuze rock. Perry klinkt iets dieper, de productie legt meer nadruk op bas en drums, het heeft een r&b-feel die past bij de radio uit die tijd. Dat maakt wel wat nostalgische gevoelens los. Perry, tsja, hij kan zingen als de beste, maar ook in een stijl (veel geloei en gefröbel) waar overdaad op de loer ligt. Ooit een daverende verrassing en openbaring op Infinity, hier, acht jaar later, is hij als een dominante diva erg aanwezig. Randy Jackson z'n baswerk op Eyes of a Woman is lekker. Hij speelt ook de bas op Shooting Shark van Blue Öyster Cult, net zo vet.

Met Frontiers werd de neerwaartse lijn al ingezet. En Raised On Radio is wat mij betreft echt een teleurstelling. Teveel ballads, te weinig rock. En Steve Perry die Ross Valory en Steve Smith de zak gaf. Erg jammer. RoR is als koffie met te veel room. Weinig pit.

Meen je dat nou? Wat mij betreft is Frontiers hun beste album. Raised on radio is behoorlijk anders inderdaad. Met name door de andere ritme sectie, die de band behoorlijk anders laat klinken, en een (nog) gladdere sound. Mij smaakt het prima.

Ja, helaas. Sinds de komst van Jonathan Cain is de band een meer commerciële koers gaan voeren. Eerst Gregg Rolie weg, daarna Smith en Valory. Dit waren toch heel belangrijke leden voor de band. Echte muzikanten met het hart op de juiste plaats. Daarna werd het een strijd tussen Perry, Schon en Cain en dat is inmiddels een onsmakelijke soap geworden met rechtzaken over en weer.

De beste albums waren toch voor de komst van Perry? Goede stem hoor, maar Journey van vóór Perry zijn de beste in mijn ogen.

Nee absoluut niet wat mij betreft. Teveel gepiel en gefreak. Toen Perry bij de band kwam gingen ze eindelijk nummers met kop en staart maken. Het heeft niet zo lang geduurd maar de tijd dat zowel Rolie als Perry leadzang deden (Inifinity) vond ik ze misschien wel op hun best. Maar als geheel vind ik Frontiers toch echt hun sterkste album.

Nou, dat is niet de algemeen heersende opvatting. Ik snap wel waar je vandaan komt, en in de originele bezetting leverde de band drie zeer acceptabele jazzrock-achtige albums af. Als dat meer je ding is, snap ik dat je het vervolg minder kunt waarderen. Die eerste drie zijn zeker niet slecht, maar vanaf Infinity, dus toen Steve Perry deel ging uitmaken van de band, begon Journey pas echt te knallen, naar mijn mening. De opgaande lijn hielden ze vast tot en met Escape, waarna ik Frontiers bijna net zo goed vond/vind.

Deze opvolger is inderdaad wel een stuk minder, vooral omdat het songmateriaal overwegend te laid-back is. En ik ben het met Arjan Hut eens dat Perry hier echt een beetje als een diva klinkt: hij weet dat-ie prima kan zingen, maar overdrijft af en toe met zijn uithalen en ad-libs. In feite is Perry meer een blanke soulzanger, vind ik, wat ook op zijn soloplaten goed te horen is. Niettemin is de combi Perry/Schon/Cain/Valory/Smith naar mijn idee goud waard. Het leverde een unieke sound op, die maatgevend is geworden voor het AOR-genre. En zelden overtroffen...

De eerste platen zijn interessant maar blinken niet uit in spectaculair zangwerk. Met Perry werd het anders maar door daarop aangepaste songwriting ook meteen anders. En supercommercieel natuurlijk.... Vanuit dat oogpunt snap ik zo'n mening best.

Maar wat zegt het in hemelsnaam over Raised On Radio?

Toch wel een zwakke journey plaat vind ik. Reden: het te weinig aansprekende songmateriaal. Ill be alright without you is classic journey en be good to yourself en de opener zijn ook nog best Ok tracks. Maar de rest is middelmatig tot zwak. 2,5 ster

Be good to yourself best ok? Dat is een wereldnummer met een werkelijk weergaloze gitaarsolo in mijn oren. Veel beter gaat het in dit genre niet worden vrees ik.

Inmiddels is het één van mijn favorieten, ik val zeker in hat kamp dat Raised on radio te gek vindt. The Eyes of a Woman, die bas van Randy Jackson alleen al! (Hij speelt ook mee op Shooting Shark van Blue Öyster Cult, ook heerlijk. Ik zie dat ik trouwens al eens eerder hier neergepend heb haha.)

Ja klopt, ook een prima track inderdaad. Sowieso vind ik het album mooi geproduceerd. En Perry zingt in deze periode misschien wel op z'n best.

Allemaal waar , maar alles bij elkaar genomen is het geheel toch wat magertjes vooral ook omdat de band hiervoor twee geweldige albums had gemaakt die horen tot het beste wat AOR te bieden heeft. Daarnaast kan ik me ook niet helemaal aan de indruk onttrekken dat er erg werd gemikt op een tweede Faithfully , uit commercieel oogpunt gezien uiteraard ook volledig begrijpelijk.

Journey verschoof nog wat meer richting radiovriendelijke AOR, een afslag die bands als Toto en Foreigner ook al eerder hadden genomen.
Het is niet zo dat de muziek volledig een andere draai heeft gekregen maar als geheel klinkt Raised on Radio enorm pakkend en toegankelijk.
In dit geval vind ik dat de heren daar op een fraaie manier vorm aan hebben gegeven. Op zijn tijd heb ik er geen probleem om een dergelijk 'kazig' plaatje zijn rondjes te laten draaien. Schön doet het nog steeds prima, hoewel hij de grenzen niet langer oprekt. Dat doet Perry wel met zijn stembanden, maar dat ervaar ik niet als hinderlijk. Als hij voordraagt uit de Gamma folder ren ik direct naar de winkel om de bezongen artikelen aan te gaan schaffen.
Avontuurlijk is Raised on Radio zeker niet, grensverleggend al helemaal niet en ja; Frontiers vind ik ook sterker, mijn linkerhersenhelft kan hier echter niet minder dan 4 sterretjes aan kwijt.