De laatste van T.C. Matic vond ik destijds al niet zo meevallen.
Nu ook niet, want deze plaat klinkt zo verschrikkelijk druk, herrieachtig, blikkerig en overgeproduceerd, dat ik tijdens het luisteren regelmatig verlangend naar mijn nagels moest kijken.
Alleen Elle Adore Le Noir heeft daar geen last van, zoals al meerderen opgemerkt hebben.
Dat is dan ook met gemak het beste nummer van de plaat en een klassieker wat mij betreft.
Voor de rest zijn de liedjes dan ook over de gehele linie wat minder dan op de vorige platen.
Chi Boem, Pauvre Con, I'm A Man en het wat afwijkende Get Wet vind ik dan ook nog wel gaan, maar Who's That Girl met die vreselijk schetterende blazers, dat me trouwens ook nog doet denken aan Roadhouse Blues, vind ik een verschrikking.
Ik kan er helaas, ook nu niet, niet meer aan kwijt dan een magere 3 sterren.
Toch heb ik goede herinneringen aan deze groep en ga de rest van hun platen ook weer eens naar onder halen

Op vinyl