Green Day - Father of All Motherfuckers (2020)

Wordt het ooit nog wat met Green Day? Eerste drie nummers staan op spotify. Father of All MF... is een prima binnenkomer!

Tourdata:
14 Juni STADSPARK - GRONINGEN
17 Juni SPORTPALEIS - ANTWERPEN

[quote]koosknook schreef:
Wordt het ooit nog wat met Green Day?

Op basis van de 3 uitgebrachte singels zeg ik nee. Wat een armoede.
Hoop dat ze in Groningen veel werk uit de jaren 90 spelen maar ben bang van niet.

Foei foei, wat is dit? Bij het persen van dit schijfje zijn er twee bands door elkaar gehusseld denk ik. Alleen Graffitia voelt enigszins aan als Green Day, maar de rest is van de makelij van een wel erg matig en allerminst origineel popgroepje.

"Father of All" en "Fire, Ready, Aim" zijn nog op het rándje, maar "Oh Yeah", wat een afgang zeg... Voorspelt niet veel bests. Ga het uiteraard een kans geven als hij de 7e uitkomt maar mijn persoonlijke verwachtingen voor een nieuw Green Day album zijn nog nooit zo laag geweest als nu.

Graffitia is nog wel te doen maar voor de rest nee ik haak af. Kan hier echt helemaal niks mee. Als ik Greenday wil horen zet ik wel weer Dookie, Nimrod, Insomniac, Kerkplunk of Warning op.

Ernstig slecht op het eerste gehoor, lijkt in niks op hun geweldige jaren 90 albums.
Dit lijkt het dieptepunt na American Idiot (wat nog prima was), daarna heb ik het wel geprobeerd maar ben afgehaakt. Leuk ook die Great balls of fire cover

Matig, in alle opzichten. Green Day ken ik vooral van de jaren 90-albums en American Idiot, maar daar steekt dit plaatje (geeneens een halfuur!) erg bleek tegen af. Ik hoor weinig bezieling; het klinkt fut- en zoutloos. Jammer.

1,5 sterren

Lekkere Riot Grrrl
Oh, is dit Green Day

Ik moet zeggen, in het verleden heb ik best wel eens nummers van deze band gehoord die ik wel o.k. vond. Maar een punk-band heb ik dit nooit gevonden. Te geforceerd punk willen zijn om het genre, eind jaren '70 weer nieuw leven in te blazen, bij gebrek aan beter.

Green Day, metname in het begin,..soort nep Sex Pistols.

Niet echt toch?
Sex Pistols is punk, Green Day melodieuze punkrock.

laten we eerlijk zijn, een beetje meeliften op wat ooit punk was.

Ik heb het album nu twee keer gehoord in zijn geheel, en ik moet eerlijk bekennen dat ie mij toch iets minder tegenviel dan ik had gedacht. Misschien ook alleen maar omdat ik er zonder enige verwachtingen eraan ben begonnen, gezien de singles...
Het lijkt mij, dat als Billie Joe en zijn mannen hadden besloten dit album uit te brengen onder Foxboro Hot Tubs, het over het algemeen op veel minder kritiek kon rekenen. Want Father of All... is gewoon meer garage dan punk. En misschien is het daarom nog niet eens een heel slecht album, maar gewoon niet de Green Day die we willen horen. Maar dat was met de trilogie en dan met name ¡Dos! ook al zo. Want daar lijkt Father of All... in alle opzichten een vervolg op.

Hoe dan ook, voor Green Day-standaarden vind ik dit niet heel best, een niemendalletje vergeleken met albums als Dookie, Insomniac of American Idiot. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat tracks als "Stab You in the Heart" (grappige verwijzing naar 60s rock 'n roll), "Sugar Youth" en "Take the Money and Crawl" mij niet tenminste nog een beetje de hoop geven dat ze het nog niet verleerd zijn. De toekomst zal het ons leren. Van mij mogen ze desnoods Foxboro Hot Tubs weer nieuw leven inblazen en een dijk van een album maken onder die naam, als garage ze tegenwoordig toch meer aantrekt dan punk...

Vier jaar geleden wist Green day zich met Revolution Radio nog aardig te herstellen van het matige drieluik Uno,Dos,Tré! waar ze in 2012 mee voor de dag kwamen.Na een aantal draaibeurten lijken ze met Father of All Motherfuckers weer terug bij af te zijn.
De songs vind ik hier nog niet ééns de grootste boosdoener ;de matige productie,de vaak irritante vocalen (die soms te bewerkt klinken) en de nog meer stuitende hoge stemmetjes bij de achtergrondzang,zijn stuk voor stuk elementen van Green Day's nieuwe plaat die mijn luisterplezier danig verknallen.
Vind sowieso dat sixties geluid op het eerste gedeelte van het album niet al te geslaagd.Alleen Meet Me on the Roof kan er mee door en was zelfs nog een stuk beter geweest zonder die vervelend hoge 'backing vocals' .Het Beatlesque Stab You in the Heart is ook niet slecht maar of dat nou iets voor Green day is,niet echt en zou het zodoende aan andere bands overlaten.
Pas op het einde weet het kwartet zich nog aardig te herpakken met Junkies on a High,Take the Money and Crawl en Graffitia,drie redelijk goede songs die Father of All Motherfuckers dan wel niet meer weten te redden maar als voorbode voor de band's volgende muzikale stap in ieder geval nog wat hoop geven voor de toekomst.

Sommige liedjes zijn nog prima catchy en hadden het 15 jaar geleden misschien nog prima gedaan op de radio. Maar, zoals een aantal YouTube comments treffend verwoorden klinkt het gros ook alsof het geschreven is voor een auto/deodorant/frisdrankreclame.

Vanaf Dookie is het steeds bergafwaarts gegaan met Greenday. Enige positieve uitschieter was uiteraard American Idiot. Wat daarna is uitgebracht kan me op een enkel liedje na niet bekoren.

dan is een 2 sterren waardering nog hoog.

Een ex-collega was heel vaak wild van een nieuwe band. Telkens als de tweede plaat uitkwam, was ze ontstemt en bij de derde plaat fan af. Niets haalde het bij de glorieuze kennismaking met iets nieuws. Het nieuwe bij Green Day was voor mij, net als voor het gros van de wereld, de single 'Basket Case' en het album 'Dookie'. 'Insomnia' vond ik daarna niet veel, maar een album als 'Nimrod' liet prima groei zien die uitmondde in 'American Idiot', dat de band naar de grootste podia bracht en multi miljonairs maakte. Wat doe je daarna?

Dat was zeker wisselend, maar als ik naar Fathers Of All Motherfuckers luister, dan hoor ik een prima inventief, nee, niet vernieuwend, album, waar de heren lekker van leer trekken. Ik kan hier heel goed naar luisteren en het brengt alles wat ik van een degelijk Green Day album verwacht. Melodieuze, tegen punkpop aanschurkende punkrock. Hier en daar een geleend stukje muziek dat mooi verweven zit in de eigen song. Een band die zichzelf kan opblazen tot buitenaardse proporties, als een punkrock 'Ironman' zeg maar. Drie mannen die een stadion opblazen met hun muur van geluid.

Nee, ik ben niet verrast, maar hoe vaak kan een band dat doen zonder zichzelf helemaal niet meer te zijn? Ik ben wel aangenaam verwend met een lekker plaat vol prettige melodieën.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Triest dat dit van dezelfde band komt die ooit Dookie en American Idiot uitbrachten…