The Modern Lovers - The Modern Lovers (1976)

mijn stem
4,00
191 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Home Of The Hits

  1. Roadrunner (4:06)
  2. Astral Plane (3:00)
  3. Old World (4:00)
  4. Pablo Picasso (4:21)
  5. I'm Straight * (4:18)
  6. Dignified and Old * (2:29)
  7. She Cracked (2:56)
  8. Hospital (5:35)
  9. Someone I Care About (3:39)
  10. Girlfriend (3:54)
  11. Modern World (3:43)
  12. Government Center * (2:02)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 35:14
58 BERICHTEN 3 MENINGEN
zoeken in:
 
0
Sheplays
geplaatst: 21 augustus 2007, 15:29 uur [permalink]
Jerry Harrison is nu de toetsenist van Gods & Monsters. Deze waren een paar maanden geleden met Gary Lucas in de Melkweg.
Hij was jammer genoeg naar de kapper geweest .

Ik heb wat clipjes gevonden van de Modern Lovers. Postpunk avant la lettre, kan dat?

avatar van Oldfart
4,0
0
geplaatst: 21 augustus 2007, 15:35 uur [permalink]
Zou het in het geval van the Modern Lovers niet pre-punk moeten zijn eigenlijk??

avatar van shinybeast
5,0
0
geplaatst: 21 augustus 2007, 15:45 uur [permalink]
inderdaad pré-punk lijkt me en zij op hun beurt halen de mosterd weer bij de Velvet Underground.

avatar van Toon1
4,5
0
geplaatst: 22 augustus 2007, 14:45 uur [permalink]
als wat voor 1976 opgenomen is en punky klinkt noemen ze proto-punk dacht ik

 
0
fredpit
geplaatst: 22 augustus 2007, 14:46 uur [permalink]
o ik dacht avant-punk

avatar van shinybeast
5,0
0
geplaatst: 22 augustus 2007, 15:05 uur [permalink]
proto punk is de term inderdaad , Toon

avatar van Jumperjack
5,0
0
geplaatst: 24 oktober 2007, 21:11 uur [permalink]
Wij noemden het destijds gewoon punk, dit was mijn eerste aanschaf van de toen nieuwe lichting. Ik vind het erg leuk dat deze plaat nu herondekt wordt.. Op mijn originele LP staan ook maar 9 nummers.

avatar van LeRoi
3,0
0
geplaatst: 24 oktober 2007, 21:15 uur [permalink]
Niet mijn ding. Wel een, voor de tijd, belangrijke plaat en band. Daarom 3 sterren. Nr. 'Old World' springt er voor mij uit.

 
0
paranoidandroid
geplaatst: 31 december 2007, 15:18 uur [permalink]
Godver, heb 'm vandaag gekocht, blijkt dat één van hun beste nummers, I'm Straight, er niet op staat. Aargh.

 
0
D-ark
geplaatst: 5 oktober 2008, 14:36 uur [permalink]
Hospital is echt bizar mooi zeg!

Top plaat

avatar van Leeds
5,0
0
geplaatst: 22 december 2009, 23:50 uur [permalink]
Dit is verdomd een hele sterke plaat. Een ware klassieker in het proto-punk genre. Een rockplaat van de bovenste plank.

avatar van platedraaier
4,0
0
geplaatst: 19 januari 2010, 20:33 uur [permalink]
Het eerste nummer "Roadrunner" ken ik van de Sex Pistols. Er staat een versie op de "Great Rock `n Roll Swindle". Ik moet zeggen dat Johnny Rotten dichter bij het origineel bleef dan ik verwachtte.(deze zanger kan ook niet zingen. ) Verder hoorde ik "Modern World" laatst en toen dacht ik dat ik deze maar eens op cd moest aanschaffen. Daar heb ik geen moment spijt van. Wat een lekker plaatje vol met punky rockmuziek met een beetje een "Doors" geluid en hier en daar (Someone i Care About) hoor ik ook de Stooges terug.
Kortom dit is een geweldig lekkere vuige 70`s plaat van een band met, ondanks de vergelijkingen die ik trek, wel degelijk een eigen sound.
Letterlijk elk nummer is geweldig.

avatar van divart
 
0
geplaatst: 6 februari 2010, 23:19 uur [permalink]
EVANSHEWSON schreef:
Pablo Picasso ken ik pas sinds kort, omdat David Bowie het nummer coverde op zijn (voorlopig) laatste plaat Reality. Een mooie cover trouwens.

