The Modern Lovers - The Modern Lovers (1976)

Destijds werd dit album onder new wave geschaard. Sterk beïnvloed door Velvet Underground (waar vele New Yorkse bands de mosterd vandaan halen) maar lichter van toon met een dosis humor. Vocaal is Jonathan Richman inderdaad beperkt maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door het songmateriaal en instrumentatie.

Erg vermoeiende muziek. Uit historisch oogpunt leuk om eens gehoord te hebben. Maar liever nooit meer. Ik vind de zang vreselijk, het gitaarspel kinderlijk en de drums rommelig.

Ik dacht dat het new wave was toen mijn vrouw dit opzette, maar daarvoor is het te vroeg in de tijd. Een soort protopunk dan? Ik noemde Velvet Underground, en daar was ze het gelijk mee eens. Duidelijk niet mijn scene. Nu mag ik weer een plaat opzetten.

Hoe kom je dan nog op 3*?

Omdat ik het niet goed vind een laag cijfer, maar omdat ik voel dat het een belangijke plaat is (van grote invloed) plus ik hoor dat het authentiek is (niet banaal) en dat de muzikanten staan waarvoor ze staan. De plaat is prima, ik vind het alleen vreselijk.

Schromelijk overschatte plaat. Krakkemikkig gedoe. Toevallig(?) enigszins te vergelijken met de V.U. Vandaar w.s. de populariteit van het album. Daarna volgde een giga stijlbreuk. Luister maar eens naar zijn live-album (1977). Flauwe 'kinderliedjes' waarbij hij allerlei gymnastische capriolen uithaalde. Ik was erbij destijds in de Lantaarn R'dam en vond het vooral lolbroekerij voor een enthousiast meezingend publiek. Rock? Nee. Ontwapenend? Dat zeker. Daarna was de koek op. Nooit meer iets van de Modern Lovers gehoord. Wel van bandlid Jerry Harrison die later opdook bij Talking Heads en ook solo aan de weg timmerde.

Klop ze hebben als Modern Lovers maar 1 album gemaakt.
Ze hebben daarna als Jonathan Richman and The Modern lovers nog wel furore gemaakt.
Ik heb ze met 42000 andere muziekliefhebbers nog live in Nederland gezien in 1978

Ben begonnen om de albums achter mijn afspeellijsten getiteld New Wave & co te ontdekken, voor zover ik die niet ken. En dat is váák het geval. Daarbij ben ik begonnen met de directe invloeden op het genre, dat in het najaar van 1976 bovengronds kwam. Van Iggy & The Stooges' Raw Power reis ik naar Boston, het in augustus 1976 verschenen The Modern Lovers.

Ik maakte eind 1977 kennis met Jonathan Richman and the Modern Lovers, toen hun Egyptian Reggae een aangenaam noveltyhitje werd. Werd toen al omschreven als new wave, al klonk het eigenlijk als een klapkauwgompopplaatje.

In 1976 verscheen dit titelloze plaatje van The Modern Lovers in de sobere zwarte hoes, heel anders dan het zonnige hitje. Opnamen van vier jaar oud, geproduceerd door John Cale, soms met invloeden van diens Velvet Underground. Maar ook The Doors hoor ik terug, getuige Astral Plane en Hospital.
Toch is deze verzameling demo's uit '72 (zoals Discogs vermeldt, daarmee afwijkend van de hoestekst met uitleg van het waarom) niet een herhaling van zetten van de Grote Voorbeelden.
Vaak is het alsof ik naar new wave uit 1976-1980 luister. Opener Roadrunner is levendig met een heerlijk rammelgitaartje, Old World hetzelfde met zijn orgeltje en She Cracked heeft iets van het nerveuze dat later bij The Feelies zou klinken.
Meer gedreven protowave in Someone I Care About, het breekbare Girlfriend is langzaam, terwijl het tempo met Modern World weer hoger ligt. Heerlijke liedjes, eveneens met de "zeurzang" die lijkt geïnspireerd door Bob Dylan en Velvet Underground. Geen pogingen tot mooi zingen in ieder geval, wél pakkend.

Goed geproduceerd (hoezo demo's?), waarbij ik me steeds weer verbaas dat dit al in 1972 zo klonk. Zijn tijd vooruit en anno 2024 nog net zo fris. Later verschenen bovendien enkele bonustracks, waarvan Government Center en Dignified and Old eveneens heerlijk smaken.

Drie maanden vóór dit The Modern Lovers verscheen Jonathan Richman and The Modern Lovers. Dit is echter de volgende versie van zijn groep, inmiddels vanuit Californië opererend. Hierop staan eigenzinnige interpretaties van de Amerikaanse pop- en filmhistorie en klinkt een heel andere stijl dan op de demo's uit 1972. Van de oorspronkelijke Modern Lovers uit Boston verscheen een volgende set demo's uit 1973 in 1981, getiteld The Orginal Modern Lovers.

Mijn reis door de invloeden op new wave gaat echter naar de Londense pubrock van Ducks Deluxe, de volgende groep op mijn afspeellijst.

heerlijk opzwepende, vuige muziek op dit album. was er bij het uitkomen van dit album flink van onder de indruk. de link naar de Velvet Underground is duidelijk. je zou het inderdaad protopunk kunnen noemen. geen album dat ik tegenwoordig nog opzet, maar de opgewonden gekte en uitzinnigheid van nummers als "Roadrunner", "She Cracked" en "Modern World" is mij wel bijgebleven. de muziek op dit album is totaal anders dan die van zijn latere albums.

net als user Kalamitsi was ik begin jaren zeventig bij het concert in de Lantaren, Rotterdam. het was in de tijd dat hij een hitje scoorde met het nummer "Egyptian Reggae". hij speelde daar toen een grotendeels akoestische set. een deel van het publiek (punkers en skinheads) die op de sound van dit album waren afgekomen, droop teleurgesteld af. een ander deel vond het allemaal geweldig en zong uit volle borst kinderliedjes als "My Little Kookenhaken" mee.

John Cale produceerde dit album als ik mij niet vergis. Welke versie van Pablo Picasso vinden jullie beter? Deze of die van John?
Ik kies duidelijk voor die laatste …

ik kies nu ook voor de minder rammelende versie van John Cale, maar in de tijdgeest van destijds vond ik de hakkelende, opzwepende versie van The Modern Lovers ook wel iets hebben. John Cale was mede producer en produceerde 6 tracks van dit album.

Die van Bowie

R O A D R U N N E R / O L D W O R L D !!!!!!! !!!!! !!!!!!!!

en wat vind je van buz buz buz ?

de versie van Bowie!. En als ik die beluister hoor ik enigszins de stijl Tom Verlaine

Tja Boomersstory dat ontwapenend naïeve buz buz buz speelde die volgens mij ook tijdens dat 70's concert in de Lantaren, Rotterdam. dat soort nummers riep bij een deel van het publiek (punkers) agressie op, terwijl anderen het allemaal prachtig vonden, waar ik eerlijk gezegd niet bij hoorde.

vanwege de vuige energie van het album "The Modern Lovers" is dit nog steeds mijn favoriete album van Jonathan Richman, hoewel ik het zelden meer opzet, maar als ik "in the mood" ben gaat het volume omhoog bij krakers als Roadrunner, Pablo Picasso, Old World, She Cracked, Modern World en dan voel ik als "oudere jongere" dezelfde opwinding als vroeger.