Journey - Raised on Radio (1986)
mijn stem
76 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia
-
Girl Can't Help It (3:53)
-
Positive Touch (4:17)
-
Suzanne (3:38)
-
Be Good to Yourself (3:51)
-
Once You Love Somebody (4:40)
-
Happy to Give (3:49)
-
Raised on Radio (3:49)
-
I'll Be Alright Without You (4:49)
-
It Could Have Been You (3:37)
-
The Eyes of a Woman (4:32)
-
Why Can't This Night Go on Forever (3:41)
-
Girl Can't Help It [Live] * (4:17)
-
I'll Be Alright Without You [Live] * (4:57)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
44:36
(53:50)
0
geplaatst: 2 mei 2006, 19:59 uur
(Aal)glad geproduceerd album uit de midden van de jaren tachtig van een tot trio gereduceerd Journey: Perry-Schon-Cain.
Pretentieloze, maar oh zo lekker wegluisterende (pop)rockmuziek, vooral geschikt voor lange autoritten.
Once you love somebody, It could have been you en The eyes of a woman zijn mijn persoonlijke favorieten. Genoeg voor 3,5 ster.
Pretentieloze, maar oh zo lekker wegluisterende (pop)rockmuziek, vooral geschikt voor lange autoritten.
Once you love somebody, It could have been you en The eyes of a woman zijn mijn persoonlijke favorieten. Genoeg voor 3,5 ster.
0
geplaatst: 7 juli 2008, 13:33 uur
Matig album, weinig rock, maar deste meer ballads en pop. Niet het beste wat journey uitgebracht heeft. Op vinyl.
0
geplaatst: 5 november 2008, 23:44 uur
Viel wel erg tegen na het hoogtepunt Frontiers. Beetje te glad te veel hopen op het scoren van een hit. Was volgens mij een commercieel succes in the States
0
geplaatst: 6 november 2008, 08:38 uur
Uit de A.O.R hoek. Typisch Amerikaanse rockband.
Veel bombast en listig keyboard/ gitaarspel.
Neem daarbij het gouden keeltje van Steve Perry en een succesformule was geboren.
Met name in het thuisland een zeer populaire band. In Europa beduidend minder.
Dit album is niet 1 van hun sterkste. De spanning in hun muziek wordt door de te klinische produktie regelmatig om zeep geholpen, en hier staan ook niet hun beste songs op.
Wellicht te mainstream en te weinig pit.
Niet veel later viel de groep uitelkaar , om halverwege de 90er jaren weer bijelkaar te komen. Perry deed nog 1 plaat mee maar kennelijk was het oude zeer nog niet van de baan.
Sindsdien tourt Journey er lustig op los en maakt zo nu en dan geen onaardige albums met zangers die de Perryfactor hebben.
Veel bombast en listig keyboard/ gitaarspel.
Neem daarbij het gouden keeltje van Steve Perry en een succesformule was geboren.
Met name in het thuisland een zeer populaire band. In Europa beduidend minder.
Dit album is niet 1 van hun sterkste. De spanning in hun muziek wordt door de te klinische produktie regelmatig om zeep geholpen, en hier staan ook niet hun beste songs op.
Wellicht te mainstream en te weinig pit.
Niet veel later viel de groep uitelkaar , om halverwege de 90er jaren weer bijelkaar te komen. Perry deed nog 1 plaat mee maar kennelijk was het oude zeer nog niet van de baan.
Sindsdien tourt Journey er lustig op los en maakt zo nu en dan geen onaardige albums met zangers die de Perryfactor hebben.
0
geplaatst: 23 december 2008, 17:49 uur
Inderdaad, glad. Maar niet erg! Zo nu en dan luistert dit lekker weg. Girl Can't Help It blijft voor mij het prijsnummer vanwege het intro en prachtige einde (en wat er tussen in zit is natuurlijk ook niet mis 
)
)
0
geplaatst: 28 juni 2009, 21:38 uur
Hoe vaker ik dit album luister des te beter ik het vind ondanks de idd gelikte sound.