Pablo Picasso is behoorlijk vaak gecoverd (oa. door John Cale, de producer van dit album). Ik ken het nummer uit de film Repoman (1984). Heel leuke film, en een goede soundtrack. Uitvoering daar is door Burning Sensations
EVANSHEWSON schreef:
Jonathan Richman kàn absoluut niet zingen

Vermoedelijk was hun grootste hit daarom de instrumental Egyptian Reggae

Persoonlijk vond ik de rol van Jonathan Richman, als een soort van middeleeuwse troubadour, in de film There's Something About Mary hoogst vermakelijk. Muzikaal mijlenver verwijderd van de protopunk van dit album en met een fraai en mierzoet titelnummer

avatar van herman
4,5
0
geplaatst: 18 februari 2010, 21:36 uur [permalink]
shinybeast schreef:
inderdaad pré-punk lijkt me en zij op hun beurt halen de mosterd weer bij de Velvet Underground.

Yup, Roadrunner heeft wel veel van Sister Ray, bv. Maar dan vertaald naar een (geweldig) popliedje.

avatar van wexxel99
4,5
0
geplaatst: 22 september 2010, 13:15 uur [permalink]
Beter dan zijn helden!

avatar van wibro
4,5
0
geplaatst: 29 januari 2011, 22:49 uur [permalink]
Prima punk of pré-punk album - het is maar hoe je het noemen wilt - dat begint met het uitstekende Roadrunner. Het tweede nummer Astral Plane doet mij toch erg sterk aan de Doors denken, dit ook vanwege het orgeltje. Voor de rest allemaal erg goede nummers. Dit album kan ik in ieder geval stukken beter waarderen dan het debuutalbum van de Ramones dat eveneens als dit in 1976 uitkwam en ook valt onder het genre punk.

4,0*

avatar van Johnny Marr
4,5
0
geplaatst: 12 mei 2012, 16:29 uur [permalink]
Toch wel één van de merkwaardigste albums van de jaren '70, met als hoogtepunten voor mij Roadrunner, Astral Plane, Pablo Picasso en Hospital.

avatar van willemmusic
 
0
geplaatst: 30 mei 2012, 15:00 uur [permalink]
Die documentaire over René Daniëls heb ik onlangs bekeken (nog te zien op Holland Doc) en daar ergens middenin gebeurt een magisch moment als 'Old World' plotsklaps op de achtergrond klinkt.
En dat doet je beseffen hoe goed een J. Richman nummer wel niet kan zijn.
Ik heb vroeger meermalen een overdosis J.R. genomen en hem daarna lange tijd niet meer gedraaid, maar viel er wederom warempel alweer voor.
Later in het Van Abbe werden opnamen van hem met zijn Modern Lovers getoond (merkwaardig genoeg met andere muziek), toentertijd op super8 film geschoten in de Effenaar door René Daniëls himself en daar zie Jonathan in smetteloos wit overhemd met rood sjaaltje krom van de romantiek (sic!) over de vloer kruipen en zich vol overgave in het stof werpen. Wat een podiumbeest!
Alleen daarom al een museumbezoek waard zou ik zeggen, als de rest van de optredens (Blondie, Talking Heads e.a., allemaal piepjong) niet zo bijzonder was en het overzicht van Nederlands eerste punkschilder en spil in de Eindhovense scene, niet zo verbijsterend mooi.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
0
geplaatst: 30 november 2013, 17:06 uur [permalink]
Pablo Picasso was never called––– Geweldige one of a kind-plaat die ik altijd minder met de Doors heb geassocieerd (zoals sommigen hier doen vanwege dat orgeltje) dan met de Velvets: in het gitaargeluid van Pablo Picasso hoor ik bijvoorbeeld Run run run, het orgelgeluid van Someone I care about en Modern world lijkt meer op Sister Ray dan op Light my fire, en hoewel Richmans stem misschien niet op die van Lou Reed lijkt doet hij qua ongeschooldheid en directheid meer aan Reed dan aan Jim Morrison denken. Aan de andere kant is Richmans romantisch-naïeve insteek, met z'n voorliefde voor de wereld van zijn ouders, z'n verlangen naar een "g-i-r-l-f-r-i-end" die hij niet alleen maar hoeft te "ballen" en z'n afkeer van "hippy Johnnies", toch tamelijk uniek; dat Ice cream man ("ring your bell – ding ding") de volgende halte zou zijn kon ik toen gelukkig nog niet bevroeden. De stevig doorhamerende sound houdt deze plaat merkwaardig modern en fris.
 

