Journey - Raised on Radio (1986)

Op Raised On Radio werd de scheidslijn tussen AOR en pop behoorlijk overschreden.
De saxofoon in Positive Touch of de ritmesectie van Once You Love Somebody laten wat dat betreft niets te wensen over.
Toch hoor ik daardoorheen op en top Journey. De gitaren van Schon zijn wat naar de achtergrond
geschoven, maar ze zijn er wel. Be Good To Yourself rockt er nog behoorlijk op los.
De ware kracht schuilt hem echter in zanger Steve Perry. Hij weet met zijn stem prachtige, niet altijd
voor de handliggende, zanglijnen eruit te persen. Ze maken de nummers af.
Wat mij aan Raised On Radio ook opvalt is het late night karakter van de plaat. Op één of andere manier doet
de plaat het vooral 's avonds laat erg goed. Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten
maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.

Half puntje erbij gedaan. Ja, het is glad geproduceerd, maar dat waren veel albums in deze tijdsperiode. Het album begint geweldig met "Girl Can't Help It", maar "Positive Touch" vind ik mede door het saxofoongebruik (volgens mij voor het eerst ooit in een Journey track) ook interessant. Verder blijft "Be Good to Yourself" een heerlijke feelgood meezinger.
Het titelnummer begint apart genoeg met een mondharmonica. Op kant B staat het interessantere gitaarwerk van Schon naar mijn mening.
Over het algemeen dus nog een best sterk album dat een fijne luisterervaring is voor de liefhebbers van AOR uit deze periode.

Poppier,gladder en toch wel wat minder memorabele nummers als op Escape (aan Frontiers moet ik nog beginnen),maar ja dan blijven nog altijd het prachtige gitaarspel van Neal Schon en de 'Golden voice' Steve Perry over die dit album naar een erg ruime voldoende tillen.
Wel kent Raised on the radio veel muzikale afwisseling met het gebruik van onder meer Saxofoon en mondharmonica,iets wat we in het verleden niet al te veel gehoord hebben bij Journey.Ook vind ik de wel erg cleane productie,die lekker weg luistert best mooi.
I'll Be Alright Without You en Girl Can't Help It zijn sterke singles en ook het titelnummer en Be Good to Yourself zijn prima songs.
Zeker niet hun beste album maar na een aantal draaibeurten eigenlijk best wel goed.