The Kik - Jin (2020)

Jin knalt er lekker in. 'Angela' is tekstueel een leuke variatie of 'Stacy's Mum' de hit waarmee Fountains of Wayne doorbrak in de V.S. eind jaren 90. Dave von Raven droomt weg op Angela, de moeder van zijn beste vriend.

De muziek laat horen dat de band zijn favoriete jaren achter zich heeft gelaten. Hoevaak kun je de jaren 60 opnieuw muzikaal succesvol herbeleven? De ontwikkeling is ook organisch. De stappen tussen '2' naar 'Stad En Land' en 'Hertaald' laten een voorwaarste beweging zien, waardoor de uitkomst van Jin niet raar is.

The Kik is inmiddels meer dan een pop bandje natuurlijk. De theater tours zijn gebouwd rond jaren 60 nummers en hun verhaal. De tour vorig jaar met de integrale uitvoering van twee Boudewijn de Groot albums past in een tendens waar heel muzikaal getalenteerd Nederland zijn geld mee begint te verdienen. Voor The Kik eindigde dit verhaal in Ahoy.

Met Jin moet de stap naar de kleine zalen van de lokale poptempels weer worden gezet. Het lijkt mij een heel rare ervaring om met je eigen muziek in de relatieve marge te musiceren terwijl met de muziek van een ander zalen worden volgespeeld. The Kik is echter een band die ook met de eigen muziek de grote zalen van poptempels verdient.

Het heeft me enige luisterbeurten gekost voordat Jin tot leven kwam, moet ik toegeven. Ik hoorde wel dat het niet slecht was, maar de muziek kwam maar niet tot leven voor me. Dat is inmiddels aan het veranderen. Het is immers een heel ander album en veel steviger dan The Kik ooit klonk. Ries Doms mocht nog nooit zo retestrak drummen in The Kik. Een aantal nummers zijn ook elektronischer dan voorheen. Geen orgeltje, maar synths. Dan heb je een andere band met dezelfde zanger.

Dus het komt allemaal goed, met uitzondering van de cover van 'Major Tom'. 'De Grote Baas' is wat mij betreft een overbodige song, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de cover van 'Pleasant Valley Sunday' in het verleden. Wat blijft, is dat The Kik in staat is om uiterst prettige nummers in elkaar te zetten. Ook als het steviger is en de invloeden na het einde van de jaren 60 liggen, komt de band met lekker vloeiende nummers. Zo lang dat het geval blijft, is er weinig aan de hand voor The Kik. Opnieuw gescoord dus.

De plaat is aan het groeien. Ik sluit meer sterren dan ook niet uit.

Deze recensie staat ook op WoNoBloG.

Na meerdere platen met sixtiespop schakelt The Kik op Jin moeiteloos over op de sound van de jaren tachtig, met een grote rol voor synthesizers. Daarbij spelen ze liefdevol, niet al te subtiel leentjebuur bij Nederlandse bands die in dit decennium furore maakten. Luister maar eens naar het intro van Maarten. Jawel, dat klinkt als twee druppels water als Vriendschap van Het Goede Doel. En ben ik de enige die bij Alle Tijd Van de Wereld, het melancholieke hoogtepunt van het album, gelijk moest denken aan Over de Muur van Klein Orkest? Ze komen er glansrijk mee weg.

Hun beste werk tot nu toe. De eerste promotionele single voor dit album, Plekken waar je niet mag roken, maakte me in eerste instantie een beetje pessimistisch. Zo te horen was The Kik van sound veranderd. Jaren '80. Voor een beatband. Ik dacht "nee hè..." Ik had het fout dus. Want toen de tweede single, Angela, om de hoek kwam kijken was mijn knop om. Het is een perfecte popsong. Ik keek opeens heel erg uit naar Jin. En ja hoor, toen Jin afgelopen Valentijnsdag uitkwam wist ik het meteen, deze sound is echt geweldig. 80s gemixt met beat. Zit toch wel wat in. Twee van de nummers op Jin (respectievelijk Gekker dan jij en Op de radio) doen me zelfs denken aan het vroege werk van Joe Jackson.