Muzikaal ligt het wellicht meer in het verlengde van Perry's soloalbum Street Talk dan van het eerdere Journey werk.
Muzikaal ligt het wellicht meer in het verlengde van Perry's soloalbum Street Talk dan van het eerdere Journey werk.
0
geplaatst: 18 september 2009, 10:14 uur
Lekker weg te luisteren cd'tje. Niet vernieuwend of grensverleggend, gewoon mooie pop-rock, of AOR, of wat dan ook. Steve Perry blijft een goeie zanger om naar te luisteren
0
geplaatst: 22 januari 2010, 10:51 uur
Op Raised On Radio werd de scheidslijn tussen AOR en pop behoorlijk overschreden.
De saxofoon in Positive Touch of de ritmesectie van Once You Love Somebody laten wat dat betreft niets te wensen over.
Toch hoor ik daardoorheen op en top Journey. De gitaren van Schon zijn wat naar de achtergrond
geschoven, maar ze zijn er wel. Be Good To Yourself rockt er nog behoorlijk op los.
De ware kracht schuilt hem echter in zanger Steve Perry. Hij weet met zijn stem prachtige, niet altijd
voor de handliggende, zanglijnen eruit te persen. Ze maken de nummers af.
Wat mij aan Raised On Radio ook opvalt is het late night karakter van de plaat. Op één of andere manier doet
de plaat het vooral 's avonds laat erg goed. Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten
maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.
De saxofoon in Positive Touch of de ritmesectie van Once You Love Somebody laten wat dat betreft niets te wensen over.
Toch hoor ik daardoorheen op en top Journey. De gitaren van Schon zijn wat naar de achtergrond
geschoven, maar ze zijn er wel. Be Good To Yourself rockt er nog behoorlijk op los.
De ware kracht schuilt hem echter in zanger Steve Perry. Hij weet met zijn stem prachtige, niet altijd
voor de handliggende, zanglijnen eruit te persen. Ze maken de nummers af.
Wat mij aan Raised On Radio ook opvalt is het late night karakter van de plaat. Op één of andere manier doet
de plaat het vooral 's avonds laat erg goed. Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten
maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.
0
geplaatst: 4 juli 2010, 13:47 uur
Edwynn schreef:
Op Raised On Radio werd de scheidslijn tussen AOR en pop behoorlijk overschreden.
De saxofoon in Positive Touch of de ritmesectie van Once You Love Somebody laten wat dat betreft niets te wensen over.
Toch hoor ik daardoorheen op en top Journey. De gitaren van Schon zijn wat naar de achtergrond
geschoven, maar ze zijn er wel. Be Good To Yourself rockt er nog behoorlijk op los.
De ware kracht schuilt hem echter in zanger Steve Perry. Hij weet met zijn stem prachtige, niet altijd
voor de handliggende, zanglijnen eruit te persen. Ze maken de nummers af.
Wat mij aan Raised On Radio ook opvalt is het late night karakter van de plaat. Op één of andere manier doet
de plaat het vooral 's avonds laat erg goed. Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten
maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.
Op Raised On Radio werd de scheidslijn tussen AOR en pop behoorlijk overschreden.
De saxofoon in Positive Touch of de ritmesectie van Once You Love Somebody laten wat dat betreft niets te wensen over.
Toch hoor ik daardoorheen op en top Journey. De gitaren van Schon zijn wat naar de achtergrond
geschoven, maar ze zijn er wel. Be Good To Yourself rockt er nog behoorlijk op los.
De ware kracht schuilt hem echter in zanger Steve Perry. Hij weet met zijn stem prachtige, niet altijd
voor de handliggende, zanglijnen eruit te persen. Ze maken de nummers af.
Wat mij aan Raised On Radio ook opvalt is het late night karakter van de plaat. Op één of andere manier doet
de plaat het vooral 's avonds laat erg goed. Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten
maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.
