Gil Scott-Heron & Makaya McCraven - We're New Again (2020)

Deze versie is voor mij een revelatie t.o.v. de versie uit 2011 met Jamie Xx. Deze sound voert terug naar de jaren 70 en sluit beter aan wat ik mooi en boeiend vind. Met de juiste intensiteit geproduceerd; ik kan niet anders zeggen.

Deze plaat werd getipt door ArthurDZ, in dit topic, dat ik nu al fijn vind.

Een mooie start, want een mooie plaat is dit zeker. Ik ben niet echt bekend met het werk van Gil Scott-Heron (veel verder dan The Revolution Will Not Be Televised kom ik tot mijn scha en schande niet), dus durf ik dit wel een ontdekking noemen. Sowieso is mijn kennis van soulmuziek niet echt breed, maar ik kan er wel van genieten (Otis Redding voorop).

In 2010 bracht Gil Scott-Heron I'm New Here uit, een jaar voor zijn overlijden. In 2011 kwam vervolgens een samenwerking met Jamie xx van The xx uit, een herwerking van deze plaat naar verluidt (ik heb beide platen nog niet beluisterd). En nu is er dus We're New Again, een interpretatie van de in Parijs geboren jazzdrummer en producer Makaya McCraven, zoon van Stephen McCraven, eveneens jazzdrummer, die met o.a. Archie Shepp en Yusef Lateef (toch niet de minsten) heeft samengespeeld.

De soulvolle productie van McCraven past erg goed bij de vaak declamerende Gil Scott-Heron, met zijn lijzige stem die me beter geschikt lijkt om te vertellen dan echt te zingen. Daarbij moet ik wel meteen vermelden dat Gil Scott-Heron bijvoorbeeld I'll Take Care of You net op dat vlak (het zingen, dus) grote indruk maakt. Andere songs die ik als geweldig bestempel, zijn I'm New Here, New York Is Killing Me en het door Robert Johnson geschreven [/i]Me and the Devil[/i]. Als ik Scott-Heron zo bezig hoor, denk ik stiekem dat hij het best had kunnen vinden met Johnson.

Deze plaat telt 18 stukken, al staan er volgens mij slechts een handvol songs op. De vele kortere stukken (meer dan de helft haalt de kaap van de twee minuten niet) zitten boordevol sfeer, en ademen een bepaald gevoel uit dat ik niet helemaal kan plaatsen. Laat ik het - om net vaag genoeg te blijven - maar doorrookt naargeestige gezelligheid noemen. Daar kan je alle kanten mee op, natuurlijk.

De teksten van Scott-Heron zijn maatschappelijk relevant, jammer genoeg ook in 2020 nog steeds, en bijten van zich af. Een aantal songs heeft hij niet zelf geschreven, maar bijvoorbeeld de Broken Home-stukken zijn vlijmscherp. De instrumentatie op deze plaat is, zoals reeds eerder gezegd, soulvol, en bevat ook heel wat jazz- (die saxofoon in New York Is Killing Me!) en hip-hopinvloeden.

De teksten alleen zouden voor mij al een motivatie zijn om in 's mans oeuvre te duiken, maar daar komen ook nog 'ns de muzikale omkadering en opzet van deze plaat bij, en dat is een fraaie verdienste van Makaya McCraven. Fijne ontdekking!

4 sterren

Dit is nog eens een gouden combinatie! Het klinkt alsof Gil Scott-Heron, de overleden zanger en dichter, en Makaya McCraven, een eigentijdse jazzdrummer, deze plaat live hebben opgenomen ergens in de jaren '70. Ook al weet je dat de twee elkaar nooit hebben gezien (in elk geval niet recent) en dat het album dus in de studio in elkaar gezet is. McCraven werkt met een stel uitstekende muzikanten (inclusief een harpist) en gebruikt naar verluidt ook oude opnames van zijn moeder op fluit en zijn vader op kalimba, bijvoorbeeld op de momenten dat Scott-Heron zijn gedicht Broken Home voordraagt.

Muzikaal doet dit me denken aan de topplaten die Scott-Heron begin jaren '70 uitbracht. Dit geluid past hem wat mij betreft een stuk beter dan de productie uit 2010 (I'm New Here) of wat Jamie xx ermee gedaan heeft in 2011. De "nieuwe" liedjes zijn wellicht nog niet zo iconisch als Home Is Where the Hatred Is, The Revolution Will Not Be Televised en Lady Day and John Coltrane, maar de Robert Johnson-cover Me and the Devil klinkt echt als een klok. Andere favorieten zijn I'll Take Care of You, New York Is Killing Me, The Crutch en This Can't Be Real.