R.A.P. Ferreira - Purple Moonlight Pages (2020)

Is this what raps about?

Ja Milo, jij bent exactly what raps about. Wat een levende legende

Another day, another alias.

Rhythm & Poetry

En dan de naam van zijn eerste album...

Dit is het eerste album wat ik van RAP Ferreira (ofwel Milo) heb gehoord. Dacht dat het een nieuwe artiest was, maar blijkt deze man al een ellenlange discografie heeft. Op het eerste gehoor een erg fijn albumen het lijkt een groeier te zijn.

Samen met Denzel Curr en Ka, vraag ik mij af, wat is er gaande? Dit is hiphop a la MF Doom, die ik kan waarderen. Redman, Nas, Scarface, Eminem, kan ik niet waarderen, maar dit is creativiteit.

In 2018 kondigde Rory Ferreira aan dat 'budding ornithologists are weary of tired analogies' het laatste Milo album zou zijn, -"..then milo is officially over. it’s been fun". Wat leek als een definitief afscheid, bleek slechts te gaan om een koerswijziging. In grote lijnen geeft hij als verklaring dat het leven een organisch proces is, gekenmerkt door groei en verandering. In de afgelopen 10 jaar heeft hij namelijk gewerkt onder verschillende psuedoniemen, met Milo als bekendste, maar ook bijvoorbeeld Scallops Hotel, die hij gebruikte voor projecten waar hij zichzelf meer de ruimte gaf om te experimenteren en te produceren. In de tussentijd is hij een platenlabel gestart, heeft een vrouw en kind en staat naar eigen zeggen anders het leven. Met R.A.P. Ferreira gaat hij verder onder zijn geboortenaam, Rory Allen Philip Ferreira.

En die nieuwe start hoor je ook direct terug op Purple Moonlight Pages. Waar 'Decorum' klinkt als het voorstelrondje tijdens een live optreden, inclusief introductie van zichzelf en de muzikanten die hem bijstaan, The Jefferson Park Boys bestaande uit Kenny Segal, Mike Parvizi en Aaron Carmack, gaat opvolger 'Greens' verder over zijn persoonlijke ontwikkeling en die van zijn platenlabel Ruby Yacht. Bij elke track die volgt verandert de productie van geluid en wordt de luisteraar zelfs binnen de nummers met grote regelmaat op het verkeerde been gezet. Zoals bijvoorbeeld op 'U.D.I.G.' waar een meer traditionelere hip hop beat uitbloeit tot free jazz en vice versa. Ferreira en Kenny Segal werken al jaren nauw samen, hij produceerde o.a. Milo's 'So The Flies Don't Come' volledig, maar ook de toevoeging van Parvizi en Carmack werkt uitstekend en zorgt voor een nog organischer geheel. Dikke baslijnen, blazers, piano’s, synthesizers, dan ene keer live-drums, dan weer met een drumcomputer, niets wordt geschuwd om het gewenste geluidspalet te creëeren en Ferraira legt zijn vocals met het grootste gemak neer op het ritme wat hij voorgeschoteld krijgt, continue wisselend in stijl en tempo. Tekstueel is hij nog even cryptisch als altijd, maar met meer focus en volwassenheid. Het album is dan ook opgedragen aan zijn zoon om als een soort van kompas te gebruiken.

Op Purple Moonlight Pages worden alle vroegere pseudoniemen van R.A.P. Ferreira samengevoegd, opgepoets en gemixt met inspiratie verkregen vanuit muzikale voorbeelden, om er vervolgens mee te doen waar hij zin in heeft. Het is een album wat gezien kan worden als wedergeboorte, als ontdekkingsreis, een nieuw hoofdstuk in het alsmaar veranderende universum van Rory Ferreira, vol met met parels als Cycles, No Starving Artists, Leaving Hell en Mythical, die, als je er voor openstaat, steeds meer van hun schoonheid prijs geven. Zonder meer mijn favoriete album van het jaar en kan me niet voorstellen dat hier nog verandering in zal komen.

Uit de hoes van het album:
purple moonlight pages was written in the deep night while the children slept peacefully.
it is the transcedental fruit of many worries.
the album operates as the internalization of play.
it was recorded while the children laughed, played in open sun.
we called it rhythm and poetry because we understand our history,
we also understand where we are going.

sterk stuk JayM, interessante achtergrond info ook, wat ook deels nieuw voor mij was.

ik wil ook nog even een diepe buiging maken naar dit album. milo klonk nog nooit zo compleet. De abstracte flows van de beste man blijven ear candy. milo's creatieve uitspattingen genieten van een soort vanzelf sprekende charme, moeiteloos en uiterst gracieus beweegt hij zich voort over dit album. Tekstueel ijzerstek, een ware hiphop-guru deze man.

