The Modern Lovers - The Modern Lovers (1976)

Wat een heerlijke plaat zeg! Vol met jeugdige naïeviteit en enthousiasme.

Het unieke aan dit album vind ik het orgeltje wat in veel nummers zit. Het zorgt ervoor dat het allemaal ontzettend fris klinkt en dat terwijl een orgel toch vooral doet denken aan onfrisse mensen in een kerkkoor.

De teksten zijn zoals gezegd vaak heerlijke onzin, maar dat maakt niet echt uit. Als Richman roept I'm in love with Rock & Roll dan kan ik het alleen maar volmondig met hem eens zijn. Misschien zou ik ook wel een beetje verliefd kunnen zijn op The Modern Lovers, ware het niet dat ze nodig een keer naar de kapper moeten.

4,5* en daarmee haal ik het gemiddelde nog omlaag ook. Ik kan hem album echt aan iedereen aanbevelen, want dit meesterwerk verdient veel meer aandacht dan dat het nu krijgt.

Pablo Picasso was never called––– Geweldige one of a kind-plaat die ik altijd minder met de Doors heb geassocieerd (zoals sommigen hier doen vanwege dat orgeltje) dan met de Velvets: in het gitaargeluid van Pablo Picasso hoor ik bijvoorbeeld Run run run, het orgelgeluid van Someone I care about en Modern world lijkt meer op Sister Ray dan op Light my fire, en hoewel Richmans stem misschien niet op die van Lou Reed lijkt doet hij qua ongeschooldheid en directheid meer aan Reed dan aan Jim Morrison denken. Aan de andere kant is Richmans romantisch-naïeve insteek, met z'n voorliefde voor de wereld van zijn ouders, z'n verlangen naar een "g-i-r-l-f-r-i-end" die hij niet alleen maar hoeft te "ballen" en z'n afkeer van "hippy Johnnies", toch tamelijk uniek; dat Ice cream man ("ring your bell – ding ding") de volgende halte zou zijn kon ik toen gelukkig nog niet bevroeden. De stevig doorhamerende sound houdt deze plaat merkwaardig modern en fris.
 

De muziekwereld staat de laatste tijd stil bij de Ramones, die precies veertig jaar geleden de punkbeweging in gang schopten met hun klassieker van een debuutalbum. Toffe plaat ja, maar persoonlijk niet mijn favoriete punkalbum van 1976. Mijn lievelingetje kwam namelijk een paar maanden later uit, al bestaat ie uit opnames van jaren eerder. The Modern Lovers heet het, net als het bandje dat ervoor verantwoordelijk is. Een zootje ongeregeld eerste klas met aan het hoofd Jonathan Richman, de eerste openlijke dork in de rock. Het was per ongeluk ook een supergroep in wording, want de toetsenist kwam later in Talking Heads terecht, terwijl het volgende bandje van de drummer toevallig genoeg The Cars heette. Een duik in de ontstaansgeschiedenis en subject matter van deze unieke plaat.

De wereld van The Modern Lovers is een speciale. Minimalistische Velvet Underground-gitaarriffs en een krakkemikkig Doors-orgeltje ondersteunen Jonathan Richmans passionele odes aan vallen op de verkeerde meisjes, dromen over een mooie toekomst, en het op- en afrijden van de snelweg om verveling tegen te gaan. Zijn tienerkopzorgen-lyriek verschilt van elke andere muzikant voor of na hem en is van een ontwapenende schoonheid. Het zijn verhalen over de eenzaat die zijn verlegenheid niet kan of wil wegstoppen, verhalen waarin Jonathan zich onverbloemd kwetsbaar en klunzig opstelt, soms ondersteund met een plagerig gevoel voor humor (“Pablo Picasso never got called an asshole…not unlike you” gaat het in het nummer waarin niet ‘s mans schilderijen, maar zijn versierkunsten uitvoerig geprezen worden). Tegelijkertijd probeert hij nergens medelijden af te dwingen, noch zich stoerder of onverschilliger voor te doen dan hij is. The Modern Lovers is de oprechtste plaat van de hele jaren ’70, Jonathan Richman de ware uitvinder van ‘adorkable’.

En oh ja, Hospital is het mooiste, eerlijkste liedje over een gebroken hart ooit. “And when you get out of the dating bar/I’ll be here to get back into your life […] And when I walk down your street/Probably be tears in my eyes”.