avatar van nachtschade
4,5
0
geplaatst: 24 januari 2014, 11:09 uur [permalink]
Herontdekt sinds kort, en het blijkt toch de ideale springplank te zijn geweest voor veel punkbands van het eerste uur. De ultieme tussenstop tussen de Velvet Underground en punk. Essentiele plaat derhalve, verdient veel meer aandacht dan dat-ie krijgt.

avatar van ArthurDZ
5,0
0
ArthurDZ (moderator)
geplaatst: 20 mei 2016, 19:17 uur [permalink]
De muziekwereld staat de laatste tijd stil bij de Ramones, die precies veertig jaar geleden de punkbeweging in gang schopten met hun klassieker van een debuutalbum. Toffe plaat ja, maar persoonlijk niet mijn favoriete punkalbum van 1976. Mijn lievelingetje kwam namelijk een paar maanden later uit, al bestaat ie uit opnames van jaren eerder. The Modern Lovers heet het, net als het bandje dat ervoor verantwoordelijk is. Een zootje ongeregeld eerste klas met aan het hoofd Jonathan Richman, de eerste openlijke dork in de rock. Het was per ongeluk ook een supergroep in wording, want de toetsenist kwam later in Talking Heads terecht, terwijl het volgende bandje van de drummer toevallig genoeg The Cars heette. Een duik in de ontstaansgeschiedenis en subject matter van deze unieke plaat.

De wereld van The Modern Lovers is een speciale. Minimalistische Velvet Underground-gitaarriffs en een krakkemikkig Doors-orgeltje ondersteunen Jonathan Richmans passionele odes aan vallen op de verkeerde meisjes, dromen over een mooie toekomst, en het op- en afrijden van de snelweg om verveling tegen te gaan. Zijn tienerkopzorgen-lyriek verschilt van elke andere muzikant voor of na hem en is van een ontwapenende schoonheid. Het zijn verhalen over de eenzaat die zijn verlegenheid niet kan of wil wegstoppen, verhalen waarin Jonathan zich onverbloemd kwetsbaar en klunzig opstelt, soms ondersteund met een plagerig gevoel voor humor (“Pablo Picasso never got called an asshole…not unlike you” gaat het in het nummer waarin niet ‘s mans schilderijen, maar zijn versierkunsten uitvoerig geprezen worden). Tegelijkertijd probeert hij nergens medelijden af te dwingen, noch zich stoerder of onverschilliger voor te doen dan hij is. The Modern Lovers is de oprechtste plaat van de hele jaren ’70, Jonathan Richman de ware uitvinder van ‘adorkable’.

En oh ja, Hospital is het mooiste, eerlijkste liedje over een gebroken hart ooit. “And when you get out of the dating bar/I’ll be here to get back into your life […] And when I walk down your street/Probably be tears in my eyes”.

Het is duidelijk, The Modern Lovers spraken de tot punk aangetrokken outsiders op een heel andere maner aan dan de Ramones. Ze waren dan ook alles wat de Ramones niet waren: ze waren niet stoer, niet nihilistisch, en ze kwamen niet uit het hippe New York maar uit diens nerdy kleine broertje Boston. Maar ze hadden dezelfde rusteloosheid, power en goede oor voor pakkende liedjes.

Wat ze niet hadden, was uithoudingsvermogen. Toen hun enige claim to fame uitkwam, was de band al bijna twee jaar gesplit. Jonathan richtte de groep namelijk al in 1970 op, terwijl latere prijsnummers als Hospital en Roadrunner nog ouder waren. Tegen begin 1974 voelde hij zich niet meer voldoende verbonden met het materiaal, en wilde hij van voor af aan beginnen met het opnameproces. Dat vond de rest van de band natuurlijk niet leuk, nadat al twee jaar met verschillende producers (waaronder John Cale van The Velvet Underground) was geprobeerd om een debuutalbum te creëren. Het leidde tot een spilt, en wat je op dit album te horen krijgt, zijn demo’s uit de verschillende opnamesessies. Jonathan ging solo en richtte later wel nog een nieuwe versie van The Modern Lovers op als achtergrondband, maar dit is ironisch genoeg de enige plaat waarop ie zijn genie voor de volle honderd procent wist vast te leggen. Een prachtplaat van begin tot einde, en na veertig jaar nog steeds even uniek.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

avatar van Johnny Marr
4,5
1
geplaatst: 2 oktober 2016, 20:56 uur [permalink]
Johnny Marr schreef:
Toch wel één van de merkwaardigste albums van de jaren '70, met als hoogtepunten voor mij Roadrunner, Astral Plane, Pablo Picasso en Hospital.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het album nu pas in z'n geheel heb beluisterd, en zoals ik vermoedde: inderdaad een voltreffertje. Net als de recensie van ArthurDZ!