Helemaal mee eens!
0
geplaatst: 22 september 2010, 20:04 uur
Ik heb weinig met dit album. Ik vind het niet slecht maar ik luister het gewoon nooit. Toch staan er twee van Journey's beste nummers op vind ik; Be good to yourself en Girl can't help it. Schitterende songs in de beste Journey traditie! I'll be allright without you vind ik ook erg goed te pruimen trouwens. Die nummers staan toevallig ook op het Greatest hits album dus misschien verklaard dat waarom ik dit album nooit draai. De rest van de nummers vind ik namelijk niet bijzonder.
0
geplaatst: 7 september 2011, 19:07 uur
Edwynn schreef:
Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.
Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.
Perry's moeder was destijds ernstig ziek en dat greep hem zeer aan. Wellicht dat het melancholische randje dat inderdaad aanwezig is daar vandaan komt.
Datzelfde melancholische hoor ik overigens ook in Trial By Fire terug. NIet helemaal terecht overgekraakt die plaat.
Wellicht mis ik dat bij de klonen die Perry's rol tegenwoordig waarnemen in Journey. En waarschijnlijk dat het dat is waarom ik toch vaak op de oudere platen teruggrijp.
0
geplaatst: 7 september 2011, 21:24 uur
Ik ook begrijp me niet verkeerd, dat hese in Perry's stem vind ik geweldig op Trial By Fire.
0
geplaatst: 22 februari 2013, 00:48 uur
Slecht is het nog steeds niet, maar ik vind dit album wel erg gladjes geproduceerd. Daarnaast mis ik de wat krachtigere rocknummers die met name op de voorgaande plaat voor zo'n geweldige afwisseling zorgden.
0
geplaatst: 14 april 2013, 10:47 uur
Ik heb dit album in de herkansing gegooid nadat ik het voor een prikkie op vinyl heb gekocht. En ik moet eerlijk bekennen dat ik met m'n 2,5* toch wel aan de te lage kant zat. Perry zingt op dit album echt mega! Nou weet de beste man altijd wel de topklasse te behalen maar op dit album is het wel heel eng goed vind ik. Aflsuitende ballad Why can't this night go on forever bijvoorbeeld, gaat me door merg en been, zó ontroerend! Titelnummer Raised on radio valt me nu ook in positieve zin op. Zit goed in elkaar (ook tekstueel met die verwijzingen naar vroegere tijden) en het rockt er best lekker op los. Nee, voor een zondagochtend doet deze Journey het bovengemiddeld!
0
geplaatst: 14 april 2013, 11:31 uur
Beetje onderbelicht album, maar ook dit is gewoon een topproduct van deze wereldgroep.
Was het het laatste album met Perry? Staat als een huis, al is het LIVE album my favorite
Was het het laatste album met Perry? Staat als een huis, al is het LIVE album my favorite
0
geplaatst: 14 april 2013, 12:46 uur
Neal Peart schreef:
Beetje onderbelicht album, maar ook dit is gewoon een topproduct van deze wereldgroep.
Was het het laatste album met Perry? Staat als een huis, al is het LIVE album my favorite
Beetje onderbelicht album, maar ook dit is gewoon een topproduct van deze wereldgroep.
Was het het laatste album met Perry? Staat als een huis, al is het LIVE album my favorite
Nee het laatste album met Perry is Trial by fire. En welk live album bedoel je? Ze hebben er meerdere uitgebracht namelijk....
0
geplaatst: 14 april 2013, 22:00 uur
Je hebt gelijkl. Het soloalbum van Perry opent sterk en zakt daaran heel erg in en is van (hard) rock weinig meer over. Ik bedoel overigens CAPTURED!!
