Other Lives - For Their Love (2020)

Lost days. Ik word er nog niet warm van. Verwachtingen blijven echter hoog.

Lost Day kan mij alleszins bekoren. De twee andere singles daarentegen een stuk minder. Ik moet mijn verwachtingen van dit album op basis van deze nummers een beetje naar beneden bijstellen.

Tamer Animals blijft een epische plaat en ook aan Rituals heb ik veel luisterplezier beleefd. Jammer dat het werk daarvoor niet op Spotify te vinden is.

Lost Day begint me aardig te vervelen. Komt te vaak voorbij. Nee sowieso geen lange houdbaarheid.

De donkere, ingetogenere maar verre van tamme opener deed mijn oren spitsen: zwaardere baspartij, minder weidse, spaarzamere orkestratie en een tot de verbeelding sprekende titel.

De overige 9 songs zijn ook verre van slecht (Nites Out viel gelijk op bij eerste beluistering) maar van een koerswijziging die Sound of Violence deed beloven, is geen sprake. Edoch, roteren maar die hap!

Na eerste twee draaibeurten zet ik hem op voorzichtige 4 sterren, maar verwacht dat hij nog meer gaat groeien. Enige tegenvaller tot nu toe is dat hij na 5 jaar wachten toch zo kort is...
Hoop dat ze na de coronacation ook naar NL komen, concert in Tivoli was toen geweldig!

10 à 12 nummers altijd ideaal gevonden, geen ruimte voor fillers óf een album valt door de mand. Een tussenweg is er haast niet

De cover doet me trouwens ergens denken aan dat huis uit Ozark.

Mijn grote bezwaar tegen hun vorige plaat was de lengte. Met zoveel hemelse schoonheid wordt het al gauw too much, het is zonde als je bij zulke rijke muziek niet je aandacht bij elk detail kan houden. Het lijkt erop dat ze goed naar me geluisterd hebben. Deze plaat kan je meteen nog een keer draaien, dat komt het geheel echt ten goede.

Positief verrast dat ze weer een stapje richting Tamer Animals hebben gedaan. Een hele fijne plaat.

Boeit van begin tot einde. Hey hey I is het prijsbeestje hier voor mij.

Ik voel 'm nog niet helemaal (zoals ik 'm bij de twee voorgaande albums voelde). Het album bevat weer de onmiskenbare Other Lives-sound, maar ik knap vooralsnog een beetje af op de western-invloeden en er zijn vooralsnog weinig nummers die me betoveren. Geduld is echter een schone zaak: ik laat het album nog even een tijdje rijpen.

Tijdje laten liggen om nu nog beter voor dag te komen, klein juweeltje van begin tot end.
We Wait kan zéker zo op een atypische western-soundtrack komen te staan. Heerlijk nummer is dat, helemaal wanneer dat subtiele koper invalt.
Kan door m'n americana-beïnvloeding komen, kan.

Inmiddels voor mij best geslaagde Other Lives album yet. Alle voorafgaande albums konden me slechts met enkele rake songs bekoren. For Their Love overtuigd over de gehele lengte (kort en krachtig). en is geloof ik pas het eerste album in 2020 dat bij herbeluistering maar blijft groeien in waardering.

Hoor herkenbare verwijzigen naar de orgestratie van The Last Shadow Puppets , maar ook de filmmuziek van Ennio Morricone.

Naast alle hierboven genoemde tracks, valt [ All Eyes: For Their Love ] positief op. Spannend subtiel meeslepend,. Puur luistergenot. Zoals het hele album.

Zeg ik iets vreemd als ik zeg dat ik bij het luisteren van het titelnummer aan Echo & The Bunnymen moet denken? (Ik moet toegeven dat ik van die band enkel The Killing Moon ken, overigens )

YES! Het album begint eindelijk te landen bij me. Prachtige muziek weer, en het derde 4*+album op rij voor deze band. Tamer Animals blijft voor mij favoriet. De opvolger was iets aan de lange kant, maar bevatte heel veel parels. De Ennio Morricone-sound op dit album schrok me eerst wat af, maar inmiddels trek ik die heel goed.

Wat een ontzettend fijn warm geluid. Op 1 of ander manier had ik dit niet verwacht van de band. Was best te spreken een aantal jaar geleden over "Tamer Animals" & "Rituals". Ook nog is live gezien in de paradiso denk ik. Was een prima concert, maar ook weer niet het meest memorabel. Lang niets meer gehoord van deze band en dan met zo'n mooie gebalanceerde plaat op de proppen komen. Voor mij 1 van de meest verrassende releases van het jaar.

Vanaf de eerste tonen van dit album ben ik oplettend. Prachtige zang, strijkers. Tweede track: ik ben om. Catchy, donkere sferen. Wederom strijkers. Op dit nummer - en op meerdere songs van dit album - is de vrouw, Kim, van frontman Jesse Tabish te horen. Een goede zet!

Het album is gevarieerd, waardoor het de aandacht vast houd. Muzikaal - mede dankzij de strijkers - aantrekkelijk, het heeft een cinematografische visie en is soms zelfs pastoraal en barok. Maar de lyrics zijn vaak wat simpel en spreken mij niet heel erg aan. Toch wel een minpunt, wat mij betreft. Alles bij elkaar heb ik niet perse een absoluut hoogtepunt in dit album. Het album is degelijk, klinkt lekker en heeft enkele onderdelen goed uitgewerkt. Qua sterren krijgt het momenteel het voordeel van de twijfel: 4*.

De vorige plaat was ik na een aantal draaibeurten al snel zat. De nummers waren moeilijk van elkaar te onderscheiden en daarnaast duurde de plaat veel te lang. In eerste instantie was ik van plan deze plaat aan me voorbij te laten gaan. Gelukkig toch een kans gegeven. Mooie plaat. Muzikaal erg sterk!

Mooie plaat die weer een natuurlijker en meer rootsy geluid laat horen. Ik vond de voorganger wat dat betreft ook wat minder. Was ze daarna wat uit het oog verloren, maar dat blijkt onterecht.