De eerste reeks nummers van het album zijn al smullen, maar als je gezien de speelduur ook maar even denkt dat milo in zou gaan kakken, komt hij met zijn beste werk op de proppen. Leaving hell is een speels en soulvol mini-meesterwerkje en een heerlijk inleiding van de tweede helft van het album, maar mijn 3 favorieten van het album zijn An Idea Is a Work of Art (prachtig contrast tussen de fijnzinnige, serene instrumentals en de relatief krachtige raps van milo en Mike Ladd), Mythical (Semi-nostalgische ambiances) en persoonlijke favoriet Ro Talk (alles gewoon zo knap in elkaar gedraaid, het intro, de beat, de flows, de raps... smullen)

Maar die Kenny Segal, die verdient met zijn uitzonderlijke producties wat mij betreft ook een enorme spotlight. Niet alleen leverde hij vorig jaar al in een samenwerking met Billy Woods 'Hiding Places', mijn absoluut favorite hiphop release van 2019 en een van de betere albums van de afgelopen jaren, maar ook nu weer lijkt hij (oud-collega) milo perfect aan te voelen en aan te vullen. Segal wat mij betreft een van de meest originele en bekwame hiphop-producers van de recente jaren. You go Kenny.

Ik had deze graag op vinyl aan de collectie toe willen voegen, maar momenteel gaan ze voor 70 dollar over de toonbank. Ik wacht nog even geduldig, ik steun graag de carrière, maar de 20 dollar shipping kosten nodigen ook niet uit haha.

Ik weet niet of wachten de meest verstandige keuze is, vinyl was eigenlijk al lang en breed uitverkocht, echter staan nu de laatste platen die bedoeld waren voor zijn tour nog te koop. Als die eenmaal verkocht zijn vermoed ik dat de prijs alleen maar zal stijgen. Er hangt idd een stevig prijskaartje aan (zeker als er nog custom fees bovenop komen zoals bij mij het geval), maar geen seconde spijt van gehad. Het album klinkt fantastisch op vinyl en waar Hiding Places ook bij mij vorige jaar de koppositie pakte , is het Purple Moonlight Pages die dit jaar met de eer strijkt.

Ik had mijn beklag ook op een ander platform uitgesproken en daar werd ik er al door meerdere mensen er op gewezen dat de hoge tarieven nu eenmaal samen gaan met een independent en underground (hiphop) artiest die zélf de opdracht geven tot het drukken van het vinyl en de orderverwerking/distributie op zich moeten nemen.

Maar wat gaaf dat je deze op vinyl heb

Tot op zeker hoogte wel, maar die absurd hoge prijzen zijn grotendeels het gevolg van marktwerking en hoe je het went of keert willen artiesten tegenwoordig ook hun graantje meepikken van de secundaire market en hun gemiste inkomsten vanwege gecancelde tours op de een of andere manier terugverdienen.

Het is een ontwikkeling die ik het liefst snel zie gaan, maar waar ik in sommige gevallen toch voor zwicht.

Noncipher. Laundry. Mythical. Pinball.

Hij had z'n nummers eventueel iets langer mogen maken.

Geinig albumpie, met LEAVING HELL als absolute favoriet

Dit. ❤️

Album van het jaar.

Deze gaat zeker nog langskomen. Ik zag de plaat opduiken in diverse eindejaarslijstjes van gewaardeerde users, en had 'm dan ook op mijn lijstje gezet. In maar liefst 18 nummers flowt R.A.P. Ferreira (aangename kennismaking!) door de bijzonder smaakvolle producties; veel hulp heeft hij daarbij niet nodig.

Vooral het tweede deel van de plaat wist me erg te charmeren, met Doldrums, Mythical en Ro Talk voorop. Ik ben nog lang niet uitgeluisterd!

Ja, dit is een mooie ontdekking. Te weinig hip-hop geluisterd doorheen het jaar 2020, merk ik, want anders had ik deze al wat eerder op mijn radar gehad, ongetwijfeld!

De flow van Rory Allen Philip Ferreira is hypnotiserend, zijn teksten klinken volwassen, zelfbewust én cryptisch as fuck. Daar hou ik wel van, die zweem van mysterie. Maar ook de producties zijn heerlijk, en er zit ook behoorlijk wat variatie in. De jazzy ondertoon die steeds waarneembaar is, lijkt de songs wel een extra dimensie te verlenen. Mijn favoriete tracks bevinden zich aan het eind, hoewel.. Wat dan met Greens? U.D.I.G.? Absolutes?

Het is duidelijk: het niveau zakt eigenlijk nergens in; Ferreira en kornuiten leveren dan ook met Purple Moonlight Pages een knap staaltje moderne hip-hop af.

4 sterren

ik had de R&P op de hoes idd gespot maar de combinatie met die titel is wel echt scary shit.

Ik kende deze artiest nog niet maar alleen al voor die combo moet ik dit gaan checken.

ABSOLUTES

Mooie ontdekking dit! Next level producties en ze flowen allemaal lekker in elkaar over, echt een geheel. Wat dat betreft doet het mij aan Madvillainy denken, ook al klinkt dat echt anders. Maar ook die plaat voelt als een filmisch geheel.