Allan Holdsworth - Velvet Darkness (1976)

Beetje erg korte langspeler. Eerste soloalbum van gitarist van Soft Machine, Gong en U.K. De typische Holdsworthstijl pik je er zo uit. Vingervlugge en vloeiende licks en solo's met een zekere matheid qua geluid; het scheurt of spettert nooit de speakers uit. Toch heel aardige plaat door compacte composities.

Dit album valt me echt wat tegen. Het is ook het laatste album dat ik van Allan gekocht heb, ik kende de rest van zijn muziek al. Het lijkt me ongelofelijk als je Velvet Darkness afluistert, en dan naar zijn volgende solo-album gaat: IOU. Wat een wereld van verschil. Velvet Darkness klinkt niet goed qua opname, en ik herken maar bijzonder weinig van het gitaarwerk van Allan terug dat ik in zijn latere albums wel hoor. Zwakke nummers, vlak geluid dus, en op een paar kleine stukjes na, geen mooie gitaarsolo's. Dit is een album voor de liefhebber, om de collectie van Allan te vervolmaken...

Een persoonlijk memorabel album voor mij. Ik was een jaar of 10 en begon liefde voor muziek te ontwikkelen. Iemand moet toen dit debuutalbum van Allan Holdsworth mij in de handen hebben gedrukt en gezegd hebben; nou..luister dit maar jongen...... geen idee meer wie dat geweest moest zijn maar de liefde voor de electrische gitaar was hiermee wel min of meer geboren!
Gefascineerd heb ik het grijs gedraaid maar geen idee waar ik eigenlijk naar zat te luisteren. Alle muziekgenres was ik bezig als een spons op te zuigen en weldra kwam de klassieke rock 'n roll boven drijven. Allan Holdsworth ben ik toen uit het oog verloren. decennia later hoor ik dit album terug en het is een feest van herkenning. Good Clean Filth, Velvet Darkness en mijn persoonlijke favoriet Gatlox zijn zeker nog de moeite waard. Alleen kwam ik er wel achter dat Hr Holdsworth dit album verafschuwd omdat hij dacht dat de opnames niet gebruikt zou worden daar het volgens hem om oefensessies betrof
Als ik me niet vergis is het album na de oorspronkelijke release nooit meer op de markt verschenen totdat hij in 2017 overleed.
En om mijn cirkeltje rond te maken.... uiteindelijk is Van Halen mijn all time favourite band geworden met Eddie Van Halen als DE grootmeester. En het toeval wil dat juist Eddie Allan ook als supertalent zag en zo enthousiast raakte dat hij Allan aan Warner Bros voorstelde (Holdsworth had op dat moment geen platenlabel contract) zodat hij een EP ging maken getiteld Road Games.

Middelmatig en stuurloze jazzfusion. Deze gitarist heeft beter werk afgeleverd. Dat deze plaat veredelde oefensessies bevat, merk je mijns inziens duidelijk.

Holdsworth telde dit album zelf niet als een officieel album. Toch heeft het wel veel moois te bieden. Kort maar krachtig! 4 sterren