avatar van bikkel2
4,5
0
geplaatst: 7 oktober 2016, 23:21 uur [permalink]
Als gozertje keek ik uiteraard Toppop en kan mij herinneren dat Egyptian Reggea van ( inmiddels) Jonathan Ritchman & The Modern Lovers hoog in de hitparade stond eind 1977.
Een weinig sfeervol clipje overigens.
Opgenomen in een ongezellige studio met het Toppop logo ergens op de achtergrond, maar de band stond nog enigzins vrolijk playbackend hun ding te doen.
1 hit, daarna totaal niet meer verdiept in dit gezeldschap.

Tot afgelopen week. Druk doende om nog wat albums te beluisteren aangaande een topic elders hier op de site.
Ik kwam oa.bij deze terecht en gelijk raak eigenlijk.
Pro-Punk lees ik hier in de berichten en kan daar wel mee in stemmen.
Een puur rockend geheel met veel pit, waar wat flarden zijn terug te horen van The Stooges ( wel een stuk minder fucked up) en wat invloeden van The Velvet Underground.
Geen heel zwaar album overigens.
Ritchman is geen heel sterke vocalist, maar zoals wel vaker blijkt het prima te passen in de sound.
Treffend ook de sound van het orgeltje, die aan The Doors doet denken.
Songmatig heel coherent met eeuwigheidswaarde.
Roadrunner, Pablo Picasso, She Cracked, het magische Hospital, Someone I Care About en vooral ook Modern World, en dan valt het restand ook nog niet eens tegen.

Topalbum.

avatar van LucM
 
0
geplaatst: 8 oktober 2016, 00:08 uur [permalink]
Jonathan Richman kende ik al van Roadrunner, vind ik nu nog steeds een erg leuk nummer. Van Jonathan Richman and the Modern Lovers bezit ik allang deze (overigens prima) compilatie maar dit album zal ik in zijn geheel eens beluisteren.

avatar van bikkel2
4,5
1
geplaatst: 8 oktober 2016, 00:23 uur [permalink]
Aanrader Luc!

3,5
0
geplaatst: 23 mei, 10:54 uur [permalink]
Toch wel opmerkelijk, de status die dit album geniet. Zelf raak ik op den duur enigszins verveeld als ik bijna aan het eind ben bij het beluisteren van dit album. Die wat monotone stem van Jonathan Richman en dat praatzingen vind ik namelijk niet erg aantrekkelijk. Zijn teksten en emoties komen bovendien bij mij niet erg over. Maar in instrumentaal opzicht vind ik dit een zeer geslaagd album. Het geluid van de ritmesectie vind ik zeer boeiend, en wat het album vooral voor mij draagt is het buitengewone piano- en orgelspel van Jerry Harrison. Voor mij dus geen topalbum, maar wel zeer beluisterenswaardig.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
0
geplaatst: 23 mei, 13:23 uur [permalink]
heartofsoul schreef:
Zelf raak ik op den duur enigszins verveeld als ik bijna aan het eind ben bij het beluisteren van dit album. Die wat monotone stem van Jonathan Richman en dat praatzingen vind ik namelijk niet erg aantrekkelijk.
Kan ik me alles bij voorstellen – gelukkig heeft de plaat dan ook een vrij korte speelduur, prima zo. En wat die status betreft, ik kan me herinneren dat, toen de elpee in 1976 uitkwam, hij door sommigen werd gezien als hip (want uitgebracht ten tijde van de coole Amerikaanse new-wave) èn über-hip (want al jaren eerder opgenomen en dus als het ware een voorloper of wegbereider daarvan, al dan niet terecht).

avatar van Tony
3,5
0
geplaatst: 9 juni, 13:18 uur [permalink]
Ik geloof dat nog niemand de link met de Go-Betweens heeft gelegd. Een wat mij betreft met de Modern Lovers vergelijkbare band, zeker qua Velvet Underground referenties, hoewel die hier in nummers als Pablo Picasso wel erg sterk aanwezig zijn.

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.