Heiðrik - Illusions (2020)

Het is en blijft tof als je wat contact met favoriete artiesten kunt onderhouden of als deze makkelijk bereikbaar zijn. Zo ook het geval met Heiðrik, met wie ik af en toe korte gesprekjes heb.

Heiðrik doet het allemaal zelf en kan elke vorm van promotie gebruiken, al helemaal als het buiten zijn eigen land kan. Nederland bijvoorbeeld. Optredens kunnen we hierdoor op onze buik schrijven, daar hij geen booking-agent heeft en alles in eigen beheer doet. Hoe mooi zou het dus zijn als de mensen die er toe doen dit nieuwe album Illusions gaan ontdekken en hem over laten komen voor optredens in ons land. Er is vast en zeker publiek voor. Ik ben dan zeker van de partij, want ik behoor tot dat publiek.

Funeral was betoverend mooi. Is dat te evenaren? Single Hope You're Crying gaf me al aardig wat hoop. Het past een beetje in de stijl van Roy Orbison of Marc Almond. Tijdloos dus. Zou de rest ook zo zijn?

Opener Bitter laat nu niet bepaald een geluid horen dat je associeert met de Faeröer eilanden. Dit klinkt zomers en jazzy. Bossa Nova en koortjes.

Love Sick klinkt gelijk een stuk triester. Het is een kort en lieflijk nummer met een sterk melancholieke ondertoon. De ijle zang in combinatie met strijkers en koortje geeft het een feeëriek sfeertje.

Hope You're Crying komt op mij over als een typisch Roy Orbison of Marc Almond nummer. Maar ik kan er zo meer in dit rijtje opnoemen uiteraard. Een beetje de kitscherige pop uit lang vervlogen tijden zoals je ze tegenwoordig niet meer hoort. Niet hip genoeg wellicht. Maar het klinkt zo ongelooflijk fijn. Hier ga je toch van zweven?! Dit is één en al frisse lentebries.

Break Up Song gaat van start op piano met aanzwellende strijkers op de achtergrond die als een stille zeebranding rolt. Vervolgens ontvouwt zich een prachtig stukje muziek, haast klassiek. Verstild, romantisch, terwijl het toch om een Break Up Song gaat.

Voor je het weet zit je al weer in Miss Your Body Not Your Head, waar strijkers wederom een grote rol krijgen. Ook hier klinkt het allemaal tijdloos en is het heerlijk wegzweven. Voer voor romantische zielen is het absoluut.

You'll See klinkt wat meer uptempo en doet een beetje denken aan de uptempo nummers van zijn vorige album.

Ook Silent Tear klinkt alsof de Faeröer elfjes aan het werk zijn. Het klinkt allemaal weelderig en tegelijkertijd spaarzaam en puur. Dat is ook absoluut de kracht van Illusions.

Ik val in herhalingen als ik zeg dat This Ship Has Sailed ook zo tijdloos overkomt. Deze keer verpakt als walsje op de piano met, jazeker alweer, de strijkers die voor een aangenaam bedje zorgen. Iets meer pathos deze keer en daar houdt deze jongen wel van. En wat is de break aan het einde toch mooi.

Nothing in Return... tja. Gewoon weer zo'n mooi en klein nummer met schitterende muzikale omlijsting.

One Demon a Day is een prachtige afsluiter zoals je het ook verwacht na 30 minuten in het album te zitten. Heerlijk!

Daarmee komt het album tot een eind en wil ik gewoon weer opnieuw. Ten opzichte van voorganger Funeral is het nu iets meer een geheel. Er is meer sprake van een lange flow en omdat het album niet te lang duurt gaat dat niet vervelen of tegenstaan.
Uiteraard besef ik dat ik een fanboy ben en enorm uitkeek naar deze release. Bij Funeral ging ik al vrij snel over naar 5*. Hier verwacht ik het ook wel. Dit is het soort muziek waar ik gewoon dol op ben en fanboys mogen er best een klein schepje bovenop doen.

Korte en bondige nummers verpakt in dik een half uur nostalgie. In deze heftige tijden een verademing. Ouderwets vakmanschap. Ik ben weer verliefd.

Een prachtig album! Een pareltje! Een juweeltje! Ik kende hem al van zijn vorige album Funeral, maar dit nieuwe werkstuk is nog mooier! Na een eerste beluistering was ik al onder de indruk. Hoe vaker ik luister, hoe meer ik dit een meesterwerk vind. Elk nummer is buitengewoon de moeite waard. Hoogtepunten noemen heeft niet zoveel zin, maar... This Ship Has Sailed mag toch wel een van zijn beste liedjes worden genoemd, zowel muzikaal als tekstueel. Illusions is een schitterende verzameling uiterst persoonlijke liedjes, die samen een fraai afgerond geheel vormen. Klasse!!!!

Faroer daar was ik in 1996, net zoveel inwoners als de gemeente Venray, en naast Eivør en Teitur herbergen deze eilanden ook Heiðrik. Klinkt als een Crooner van deze tijd. En compleet met achtergrond koor en mooie arrangementen. Een moderne George Michael, een herrezen Fred Astaire, allemaal associaties die me te binnen schieten bij de beluistering van deze plaat.
De ene keer opgetogen, de andere keer ingetogen het past op deze plaat.

Heiðrik heeft zeker een eigen geluid. Aangename kennismaking Þakka þér fyrir.