0
geplaatst: 16 april 2013, 08:30 uur
Foutjer, het laatste album met Perry
(zijn soloalbum viel mij overigens ookw at tegen alleen de eerste twee numnmers sterk)
(zijn soloalbum viel mij overigens ookw at tegen alleen de eerste twee numnmers sterk)
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 11 oktober 2014, 16:38 uur
Ik verhoog ook maar eens. Vooral de productie is fenomenaal. De zang, het toetsenwerk, de drumpartijen, en de gitaarsolo's, tel daar uitstekend en stevig songmateriaal bij op.
Snap niet waarom ik deze laag waardeerde. Nu ja, nooit te oud om te leren.
Snap niet waarom ik deze laag waardeerde. Nu ja, nooit te oud om te leren.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 11 oktober 2014, 16:41 uur
Oh ja, en voor mij is het prijsnummer Once You Love Somebody. Mix van rock/soul/pop/r&b en what not. Goed gearrangeerd, goed gezongen en mooie sonische momenten.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 14 oktober 2014, 16:41 uur
Met respect voor Ross Valory, maar ik zat te denken, waarom die bas toch zo lekker dik en funky is op deze plaat. Maar dat komt omdat Randy Jackson de plaat heeft ingebast (en op een paar nummers Bob Glaub).
0
geplaatst: 24 januari 2015, 16:10 uur
Volgens mij is dit zo'n beetje mijn minst favoriete Journey album, maar vandaag voor een euro gevonden bij de lokale platenzaak en voor die prijs kon ik hem niet laten liggen. Ik zal hem dadelijk weer eens opzetten.
0
geplaatst: 24 januari 2015, 16:40 uur
Door de pers verguisd omdat het te poppy is. Ha, alsof Jouney altijd bikkelharde thrash maakte. Goed, het stevige Frontiers is wellicht een buitenbeentje in die gedachte maar wel eentje waaraan verwachtingen werden opgehangen. Jammer, want Raised On Radio bevat een hoop moois. Ik mocht willen dat huidige paradepaardjes zo melancholisch uit de hoek kunnen komen met een stel knap gearrangeerde, ogenschijnlijk lichtvoetige poprocksongs.
0
geplaatst: 24 januari 2015, 18:31 uur
Mooi verwoord Edwynn Ik dacht ook altijd dat ik deze niet veel aan vond. Het tegendeel bleek na jaren waar!
Ik dacht ook altijd dat ik deze niet veel aan vond. Het tegendeel bleek na jaren waar!
0
geplaatst: 24 januari 2015, 20:41 uur
Raised on Radio is gewoon een heerlijk Journey album met lekker in het gehoor liggende songs
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 24 januari 2015, 20:43 uur
Raised on Radio haalt het niet bij het debuut, echter... 
0
geplaatst: 24 januari 2015, 21:58 uur
Ik laat hem nu weer door de speakers knallen (waarschijnlijk tot grote afschuw van mijn dance/trance/hardcore liefhebbende huisgenoten). "Girl Can't Help It" is wel een dijk van een openingsnummer zeg!
0
geplaatst: 24 januari 2015, 22:52 uur
Half puntje erbij gedaan. Ja, het is glad geproduceerd, maar dat waren veel albums in deze tijdsperiode. Het album begint geweldig met "Girl Can't Help It", maar "Positive Touch" vind ik mede door het saxofoongebruik (volgens mij voor het eerst ooit in een Journey track) ook interessant. Verder blijft "Be Good to Yourself" een heerlijke feelgood meezinger.
Het titelnummer begint apart genoeg met een mondharmonica. Op kant B staat het interessantere gitaarwerk van Schon naar mijn mening.
Over het algemeen dus nog een best sterk album dat een fijne luisterervaring is voor de liefhebbers van AOR uit deze periode.
Het titelnummer begint apart genoeg met een mondharmonica. Op kant B staat het interessantere gitaarwerk van Schon naar mijn mening.
Over het algemeen dus nog een best sterk album dat een fijne luisterervaring is voor de liefhebbers van AOR uit deze periode.
* denotes required fields.