Novena - Eleventh Hour (2020)

Haken voorman in een side project. Klinkt het dan ook als Haken? Niet geheel en geheel niet. Maar zijn stem is toch wel bepalend, maar niet geheel en soms geheel niet. Volgt u het nog? Nee? Prima. Progmetal dus, van alles wat door elkaar gehusseld en veel gepiel. Is dit iets voor mij? Niet geheel en soms..u raadt het al.

Inderdaad echte progmetal met veel invloeden en stijlen erin verwerkt. Mooi uitgevoerd en het heeft voor mij voldoende melodie en sfeer zonder juist te vervallen in puur technisch gepiel; iets dat veel gebeurt in dit subgenre... Had wellicht iets meer samenhang mogen hebben, maar ach het is geen conceptalbum natuurlijk

Enkele speciale vermeldingen: Corazón is bijzonder vanwege de Spaanse invloed en Prison Walls is een mooie progressieve afsluiter (met een mooi opbouwende climax in het tussenstuk) waarin Ross Jennings zich nog mooi even heeft kunnen opwarmen voor het nieuwe album Virus van Haken dat eraan komt

Hopelijk vinden meer progmetallers de weg naar dit mooie album nu het nieuwe Haken album vertraagd is; enigszins verbazingwekkend dat er niet meer reacties zijn hier, eerlijk gezegd...

De eerste indruk doet erg denken aan de eerste paar albums van Haken. Zowel in stijl als vanwege de hoge snelheid waarmee ideeën afgewerkt worden. Ik krijg soms het idee dat ze zo snel mogelijk overal doorheen willen spelen. Wat meer focus had daar wel in geholpen. Iets wat Haken ook gedaan heeft.

Verder klinkt het trouwens erg fijn. De screams zijn een welkome afwisseling bij de zang van Ross. En muzikaal is er genoeg te ontdekken. Voor nu een leuke ontdekking in afwachting van de nieuwe Haken, maar ook interessant wat dit in de toekomst gaat brengen.

, en wat wordt je cijfer...?

ProGNerD die hoop ik spoedig te gaan uitdelen.

Ik ga hier even op mijn eigen woorden terug komen. Er is wel een vergelijking met de eerste paar albums van Haken te maken. Maar deze voelt en klinkt een stuk concreter en samenhangender dan die. Nog steeds komen hier veel verschillende ideeën langs die soms wat teveel van het goede zijn. Maar over het algemeen is dit een stuk minder fragmentarisch.

Dan de muziek. Dat is echt puur genieten. Het heeft een groot theater gehalte en mixt daarbij logge metal met melodieuze symfonische rock. Dat in combinatie met de zang van Ross en de stevige grunts die elkaar fijn afwisselen is het een bijzonder lekker album geworden. Mijn grootste irritatie punt zijn de enkele spoken wordt gedeeltes. Deze halen me er aardig uit de beleving. Prison Walls is daarin wel een mooi voorbeeld. Hij bereikt daar een climax en haalt daar enorm veel kracht uit, maar de muziek komt pas later tot datzelfde bereik. Mijn inziens paste dit beter als de muziek daar ook echt in mee werkte. Nu komen de stukken vooral als vulling over. Het is een kleine smet op een verder heerlijk album.