Het is duidelijk, The Modern Lovers spraken de tot punk aangetrokken outsiders op een heel andere maner aan dan de Ramones. Ze waren dan ook alles wat de Ramones niet waren: ze waren niet stoer, niet nihilistisch, en ze kwamen niet uit het hippe New York maar uit diens nerdy kleine broertje Boston. Maar ze hadden dezelfde rusteloosheid, power en goede oor voor pakkende liedjes.

Wat ze niet hadden, was uithoudingsvermogen. Toen hun enige claim to fame uitkwam, was de band al bijna twee jaar gesplit. Jonathan richtte de groep namelijk al in 1970 op, terwijl latere prijsnummers als Hospital en Roadrunner nog ouder waren. Tegen begin 1974 voelde hij zich niet meer voldoende verbonden met het materiaal, en wilde hij van voor af aan beginnen met het opnameproces. Dat vond de rest van de band natuurlijk niet leuk, nadat al twee jaar met verschillende producers (waaronder John Cale van The Velvet Underground) was geprobeerd om een debuutalbum te creëren. Het leidde tot een spilt, en wat je op dit album te horen krijgt, zijn demo’s uit de verschillende opnamesessies. Jonathan ging solo en richtte later wel nog een nieuwe versie van The Modern Lovers op als achtergrondband, maar dit is ironisch genoeg de enige plaat waarop ie zijn genie voor de volle honderd procent wist vast te leggen. Een prachtplaat van begin tot einde, en na veertig jaar nog steeds even uniek.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Ben begonnen om de albums achter mijn afspeellijsten getiteld New Wave & co te ontdekken, voor zover ik die niet ken. En dat is váák het geval. Daarbij ben ik begonnen met de directe invloeden op het genre, dat in het najaar van 1976 bovengronds kwam. Van Iggy & The Stooges' Raw Power reis ik naar Boston, het in augustus 1976 verschenen The Modern Lovers.

Ik maakte eind 1977 kennis met Jonathan Richman and the Modern Lovers, toen hun Egyptian Reggae een aangenaam noveltyhitje werd. Werd toen al omschreven als new wave, al klonk het eigenlijk als een klapkauwgompopplaatje.

In 1976 verscheen dit titelloze plaatje van The Modern Lovers in de sobere zwarte hoes, heel anders dan het zonnige hitje. Opnamen van vier jaar oud, geproduceerd door John Cale, soms met invloeden van diens Velvet Underground. Maar ook The Doors hoor ik terug, getuige Astral Plane en Hospital.
Toch is deze verzameling demo's uit '72 (zoals Discogs vermeldt, daarmee afwijkend van de hoestekst met uitleg van het waarom) niet een herhaling van zetten van de Grote Voorbeelden.
Vaak is het alsof ik naar new wave uit 1976-1980 luister. Opener Roadrunner is levendig met een heerlijk rammelgitaartje, Old World hetzelfde met zijn orgeltje en She Cracked heeft iets van het nerveuze dat later bij The Feelies zou klinken.
Meer gedreven protowave in Someone I Care About, het breekbare Girlfriend is langzaam, terwijl het tempo met Modern World weer hoger ligt. Heerlijke liedjes, eveneens met de "zeurzang" die lijkt geïnspireerd door Bob Dylan en Velvet Underground. Geen pogingen tot mooi zingen in ieder geval, wél pakkend.

Goed geproduceerd (hoezo demo's?), waarbij ik me steeds weer verbaas dat dit al in 1972 zo klonk. Zijn tijd vooruit en anno 2024 nog net zo fris. Later verschenen bovendien enkele bonustracks, waarvan Government Center en Dignified and Old eveneens heerlijk smaken.

Drie maanden vóór dit The Modern Lovers verscheen Jonathan Richman and The Modern Lovers. Dit is echter de volgende versie van zijn groep, inmiddels vanuit Californië opererend. Hierop staan eigenzinnige interpretaties van de Amerikaanse pop- en filmhistorie en klinkt een heel andere stijl dan op de demo's uit 1972. Van de oorspronkelijke Modern Lovers uit Boston verscheen een volgende set demo's uit 1973 in 1981, getiteld The Orginal Modern Lovers.

Mijn reis door de invloeden op new wave gaat echter naar de Londense pubrock van Ducks Deluxe, de volgende groep op mijn afspeellijst.

John Cale produceerde dit album als ik mij niet vergis. Welke versie van Pablo Picasso vinden jullie beter? Deze of die van John?
Ik kies duidelijk voor die laatste …

de versie van Bowie!. En als ik die beluister hoor ik enigszins de stijl Tom Verlaine